บทที่ 33 สิ่งที่สมควรจะได้รับ

ร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพหลานซือเหยียนเดินจูงมือหลานชายตัวน้อยออกจากจวน ใบหน้าของเขาเปี่ยมสุข ดวงตาฉายแววภาคภูมิราวกับโลกทั้งใบคือสิ่งที่เขามอบให้เด็กคนหนึ่งได้ หลานเยว่ยืนมองแผ่นหลังของเขาด้วยสายตาเย็นชา เงียบงันราวสายลมที่ไม่เคยพัดไหว ความสุขบนใบหน้าของเขา ไม่อาจปลุกแม้แต่เศษเสี้ยวความรู้สึกในใจของนาง

...