บทที่ 37 ชายผู้สวมหน้ากากสัตว์

ภายในห้องไม้ทึมแสงที่มีกลิ่นอับและควันชากลบกลิ่นเลือดลาง ๆ พ่อค้าทาสร่างอ้วนจัดแจงยกถาดชามาด้วยมือของตนเอง ทั้งที่ปกติเขาจะไม่ลดตัวแตะต้องอะไรเช่นนี้เลย มือที่ถือถ้วยชาเบา ๆ นั้นสั่นไหวจาง ๆ อย่างแทบกลั้นไม่อยู่ แต่สีหน้าของเขากลับฝืนฉีกยิ้มอย่างผู้มีมารยาท ทว่าหลังดวงตาคู่นั้นยังแฝงเงาแห่งความหวาดก...