บทที่ 41 เห่าเหมือนสุนัข

แม้ยังจมอยู่ในห้วงอารมณ์ แต่ ซูจิ่งหลง กลับไม่อาจทนนิ่งเฉยต่อเสียงโวยวายหยาบคายที่ดังก้องอยู่หน้าโรงประมูล เสียงตะโกนแสบแก้วหูนั้น กลับกลายเป็นประกายไฟที่ปลุกเขาจากความหม่นมัวในยามค่ำเขาเงยหน้าขึ้นจากเงาในรถม้า สายตาเฉียบคมสบเข้ากับเจ้าของเสียงแล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ มุมปากกระตุกยิ้มกว้างขึ้นช้า ๆราว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ