บทที่ 45 ปราชญ์หลวง

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านชายป่าไผ่ โบกสะบัดใบไผ่ให้ไหวเอนราวกับร่ำไห้แทนชายผู้หนึ่งที่นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องล่าง…

หลานหย่งจวินแม่ทัพผู้เคยยืนหยัดดั่งขุนเขาในสนามรบ บัดนี้เปื้อนเลือด อาบเหงื่อ และไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับปลายนิ้วแขนขาของเขาหักบิดผิดรูป เสื้อคลุมหรูหราขาดวิ่นเปื้อนเลือด และแววตาอันเคยกร้าวกร...