บทที่ 52 เหยียบย่ำ

หลานซือเหยียน ค่อย ๆ ยกขวดยาในมือขึ้นมาเพ่งมองแสงสะท้อนของของเหลวใสที่ยังหลงเหลืออยู่ก้นขวด กลิ่นอายบางเบาแต่เปี่ยมด้วยพลังแผ่ซ่านออกมา คล้ายสายหมอกที่โอบล้อมสรรพชีวิต ราวกับว่ายานี้มีวิญญาณของตนเอง

เขาเห็นบุตรชายผู้เกือบกลายเป็นซากไร้วิญญาณ กลับมาลุกขึ้นได้อีกครั้ง แขนขาที่เคยบิดเบี้ยว เส้นลมปราณที...