บทที่ 53 กลางดึกที่เสียงฝนพรำ

ฟู่เหวินโหลวปราชญ์หลวงผู้สูงศักดิ์ ผู้กุมอำนาจล้นฟ้า และเคยเป็นดั่งเสาหลักแห่งแผ่นดินบัดนี้กลับไม่ต่างอะไรจากเชลยในกรงเงามืดเขายังมีลมหายใจ…แต่หัวใจกลับไม่ต่างจากเถ้าถ่านที่ยังอุ่นคุกรุ่นบาดแผลทางกายอาจบรรเทาลงแล้วแต่บาดแผลในใจ… กลับลุกลามขึ้นทุกค่ำคืนเหมือนเปลวไฟที่ไม่มีวันมอดดับ

ภายในเรือนชั้นใน เ...