บทที่ 57 เดือดพล่าน

ท่ามกลางม่านหมอกแห่งการทรยศ พระเนตรของจักรพรรดิหรงจวิ้นฉายแววสับสนและบอบช้ำ พระองค์ทรงทอดพระเนตรชายชราผู้เคยเป็นดั่งเสาหลักแห่งแผ่นดินด้วยพระทัยที่แทบไม่อาจเชื่อสิ่งที่เห็น

“ฟู่เหวินโหลว…” พระสุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างเคร่งขรึม “เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่?”

แต่คำตอบที่ได้กลับมีเพียงรอยยิ้มเย็นเยียบ ...