บทที่ 86 ศัตรูหัวใจ

ทั้งวันนั้น ซูจิ่งหลงใช้เวลาอยู่กับหลานจิ่วอวิ๋นจนเสียงหัวเราะของเด็กน้อยกลายเป็นดั่งสายลมอุ่นที่พัดผ่านหัวใจอันด้านชา แต่เมื่อเงาของตะวันเริ่มทอดยาว เขาก็รู้ว่าคงถึงเวลาพาหลานชายกลับจวนของหลานเยว่ ก่อนที่ความมืดจะโอบล้อมเมืองหลวง

ระหว่างทางกลับ เขาโน้มตัวลง ให้เด็กน้อยปีนขึ้นหลังอย่างเคย มือเล็ก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ