บทที่ 90 ภาพต้องสาป

เช้าวันนั้น แสงแดดสาดลอดหน้าต่างบานกว้างเข้ามาในเรือนของ จ้าวหย่งหยู ภายในโถงเงียบสงบแต่กลับอบอวลด้วยความกดดันที่ไม่อาจมองข้าม ชายพิการร่างค่อมนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้ มือที่บิดงอเกร็งสั่นเล็กน้อย ดวงตาขุ่นหมองพลันเปล่งประกายวาวโรจน์ยามเอ่ยปาก

“ข…ข้า…ต้ะ…ต้อ…งการ…ภาพ…ของนาง…”ริมฝีปากเบี้ยวคดขยับช้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ