บทที่ 93 นางอาจจะตาต่ำไปเพียงชั่วครู่

หลานเยว่ก้าวเดินจากไปโดยไม่เหลียวแล ไม่แม้แต่จะเหลือเศษถ้อยคำเชื้อเชิญให้เขาก้าวเข้าสู่จวนของนาง ดวงตาของนางเย็นเยียบ ราวกับสายลมเหนือเหมันต์ที่ไร้ไออุ่น ความห่างเหินในแววตานั้นแทงลึกลงไปในหัวใจของชายพิการตรงหน้า

จ้าวหย่งหยู เบิกตากว้างจนดวงตาแทบจะถลน ภาพฝันที่เขาเคยสร้างขึ้นเองว่านางคือสตรีผู้โอบอุ...