บทที่ 15 บทที่14

"มนเห็นด้วยค่ะ แต่พี่แพทก็แสนดีเกิน ทำตัวเป็นนางเอกเกิน ขณะแต่งงานกันมาจะสามปี ยังทำให้พี่วินรักไม่ได้เลย" น้ำเสียงคนอายุน้อยกว่าติดจะเซ็งๆ นี้ถ้าพี่ชายยังไม่แต่งงาน เธอคงแนะนำเพื่อนสนิทที่เป็นดาวคณะให้แล้ว และเธอก็มั่นใจว่าพี่วินคงเสร็จเพื่อนของเธอตั้งแต่เดือนแรกที่คบกัน

"นี่พี่ยังคิดนะ หรือนังแก้วมันเอายาเสน่ห์ให้ตาวินกิน"

"หึ..ยาเสน่ห์อะไรของพี่กัน" เสียงทุ้มต่ำเย็นชาของน้องชายถูกส่งมา สองสาวที่กำลังวางแผนชั่วถึงกับสะดุ้ง มนทิราถึงกับสะบัดหนี

"พี่มุกคะ มนขอตัวก่อนนะคะ เหม็นขี้หน้าใครบางคน"

"หึ มนพี่ขอเตือนเธอนะ...ห้ามยุ่งกับแก้วอีก ถ้ามีครั้งหน้า..จะโดนมากกว่าตัดค่าขนมรายเดือน" พี่ชายเพียงคนเดียวข่มขู่

"ทำไมคะ? พี่วินจะทำอะไรมน"

"เธออย่าลืมละ ว่ากองทรัสต์ใครไปคนดูแล?" ชายหนูเท้าความไปถึงเงินมรดกที่บิดา มารดาทำไว้ให้ลูกๆ ทั้งสามคน ซึ่งคนดูแลเวลาเบิกจ่ายเงินก้อนใหญ่คือลูกชายเพียงคนเดียวของบ้านสายสาม

ถ้าวโรดมไม่อนุมัติสั่งจ่ายรายเดือนเพิ่มให้เธอลำบากแน่

"พี่วิน!!"

"พี่บอกก่อนนะพี่ไม่ได้ขู่ แต่พี่จะทำจริงๆ แล้วพี่มุกก็ด้วย ถ้าพี่ไปยุ่งกับคนของผมเมื่อไร พี่คงจะรู้นะว่าจะเจออะไรบ้าง!!"แววตาขู่อาฆาตมีผลให้คนเป็นพี่หน้าเสีย ก่อนจำใจรับคำ

"อืม พี่เข้าใจแล้ว"

ในขณะที่แก้วกัลยาตื่นขึ้นหลังจากฟ้าเริ่มสว่าง เธอค่อนข้างแปลกใจเล็กน้อยด้วยเช้านี้ไม่มีคนมาปลุกเหมือนช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา แต่ก็พอเดาได้ว่าพระเอกในนิยายคงไปไล่จัดการให้ เพราะอดีตเขาก็ชอบทำตัวเป็นฮีโร่ปกป้องนางร้ายอยู่แล้ว

หญิงสาวลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวง่ายๆ ก่อนจะคว้าตะกร้าหวาย เพื่อไปเก็บดอกไม้บริเวณสวนที่เคยเดินผ่าน อาจเพราะช่วงนี้เข้าฤดูฝน ดินจึงค่อนข้างชุ่มชื่น เมื่อกลิ่นดินผสมกับกลิ่นหญ้า จึงพาให้อากาศค่อนข้างสดชื่น พาหญิงสาวต่างภพคลายความกลัดกลุ้ม และอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย

มือเรียวไล่เด็ดดอกมะลิตามพุ่มไล่เป็นแนว กลิ่นดอกแก้วปนดอกมะลิ พาให้ใจสงบ

อาจเพราะมัวเก็บดอกไม้แก้วกัลยาจึงไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนกำลังนั่งมองดูพฤติกรรมอยู่

“เธอเป็นใคร” เสียงทุ้มแหบพร่าเย็นชาถูกเปล่งมาจากชายที่นั่งอยู่บนรถเข็น แก้วกัลยาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาราวกับลูกกวางน้อยจะหันไปมอง

ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด ดวงตาคมเย็นชาไม่แพ้น้ำเสียง หน้าตาของเขามีส่วนละม้ายคล้ายคลึงกับวโรดมไม่มีผิด ถ้าจะต่างก็มีเพียงเขาเดินไม่ได้ และอายุมากกว่า

หญิงสาวต่างภพรับรู้ได้ทันที เขาคือ 'ชนายุส' ชายหนุ่มผู้มีจุดจบคือ 'ความตาย'

"ฉันถามทำไมไม่ตอบ? เธอเป็นใครมาทำอะไรตรงนี้" คนตัวโตถามย้ำ

หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนดวงตาคู่สวยจะกวาดมองไปรอบๆ จึงเห็นว่าด้านหน้าเป็นตัวตึกสีขาวสไตล์โคโลเนียม ดูเก่าแก่ และหรูหราอยู่ในที เพราะเอาแต่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือจึงโผล่มาตรงสวนด้านหลังคฤหาสน์ของบุตรชายคนที่สุดท้องของท่านเจ้าสัว

ซึ่งจัดเป็นสถานที่ต้องห้ามของบรรดาคนใช้ในก็ว่าได้ แม้แต่ตัวแก้วกัลยาที่เกิด และเติบโตที่นี่ ก็ไม่เคยเจอเขาเลยสักครั้ง ส่วนหนึ่งเพราะเขาเกิดจากเมียคนที่สองของท่านเจ้าสัว อีกทั้งยังเป็นลูกหลงของตระกูล ในวัยเด็กสุขภาพร่างกายค่อนข้างอ่อนแอจึงถูกส่งไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ และตอนเขากลับมา ตัวเธอก็ถูกหลอกให้ไปอยู่ต่างที่เช่นกัน เธอเลยไม่เคยเจอเขาตัวเป็นๆ แม้แต่ครั้งเดียว

"หูหนวกหรือไง ฉันถามทำไมไม่ตอบ" น้ำเสียงเจ้าของบ้านชักหงุดหงิด เมื่อเห็นคนหน้าหวานแปลกหน้ายืนหน้ามึน แก้วกัลยารีบส่งยิ้มเห่ยๆ ไปให้ทันที 

"ขอโทษค่ะ คือ..หนู" จะให้เธออธิบายสถานะของตนยังไงดีนะ? คนใช้? นักโทษ? เมียเก็บ? เมียน้อย? 

และดูเหมือนชนายุสเองก็ประหลาดใจกับท่าทางอ้ำอึ้งๆ ของคนตรงหน้าไม่น้อย ดวงตาคมกวาดมองตั้งแต่ศีรษะไปจนจรดกระโปรงละเท้า เสื้อผ้าที่เจ้าหล่อนสวมใส่สะอาดสะอ้าน อีกทั้งยังไม่ใช่ชุดยูนิฟอร์มที่บรรดาคนงานในตระกูลใส่กัน ทว่ามือที่ถือตะกร้าดันมีดอกไม้อยู่เต็ม

"คนใช้คนใหม่เหรอ ฉันไม่เคยเห็นหน้า แล้วนี่เก็บดอกไม้ไปไหว้พระหรือยังไง?" 

"คือ...ก็ประมาณนั้นคะ แล้วคุณชนายุสมานั่งตากลมเล่นเหรอคะ" คนตัวเล็กย้อนถามเสียงหวาน พานให้ชายหนุ่มผู้กำลังรู้สึกหงุดหงิดชะงักเล็กน้อย พร้อมกับยิ้มหยัน

คนที่หมอบอกว่าอายุสั้นอย่างเขาคงไม่มีอารมณ์มานั่งตากลมเล่นหรอก 

"เอ่อ แก้วขอเก็บดอกไม้ต่อได้ไหมคะ"

"อืม..ตามสบาย"

เมื่อได้รับคำอนุญาต มือน้อยก็เริ่มเด็ดดอกไม้ต่อเงียบๆ ส่วนเจ้าของตึกตัวจริงก็นั่งมองดูอะไรเรื่อยเปื่อย น่าแปลกที่เขาไม่ได้รู้สึกแย่ที่มีคนแปลกหน้ามาวุ่นวายในสวน อาจเพราะบรรยากาศรอบตัวเธอที่ดูสะอาดบริสุทธิ์ละมั้ง

ในอีกหลายอาทิตย์ต่อมา

ทุกเช้าแก้วกัลยามักจะมาเก็บดอกไม้หอมที่ตึกเทพนมแทบจะเป็นกิจวัตรประจำวัน

ในขณะที่ชนายุสผู้เปลี่ยนคนดูแลส่วนตัวเป็นว่าเล่น ก็ออกมานั่งเล่นชมสวนด้วยความหดหู่ แม้บริเวณรอบสวนจะสวยงามราวกับภาพวาดแต่ก็ไม่ได้ทำให้คนป่วยใกล้ตายมีความสุขได้เลย จวบจนผู้หญิงร่างเล็กตรงหน้าก้าวเข้ามาในชีวิต 

เจ้าหล่อนเพียงทักทายเขายามเช้า ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาคัดดอกไม้ และเด็ดมันออกมา

'ไหว้พระ ต้องใช้ดอกไม้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?' เขาเคยตั้งคำถาม คนหน้าหวานเสียงหวานส่งยิ้มเล็กๆ มาให้ พร้อมกับบอกเขาว่า

'ไหว้พระใช้ไม่เยอะค่ะ แต่ส่วนใหญ่แก้วจะเอาไปทำน้ำหอม ไว้ทำสำเร็จแก้วจะส่งมาให้คุณชนายุสทดลองใช้นะคะ'

ชายหนุ่มใช้ความเงียบเป็นการตอบรับ นึกประหลาดใจครามครันที่สาวใช้คนหนึ่งสามารถทำน้ำหอมได้ และจากการที่เขาให้คนไปสืบเจ้าหล่อนยังเป็นเมียน้อยหลานชายของเขาอีกด้วย

เธอเป็นจอมเสแสร้งที่น่ารังเกียจของบรรดาคนใช้ในบ้าน ทว่าจากที่เขาสังเกตพฤติกรรมเจ้าหล่อนมาหลายอาทิตย์ช่างแตกต่างจากที่ได้ยินลิบลับ

"เก็บเสร็จแล้วเหรอ" เสียงทุ้มถามอย่างแปลกใจเมื่อหญิงสาวเตรียมจากไป ร่างเล็กมีสีหน้าลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเขา

"ใช่ค่ะ เดี๋ยวสายๆ แก้วต้องเอาขนมไปส่งที่ร้านค้าด้วย"

"ขนม?"

"ค่ะ พอดีแก้วทำขนมส่งร้านด้วย...คุณชนายุสคะ" เสียงหวานแผ่วเบา เต็มไปด้วยลังเล ก่อนที่ชายหนุ่มบนรถเข็นจะทันได้พูดอะไร ร่างเล็กก็มายืนอยู่ตรงหน้าจนเขาได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ บนตัวเธอ

มือน้อยวางตะกร้าหวายไว้บนโต๊ะ กล่องใสถูกหยิบออกมา คนอายุมากกว่ามองอย่างสนใจ ภายในนั้นเห็นเพียงขนมสีสันสวยงามเป็นรูปทรงดอกไม้ประณีต คิ้วเข้มยกขึ้นเป็นคำถาม

"แก้ว..ทำมาเผื่อค่ะ ทดแทนที่คุณชนายุสอนุญาตให้แก้วมาเก็บดอกไม้ทุกวัน"

"อ๋อ" เสียงทุ้มรับคำ ก่อนดวงตาคมจะหลุบมองด้วยความสนใจ

"แล้วอันนี้ขนมอะไรละ" จริงอยู่เขาเป็นลูกชายคนที่สี่ของบ้าน แต่เนื่องจากร่างกายออดๆ แอดๆ ดังนั้นจึงไม่มีคนสนใจนัก แม้แต่คนงานภายในตึกยังทำงานไปวันๆ 

เมื่อเห็นชายหนุ่มไม่ได้รังเกียจ แก้วกัลยาก็โล่งใจ ริมฝีปากสีหวานฉีกยิ้มกว้าง

"สีชมพูเรียกว่าช่อผกาค่ะ ส่วนดอกสีทองเรียกว่าดาราทอง"

"ขอบคุณนะ" มิตรภาพของหญิงสาวต่างภพ กับชายหนุ่มผู้น่าสงสารที่สุดในนิยายก็เกิดขึ้นดื้อๆ เสียอย่างงั้น

ณ ตึกเรือนหอของพระเอกนางเอก

แพทริเซียนั่งน้ำตาคลออยู่บนโซฟา ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจผุดขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อเขาตอบกลับมาว่าเย็นนี้ไม่สามารถกินข้าวด้วยได้

เธอนึกว่าการย้อนกลับเวลามาจะทำให้สถานการณ์สมรสดีขึ้น และตัวเธอจะสามารถปกป้องลูกในท้องได้

ทว่าจากสภาวะปัจจุบัน ความสัมพันธ์ของเธอกับสามีราวกับเส้นขนาน เขาไม่ได้ใช้สายตาเย็นชาโกรธแค้นมองมาที่เธอเหมือนชาติก่อน ทุกการกระทำเต็มไปด้วยความเป็นมิตร

'มิตร' ที่แปลว่า 'เพื่อน'

เรื่องราวเมื่อหลายปีสมัยเรียนมัธยมปลายช่วงที่เธอย้ายมายังเมืองนี่ย้อนกลับคืนมา