บทที่ 19 บทที่18

ณ คลินิกแพทย์แผนจีนเก่าแก่

ร่างสมส่วนในชุดเดรสสายเดี่ยวสีฟ้าอ่อนยาวกรอมเท้า ผมสีน้ำตาลยาวสลวยถูกมัดรวบเป็นทรงดังโงะอย่างง่ายๆ เผยลำคอขาวสะอาด มือเล็กกระชับกระเป๋าหนังสีน้ำตาลใบใหญ่ เรียกความสนใจให้คนที่รอรถสาธารณะแถวนั้นได้ไม่น้อย

เสียงซุบซิบเข้าโสตประสาทเป็นระยะ ด้วยหญิงสาวคล้ายกับไอดอลสาวท่านหนึ่งที่กำลังเป็นไวรัลในโซเชียลเมื่อไม่นานมานี้

ทว่าแก้วกัลยาเองกับยืนขมวดคิ้วนิ่วหน้า นึกกังวลใจในหลายเรื่องๆ โดยเฉพาะการที่เธอนำชาสมุนไพรที่คุณชนายุสให้มาไปตรวจ..นั้นก็หมายถึงเธอกำลังแทรกแซงเข้าไปในชีวิตคนอื่น

ซึ่งก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่เป็นเรื่องที่ถูกต้องไหม?

จริงอยู่การที่เราอ่านนิยายแล้วตัวประกอบในเรื่องมีชะตากรรมอันเลวร้าย ตัวเราเองอาจจะเพียงแค่สลดใจกับเรื่องราวดังกล่าว ทว่าน่าแปลกเมื่อเรื่องราวดังกล่าวอยู่ตรงหน้า เธอกลับไม่สามารถปล่อยผ่านมันไปได้

เอาก็เอา...เธอต้องช่วยชีวิตคุณชนายุส..ผู้ชายแสนดีคนนั้น!!

"นี่ หนู"

"..."

"หนู..จ้ะ" เสียงป้าที่อยู่ด้านข้างดังขึ้น แก้วกัลยาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มให้

"คะ เรียกหนูเหรอคะ?"

"ใช่จ้ะ นั่นเพื่อนหนูกำลังเรียกอยู่ไหม" หญิงวัยกลางคนพูดอย่างคนอารี พร้อมกับพยักพเยิดไปที่รถลีมูซีนสีดำคันใหญ่

เลขทะเบียนขึ้นด้วยตัวอักษรTPเป็นที่รู้กันของคนในเมืองว่ามาจากตระกูลทรัพย์ไพศาล

แก้วกัลยายังคงมองนิ่งเต็มไปด้วยความสับสนไม่น้อย คนขับรถวัยกลางคนจึงตะโกนเรียกซ้ำ ร่างเล็กจึงได้สติแล้วเดินเข้าไปหา 

"ลุงเรียกแก้ว..มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ"

"คุณวิน..ให้ขึ้นรถครับ" หญิงสาวนิ่งไปชั่วอึดใจ จนเลขาหนุ่มที่นั่งข้างคนขับต้องเอ่ยเตือนเสียงดุ

"คุณวินสั่งไม่ได้ยินเหรอครับ หรือคุณแก้วต้องการให้ลงไปเปิดประตูให้" คนตัวเล็กเม้มปากแน่น ก่อนจะจำใจเปิดประตูเข้าไปนั่งตรงเบาะหลัง 

ตอนนั้นเองเจ้าหนี้หนุ่มในชุดสูทสุดหรูสีดำก็หันมามองด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความอึดอัด แก้วกัลยาจึงเลือกที่จะตั้งคำถามออกไปก่อน 

"คุณวิน...เรียกแก้วขึ้นรถมีอะไรหรือเปล่าคะ"

"เธอมาทำอะไรที่นี่"

"..."

"ฉันถามเธอไม่ได้ยินหรือยังไง?"

"แล้วทำไมแก้วต้องตอบด้วยละคะ" เธอย้อนถามเสียงเย็น เช้านี้ก้าวขาผิดข้างหรือเปล่านะ ถึงได้ดวงซวยมาเจออีตาพระเอกธงแดงเข้า!!

แน่ละ ตลอดชีวิตคนตัวโตไม่เคยได้รับความเย็นชาเฉยเมยจากอดีตคนรักแม้แต่ครั้งเดียว ทว่าหลังจากที่จับเจ้าหล่อนมาขังไว้ที่บ้าน ก็ดูเหมือนจะมีเส้นกั้นบางอย่าง

"แก้วกัลยา...ฉันถามเธอดีๆ ถ้าเธอไม่ตอบดีๆ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน"

"ทำไมคะ คุณวินจะทำอะไรแก้ว?" เสียงหวานที่เคยฉอเลาะบัดนี้เปลี่ยนเป็นเฉยชา ใบหน้าเล็กไร้เดียงสาเชิดขึ้น ดวงตารูปกวางเต็มไปด้วยความรำคาญ ราวกับเขาเป็นตัวอะไรบางอย่างที่ไม่อยู่ในสายตา

กว่าจะรู้ตัวร่างสูงใหญ่ก็ขยับกายเข้าหา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มเข้าหาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ปฏิกิริยาของคนตัวเล็กเองจึงถอยร่นเบียดไปตรงประตูรถโดยไม่รู้ตัว

"เหอะ เธอลืมไปแล้วหรือไง"

"..."

"ตอนนี้เธอติดหนี้ฉันอยู่..ตัวฉันเองก็ยังไม่ได้คิดดอกเบี้ยเลยแม้แต่ครั้งเดียว" คำหลังติดจะหยามหยัน ยิ่งสบกับสายตากวนประสาท ก็พาให้อารมณ์คนตัวเล็กขึ้น

"ค่ะ แก้วทราบแล้วค่ะ แก้วเป็นลูกหนี้คุณวิน...แต่แล้วยังไงคะ แก้วก็ไม่เห็นความจำเป็นต้องตอบคำถาม" สิ้นคำดื้อดึง มือแกร่งก็บีบไปที่ใบหน้าเล็กตรงหน้าด้วยความโกรธ ทว่าไม่กล้าลงน้ำหนักที่มือนัก 

เขาไม่ชอบให้เธอดื้อดึง...ไม่ชอบให้เธอเถียง!

"ปากดี...ฉันอุตส่าห์ให้อิสระเธอไปไหนมาไหนก็ได้ ถ้าเป็นแบบนี้จับขังเหมือนเดิมซะดีไหม" 

"คุณวิน..ปล่อยแก้วเถอะค่ะ แก้วก็แค่มาเดินซื้อของเฉยๆ" เสียงหวานชักสั่น ความเย็นจากกำไลemที่ข้อเท้าราวกับเตือนสติว่าเธออยู่ในสถานะที่ไม่ได้เปรียบ  

"แล้วไหนของ" เขายังคงซัก 

"แก้วเดินดูแล้วไม่ถูกใจเลยยังไม่ได้ซื้อคะ"

"แต่เมื่อกี้เธอยืนอยู่หน้าคลินิก..ไม่สบายหรือเปล่า" ไม่พูดเปล่ามือที่อยู่ตรงปลายคาง ดันไปวางแหมะที่หน้าผาก..หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน..ดวงตาคมอ่อนวูบเต็มไปด้วยความอาทร พาคนตัวเล็กทำตัวไม่ถูกเสียอย่างงั้น

"แก้วสบายดีคะ คุณวินขยับออกไปหน่อยได้ไหม แบบนี้มันใกล้กันเกินไป" ไม่พูดเปล่ามือเล็กยังดันอกเขาออกห่างตัว สามัญสำนึกส่วนดียังคอยเตือนอยู่ตลอดเวลาว่าเขามีพันธะกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ 

"หึ"

"แล้วนี่จะไปไหนคะ" เสียงหวานถามไถ่ขึ้น ในหัวคิดไปร้อยแปดพันเก้า ด้วยช่วงหลังชายหนุ่มอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ พฤติกรรมย้อนแย้งเต็มไปหมด ทว่าไอ้คนที่ควรจะตอบคำถามกลับเลือกจะเฉไฉไปเรื่องอื่น

"เอากระเป๋ามาดิ"

"เอ่อ...แล้วทำไมแก้วต้องให้กระเป๋าคุณวินด้วย"

"ฉันสั่ง!"

เออ...เธอมันโง่เอง ที่คิดว่าจะคุยกับเขารู้เรื่อง  

มือน้อยกระชับสายกระเป๋าไว้แน่น ก่อนที่จะจำใจส่งไปให้เขา และแล้วชายหนุ่มก็ทำสิ่งที่คิดไม่ถึง เมื่อเขากำลังรื้อข้าวของในนั้นออกมา แก้วกัลยารีบกระโจนเข้าหาเพื่อจะแย่งมันคืน

"เดี๋ยวนั่นคุณกำลังทำอะไร..รื้อของแก้วทำไม!"

"อยู่เฉยๆ เถอะน้า" เสียงเข้มดุ อีกมือก็ดันศีรษะอดีตคนรักไว้ อีกมือก็ค้นข้าวของราวกับจะหาสิ่งผิดปกติในนั้น ทว่าในนั้นมีเพียงกระเป๋าเงินใบเล็ก มือถือหนึ่งเครื่อง ตลับแป้ง และลิปกลอสสีหวาน

"คุณวิน! หยุดนะ"

"หุบปาก แล้วอยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากโดนขังอยู่แต่ในบ้าน" เขาขู่เสียงเข้มเมื่อแก้วกัลยากำลังจะดึงมือถือออกจากมือ..ใบหน้าเล็กถึงกับแดงก่ำ ด้วยความโกรธ..ริมฝีปากเล็กสั่นระริกอย่างอัดอั้นตันใจ

"คุณมัน..คนเลว คนนิสัยไม่ดี"

"..."

"คุณวิน แก้วขอร้องอย่ารื้อของแก้วเลย" 

"รหัสเข้า..รหัสอะไร" เขาถามเสียงแห้ง ดวงตาคมหันไปถามด้วยความไม่เข้าใจ เมื่อพยายามกรอกตัวเลขวันเกิดทั้งของตัวเอง และเจ้าของมือถือลงไปดันเปิดไม่ออก

"..."

"ฉันถาม" เขายังคงทวงถามด้วยสีหน้าจริงจัง แก้วกัลยาดึงโทรศัพท์มากรอกตัวเลขลงไป ก่อนจำใจยื่นคืน

"1102?"

"เหอะ คุณนี่มัน ไร้มารยาทที่สุด" หญิงสาววีนเข้าให้ แต่เหมือนไอ้ผู้ชายตัวโตดันไพล่ไปสนใจเรื่องอื่นแทนซะงั้น

"วันเกิดใคร"

"..."

"แก้ว...อย่าให้ฉันโมโห" ยิ่งพูดยิ่งดัง จนคนด้านหน้าที่แอบฟังต้องสะดุ้ง ส่วนคนโดนกระทำได้แต่ถอนหายใจฮึดฮัด ก่อนจะย้อนเข้าให้

"จะอยากรู้ไปทำไมละคะ หรือคุณวินหึงแก้ว"

"คะ...ใคร หึงเธอไม่มี..อย่าหวังว่าคนอย่างฉันจะไปหึงผู้หญิงอย่างเธอ..ผู้หญิงสาระ.." ริมฝีปากหยักเตรียมพ่นคำเหยียดหยาม แต่พอสบกับดวงตารูปกวางที่กำลังถักทอไปด้วยความเกลียดชัง ก็เล่นเอาใจดวงโตกระตุกวูบ..ความรู้สึกชักสับสน

ลึกๆ เหมือนจะรู้ว่ากำลังสูญเสียสิ่งสำคัญอย่างไม่อาจได้คืน

ท่องไว้ ไอ้วิน..จริงอยู่ชาติก่อนเจ้าหล่อนทำตัวเลว และทำเรื่องโง่ๆ หลายครั้ง ทว่าในชาตินี้แก้วยังไม่ทันได้ทำอะไรผิด เขายังคงห้ามสิ่งที่อาจจะเกิดในอนาคตทัน นี่ยังดีในกระเป๋ายังไม่เจอพวกยาแปลกๆ อย่างยาปลุกเซ็กส์

คิดได้ดังนั้นจึงตั้งหน้าตั้งตาเช็กโทรศัพท์มือถือต่อ 

เขาไล่อ่านข้อความที่เธอคุยกับลูกค้าเรื่องขายขนมออนไลน์ รวมไปถึงการผลิตน้ำหอมแฮนด์เมดที่เขาพอรู้มาบ้างจากการกล้องวงจรปิด และให้มะลิช่วยเฝ้าดูพฤติกรรม

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือช่องโซเชียลที่ชื่อว่า Kaewkanlaya

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาคมหลุบลง..ความน้อยเนื้อต่ำใจผุดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในอดีตไม่ว่าหญิงสาวทำอะไรมักเล่าให้เขาฟังคนแรกเสมอ แต่ไอ้คนดื้อเองยังพยายามกดอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดลงแล้วทำเหมือนไม่มีอะไร ส่วนสมองนั้นดันจดจำชื่อช่องไว้เรียบร้อยแล้ว

เมื่อเห็นทุกอย่างยังคงปกติ ชายหนุ่มจะโยนมือถือคืน หญิงสาวรับมันมาก้มดูอย่างทะนุถนอมจึงไม่ทันเห็นอีตาพระเอกธงแดงกำลังรื้อกระเป๋าเงิน

ในฝั่งซ้ายมือมีภาพเจ้าตัวในชุดมัธยมปลาย ถักเปียสองข้างมีโบว์สีน้ำเงิน..ภาพที่เขาเป็นคนถ่ายให้ในวันจบการศึกษา มือแกร่งเลื่อนอีกภาพที่ซ้อนไว้ด้านหลัง..มันเป็นภาพคู่ในวันเดียวกัน..เจ้าหล่อนยังเก็บมันไว้อยู่

อารมณ์ที่ขุ่นมัวจึงเริ่มสดใสขึ้น..ใบหน้าคมครามเปลี่ยนเป็นอมยิ้ม ก่อนจะโยนกระเป๋าเงินคืน

ทว่าสิ่งที่ไอ้ต้าวพระเอกธงแดงยังไม่รู้ก็คือหญิงสาวแทบจะลืมเลือนไปแล้วว่ามีภาพคู่อยู่ด้วย..ไม่งั้นคงโดนกำจัดไปนานแล้ว!!

...