บทที่ 27 บทที่26

ที่สำคัญชาสมุนไพรที่ว่ายังเป็นเครื่องดื่มที่มารดาเขาโปรดปรานมาก 

'ชาอร่อยขนาดเลยเหรอครับ ยุสเห็นคุณแม่ดื่มทุกวันเลย' เด็กชายวัยไม่กี่ขวบทักถาม

‘คุณย่าของยุสสั่งทำให้พิเศษเลยนะ’ คนแม่ยิ้มละมุน โอ้อวดเล็กน้อย เด็กชายพยักหน้ามองหน้าด้วยความไม่เข้าใจ

คุณย่าผู้น่าเกรงขาม และเวลาอยู่กับเขามักจะทำหน้าบึ้งอยู่ตลอดเวลา ต่างกลับอยู่กับลูกหลานคนอื่นที่ท่านมักจะใจดีเสมอ

ชายหนุ่มมาเข้าใจตอนโตนี่เองว่า เนื่องจากแม่ของเขาเป็นภรรยาคนที่สอง ซึ่งถูกแต่งงานเข้ามาด้วยเหตุผลทางธุรกิจของครอบครัว

ด้วยช่วงนั้นราคาถ่านหินโลกอยู่ในจุดต่ำสุด บริษัทหลักของตระกูลทรัพย์รุ่งโรจน์..ขาดสภาพคล่องอย่างรุนแรง จนเกือบล้มละลาย

คุณปู่ของเขาจึงให้บิดาผู้เป็นลูกชายคนเดียว แต่งงานอีกครั้งกับลูกสาวคนเล็กของเพื่อนเพื่อพยุงธุรกิจ

ณ เวลานั้นแม่ใหญ่เองก็ไม่ได้จดทะเบียนสมรสตามกฎเกณฑ์ของพวกตระกูลใหญ่ ทว่าคุณย่าดันรักลูกสะใภ้คนนี้มาก เพราะเป็นลูกสาวกำพร้าของเพื่อนสนิท อีกทั้งยังเลี้ยงคู่มากับบุตรชายตั้งแต่ตัวเล็กตัวน้อย 

พอสามีบังคับให้ลูกชายแต่งงานจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงอีกคน ท่านจึงพาลรังเกียจลูกสะใภ้คนใหม่ไปด้วย

ทั้งที่มารดาเขาพยายามทำดีทุกอย่าง!!!

ดวงตาคมเริ่มเข้มขึ้น เมื่อนึกถึงสุขภาพออดๆ แอดๆ ของมารดาก่อนที่จะเสียชีวิต ประกอบกับข้อมูลที่ได้รับมันก็พาลให้นึกระแวงสงสัยในทันที ทว่าความที่ผ่านโลกมามากจึงแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไร

"แก้ว..เธอกลับไปก่อนเถอะ พอดีวันนี้ฉันมีธุระ"

"คุณยุส...ไม่เชื่อแก้วเหรอคะ"

"ถ้าอยากให้เชื่อ..ก็เรียกพี่ก่อนซิ" เขายังแกล้งเย้ากลั้วเสียงหัวเราะ เพราะผู้หญิงตรงหน้ามักจะทำตัวมีระยะห่างเสมอ 

"เอ่อ...สถานะตอนนี้...แก้วว่าไม่เหมาะมั้งคะ คือ..."

"อย่าคิดมากซิ ถ้าเธอตามใจฉัน..ฉันอาจจะวีนเธอน้อยลงก็ได้นะ" เสียงทุ้มขู่ขำๆ ด้วยติดอยู่บนรถเข็นมานาน อารมณ์จึงมักเหวี่ยงขึ้นเหวี่ยงลงจนพยาบาล หรือผู้ดูแลอยู่ไม่ทน

ทว่าแก้วกัลยานั้นต่างออกไป...หญิงสาวมีบรรยากาศรอบตัวที่นิ่งสงบ เยือกเย็น..กิริยาท่าทางเวลาทำอะไร ค่อยเป็นค่อยไปผิดแผกจากคนยุคสมัยนี้นัก

"สรุป..แก้วจะตามใจพี่ไหม?"

"...."

"ว่าไงครับ คนสวย?"

"อืม..ตกลงค่ะพี่ยุส แต่.." คนหน้าหวานยังคงมีเงื่อนไขต่อ

"ถ้ามีคนนอกอยู่ด้วย แก้วขอเรียกคุณนะคะ แก้วไม่อยากให้คนอื่นมานินทา..ทุกวันนี้ก็มากพอแล้ว"

"โอเคครับ เอาที่แก้วสบายใจ"

ตอนที่แก้วกัลยากลับมาที่เรือนก็ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ บางทีหล่อนก็แอบคิดว่าตัวเองรู้จักชายพิการที่แสนดีเพียงพอ

แต่บางทีเขาก็มีลักษณะ 'น้ำนิ่งไหลลึก' จนหล่อนเองก็ทายใจเขาไม่ออก..อย่างเรื่องยาพิษเขาจะเชื่อไหม?

ทว่าหล่อนถือว่าทำดีที่สุดแล้วที่เหลือก็คงจะอยู่ที่บุญวาสนาของเขาแล้วกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้นแก้วกัลยาจึงตัดสินใจเข้าห้องเพื่อผลิตน้ำหอมโฮมเมดเพิ่ม ช่วงนี้หล่อนตั้งใจเก็บเงินให้ได้สักก้อน และหาเช่าบ้าน

คำนวณคร่าวๆ ราวๆ สองเดือนน่าจะย้ายออกจากที่นี่ได้

ดังนั้นช่วงนี้หญิงสาวจึงยุ่งมากเป็นพิเศษ

โดยที่หล่อนไม่คิดว่าชะตากรรมที่คิดว่าจะเลี่ยงพ้นก็ยังวนเวียนกลับมาอีกครั้ง แถมครั้งนี้ยังมาจากผู้มีพระคุณอีกด้วย

สำนักงานเขต

ด้านหน้าอาคารมีหญิงสาวรูปร่างเพรียวระหงยืนหลังตรงอยู่ในชุดเดรสสีดำขลับผิวขาวผ่องโดดเด่น ในมือเจ้าหล่อนมีซองเอกสารสีน้ำตาล ใบหน้ารูปไข่นวลสวยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง บัดนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดขมขื่น..ดวงตายาวรีคู่สวยเหม่อมองไปที่ 'อดีตสามี' 

วันนี้เขายังคงหล่อเหลาเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกัน ลมในฤดูหนาวพัดให้ผมดำสนิทพลิ้วไหวระมาตรงหน้า เธออยากเอื้อมไปสัมผัสนัก แต่ก็รู้ว่าทำไม่ได้

ถ้าเลือกได้อีกครั้ง ชาตินี้เธออยากให้เขาเกลียดเธอ..แค้นเธอ เพราะอย่างน้อย 'ระยะห่าง' ในความสัมพันธ์ก็คงจะขยับแคบลง แต่ในความเป็นจริงแล้ว..หลังจากที่ย้อนเวลากลับมา ทุกอย่างช่างแตกต่างจากชาติเดิมนัก

ทั้งผู้หญิงหน้าโง่แบบแก้วกัลยา หรือแม้แต่ตัววโรดมเอง..ไม่มีใครที่เหมือนเดิม

เมื่อเห็นเธอจ้องอยู่นาน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของ 'อดีตสามี' ยกยิ้มมาให้ น่าแปลก..รอยยิ้มของเขากลับไม่ถึงดวงตา

"ขอให้แพทโชคดีนะ"

"..."

"แล้วนี่ แพทจะไปไหนเหรอ เดี๋ยววินให้คนขับรถไปส่ง..ขึ้นรถซิ" เสียงทุ้มเอ่ยชวนอารมณ์ดี

แน่ละ พันธะผูกมัดสามปีได้จบสิ้นไปแล้ว ความรู้สึกหนักอึ้งได้ลดทอนลงหลายส่วน..ผิดแต่ ผู้หญิงคนตรงหน้าเลือกที่จะใช้ดวงตาตัดพ้อต่อว่า

"โชคดีเหรอ? ทำไมวินคิดว่าแพทจะโชคดีละ?"

"...."

"ทั้งที่..แพทขอร้องวินแล้ว ว่าให้เลื่อนการหย่าไปก่อน..แต่วินก็ให้แพทไม่ได้...วินรู้ไหม..ฮึก..ถ้าแพทกลับบ้านไปตอนนี้ คุณพ่อต้องด่าแพทแน่เลย..ที่สำคัญเพื่อนๆ ในวงสังคมจะมองแพทว่ายังไง?" เสียงหวานสะอื้นตัดพ้อจริงจัง แต่ดูเหมือนไอ้คนที่เคยมีมุมใจอ่อนมาก่อน เวลานี้กลับมองมาด้วยสีหน้าครุ่นคิด

"แพท..ไม่เห็นต้องคิดมากเลย ยุคนี้การหย่าร้างเป็นเรื่องปกติมาก..วินเชื่อว่าเพื่อนที่รักแพทจริงจะต้องเข้าใจแน่นอน"

"...."

"แพทเองอายุก็ยังน้อย...โอกาสเจอผู้ชายดีๆ ก็ยังมีอีกเยอะ"

"หึ...แต่ตอนนี้ ผู้ชายดีๆ ที่อยู่ตรงหน้าก็กำลังทิ้งแพทไปไม่ใช่เหรอคะ" เสียงหวานพยายามบอกความในใจ หล่อนรักเขามาก...รักมาหลายปี ทำไมเขาไม่เข้าใจนะ 

ทว่าคนที่ถูกยัดเยียดว่าเป็นคนดีถึงกลับหลุดหัวเราะ ถ้าอดีตภรรยารู้ว่าเขากำลังทำเรื่องเลวทรามอะไรบางอย่างอยู่ เธอคงไม่พูดแบบนี้

"ขึ้นรถเถอะแพท เพราะบ่ายวินมีงานต้องไปทำอีก"

"...."

"หรือแพทจะกลับเอง?" ไม่ขู่ก็เหมือนขู่ ที่ชวนก็เพียงแต่ไม่อยากโดนด่าว่าไร้น้ำใจ เพราะตอนมาเขาก็เป็นคนลากตัวเธอมาเอง ซึ่งคำตอบที่ว่าก็ทำให้แพทริเซียไม่พอใจนัก 

ใบหน้านวลสวยเชิดขึ้น ดวงตายาวรีวาวโรจน์เย่อหยิ่ง

"งานที่วินว่า...ใช้การประมูลคลื่นหรือเปล่าคะ"

"...."

"แหม...ทำไมทำหน้าแปลกใจแบบนั้นละคะ แพทก็เดาไปงั้นเองค่ะ ไปซิคะ ไหนๆ วินก็เป็นคนพาแพทมาหย่า..." เธอเน้นคำ ก่อนเสริมเสียงหยันต่อว่า

"วินก็ควรพาแพทไปส่งด้วย..แต่ไม่รู้ว่า..คุณพ่อกับคุณลุงจะว่ายังไงบ้างนะคะ ถ้ารู้ข่าวว่าเราหย่ากัน"

"...."

"เพราะงั้น...แพทคิดว่าเรื่องนี้เรายังไม่ควรบอกผู้ใหญ่จะดีกว่าไหมคะ? อย่างน้อยก็รอให้ผ่านงานวันเกิดคุณปู่ของวินไปก่อน หรือวินคิดว่ายังไง?" เสียงหวานพูดอย่างเป็นต่อเล็กๆ ชาติที่แล้วก็เพราะการประมูลคลื่นนี้แหละที่ทำให้วินจำใจเลื่อนการหย่าออกไปก่อน

ทว่าชาตินี้ดันผิดแผนซะงั้น แต่..ไม่เป็นไร เธอยังแก้เกมคืนได้อยู่ ขอเพียงในวันเกิดท่านเจ้าสัว เราสองคนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งตามร่องรอยเดิมในชาติที่แล้ว..เรื่องราวคงเข้ารูปเข้ารอยมากขึ้น

"แพทคิดแบบนั้นเหรอ?"

"ค่ะ แพทไม่อยากให้วินต้องเสียงาน" คำพูดเป็นห่วงใย ราวกับแม่พระ ทั้งที่จริงๆ แล้วเธอเป็นคนไปดราม่ากับบิดาเรื่องหย่า..ท่านจึงไปคุยกับคุณลุง จนเป็นเรื่องเป็นราวข่มขู่ทางอ้อมกับท่านเจ้าสัว

แน่ละ ธุรกิจหลักของบ้านวินนั้นอิงกับรัฐบาลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้..ดังนั้นการแต่งงานของเธอกับเขาไม่ใช่เพียงคำขอร้องของแค่คุณย่าอย่างเดียว แต่มันยังหมายถึงผลดีผลเสียของตระกูลอีกด้วย

"งั้นเอาแบบนี้ได้ไหมคะ...อย่างน้อยในวันเกิดคุณปู่..วินช่วยเป็นคู่ควงให้แพทหน่อยจะได้ไหมคะ"

"..."

"แพทรับรองว่า..แพทจะวางตัวเป็นภรรยาไร้ทะเบียนที่ดี"เสียงหวานกลั้วหัวเราะ

เธอมั่นใจว่าดีกว่า นังรักแรกที่เข้าวงสังคมไม่เป็น แม้แต่ช้อนส้อมก็ยังใช้ผิดๆ ถูกๆ

"ที่สำคัญวินจะได้ไม่ทะเลาะกับคุณปู่ด้วย..แพทสงสารท่านนะคะ วันสำคัญแท้ๆ"

"อืม ตกลงครับ แพทยังใจดีเหมือนเดิมเลยนะ"เขาส่งยิ้มไร้ความจริงใจไปให้