บทที่ 28 บทที่27

ณ คฤหาสน์ของคุณชายชนายุส

ชายพิการในวัยสามสิบกว่ากำลังส่งสายตาเว้าวอนไปยังหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า แก้วกัลยาแอบลอบถอนหายใจ..หล่อนคิดว่าผู้ชายตรงหน้าใจดีที่สุดในตระกูลทรัพย์รุ่งโรจน์แล้วนะ แต่ที่ไหนได้เผด็จการไม่แพ้พี่วินเลย

"นะแก้ว..เธอมาเป็นคู่ควงพี่หน่อย"

"..."

"หรือแก้วรังเกียจว่าฉันพิการ" คำตัดพ้อตามมา หลังจากที่คนหน้าหวานเงียบ

แน่ละ ใบหน้าเล็กรีบส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธทันที

"เปล่านะคะ คุณยุส..คือ"

"ไหนสัญญาแล้วไง อยู่กันสองคนจะเรียกพี่" พอรู้จักกันลึกขึ้น..เธอจึงพึ่งรู้ว่า Daddy sugar ของเธอ ขี้งอนมาก 

"ใช่ซิ พี่ก็แค่คนพิการ"

"แก้วขอโทษค่ะพี่ยุส...คือแก้วจะอธิบายให้พี่ยุสฟังว่า..แก้วไม่เหมาะสมที่จะควงคู่พี่ยุสไปงานหรอก"

ยิ่งงานวันเกิดท่านเจ้าสัว แล้วเธอต้องตกเป็น 'แพะ' ถ้าเลี่ยงได้เธอก็อยากเลี่ยง

"ช่างเถอะ ฉันเข้าใจแล้วเธอคงจะรังเกียจที่ฉันพิการ คงจะอายซินะ"

"พี่ยุส ทำไมพูดแบบนั้นละคะ"

"ไป!!! จะไปไหนก็ไป ฉันไม่อยากเห็นหน้า" น้ำเสียงเข้มขู่ พร้อมกับเสียงแก้วกระแทกโต๊ะ

แก้วกัลยาหน้าเสียทันที ยิ่งสบกับสายตาเข้มที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ..ใจดวงน้อยก็อ่อนยวบ

เอาก็เอา..เป็นไงเป็นกัน 

"เฮ้ออ แค่เป็นคู่ควงไปงานวันเกิดท่านเจ้าสัวใช่ไหมคะ แค่นั้นจริงๆ นะคะ"

"..."

"แก้วบอกก่อนนะคะ แก้วไม่ชอบนอนดึก" เสียงหวานย้ำ ถ้าหล่อนกลับก่อนก็คงไม่เป็นอะไรมั้ง ดวงตาเจ้าเล่ห์ของชายสูงวัยถึงกับเหล่มอง

"แล้ว...สรุปเธอจะไปเป็นเพื่อนฉันใช่ไหม" 

"ค่ะ ตกลง แก้วจะไปเป็นเพื่อนพี่ยุส" สิ้นคำ ใบหน้าบูดบึ้งก็เปลี่ยนเป็นคลี่ยิ้มกว้าง 

นิสัยเอาแต่ใจ นี่สืบกันโดยสันดานหรือยังไงกันนะ

หลังจากที่แก้วกัลยารับปากว่าจะยอมเป็นคู่ควง กล่องใส่ชุดเดรสราคาแพงก็ถูกส่งมาให้ โดยที่มะลิผู้ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในคฤหาสน์ตระกูลทรัพย์รุ่งโรจน์ก็นั่งอยู่ด้วย

"คุณแก้วลองเช็กก่อนก็ได้นะครับ" เสียงราบเรียบของเลขาวัยกลางคนกล่าวย้ำ เขาเป็นหนึ่งในพนักงานที่พึ่งเข้ามาทำงานให้กับคุณชนายุสได้ไม่กี่วัน 

"ไม่เป็นไรค่ะ แก้วฝากขอบคุณชนายุสด้วยนะคะ" เธอปฏิเสธพร้อมกับรับมันมา เมื่อปราศจากคนแล้ว มะลิรีบยื่นหน้าเข้ามาดูด้วยความสงสัยทันที

"เปิดซิแก้ว"

"...."

"แหะ ก็มะลิอยากรู้นี้ คุณชนายุสให้มาใช่ไหม? แก้วนี่บุญดีนะ ขนาดคนที่เขาว่าดุอย่างเสือแก้วยังเอาอยู่" มะลิพูดอย่างชื่นชม ใครๆ ต่างก็รู้บุตรชายคนที่สี่ของตระกูลทรัพย์รุ่งโรจน์เจ้าอารมณ์มากแค่ไหน แถมยังเปลี่ยนผู้ดูแลกึ่งนางพยาบาลทุกสามวัน

"ไม่หรอก คุณยุสใจดี"

"เหรอ แต่ที่มะลิได้ยินจากคนในตึกนั้นมา คุณชนายุสเย็นชามากเลยนะแก้ว บางครั้งยังชอบขว้างปาข้าวของอีกต่างหาก แก้วเองก็ต้องระวังตัวไว้นะ" ประโยคหลังเพื่อนสนิทใช้มือป้องปากกระซิบบอกด้วยความเป็นห่วง แก้วกัลยาชะงักไป

พร้อมกับภาพที่เขาขู่ไล่ มือวางแก้วกระแทกกระทั้นลอยขึ้นมาทันที

"อืม..ขอบคุณนะมะลิที่เตือนแก้ว"

"แน่นอน ก็เราเพื่อนกันนี่ มะลิเองก็อยากให้แก้วหลุดพ้นบ้านหลังนี้ไวๆ เหมือนกัน ว่าแต่แก้วลองแกะกล่องดูก่อนไหม มะลิอยากรู้ว่าชุดสวยแค่ไหน"เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กยังย้ำตื่นเต้น ตั้งแต่เธอรู้ว่าเพื่อนจะได้ไปงานเลี้ยงวันเกิดท่านเจ้าสัวในฐานะแขกเธอก็ตื่นเต้นแทนแล้ว 

แก้วกัลยาเพียงส่ายหน้ามองยิ้มๆ ก่อนจะคลี่ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนมีลายลูกไม้ปักเหลื่อมสุดแสนจะน่ารัก แตกต่างจากชุดสีแดงเพลิงที่แพทริเซียเคยส่งมาให้ในชาติที่แล้วลิบลับ

ความทรงจำบางอย่างวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

‘พี่แพท ไม่เห็นต้องหาชุดมาให้แก้วเลยค่ะ แก้วเกรงใจ’

‘รับไปเถอะจ้ะ นี้พี่อุตส่าห์ลงทุนสั่งตัดให้เลยนะ’ ไฮโซสาวหน้าสวยพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนจะชูชุดสีแดงเพลิงหรูหรา แปะหราว่า ‘ราคาแพง’ มากแค่ไหน

‘สวยไหมจ๊ะ’ คนอายุมากกว่าถามซ้ำ หญิงสาวผู้ผ่านโลกมาน้อยได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก ดวงตารูปกวางส่องประกายตื่นเต้น เกิดมาจนโตไหนเลยจะมีชุดเดรสสั่งตัด

‘แต่…พี่แพทคะ สีแดงมันแรงไปไหมคะ’

‘ไม่เลยจ้า ผิวแก้วขาวขนาดนี้ ใส่สีแดงขึ้นแน่นอน’ น้ำเสียงหวานเคลือบยาพิษที่เธอตามไม่ทันเอ่ยขึ้น ทว่าความเจียมตัวที่มีมาแต่กำเนิดทำให้เธอไม่กล้ารับ

‘อีกอย่างนะแก้ว ธีมงานวันเกิดปีนี้คือสีโทนแดงด้วยจ้ะ ก็นะ...แก้วคงรู้ท่านเจ้าสัวท่านชอบสีแดง’

‘...’

‘แก้วรับไปเถอะนะจ๊ะ ไปในงานวินเขาจะได้ไม่อายใคร’ เมื่อพูดถึงผู้ชายอีกคนแววตาคนอายุมากกว่าก็เจือความเย็นชาโดยที่แก้วกัลยาไม่รู้ตัว

‘ขอบคุณนะคะ พี่แพท..ทำไมพี่แพทแสนดีแบบนี้’

‘ไม่เป็นไรจ้ะ แก้วไม่ต้องคิดมากนะ..อย่าลืมยังไงวินกับพี่ก็เคยเป็นเพื่อนรักกัน’

ตอนนั้นยัยนางเอกของนิยายตอบเธอแบบนั้น ราวกับย้ำสถานะไม่ให้ระแวง

ส่วนตัวเธอก็หน้าโง่เชื่อไปได้

ไม่เป็นไรกับผีนะซิ

เอาแค่ชุดเดรสใส่ไปงานไม่มีใครกล้าใส่สีแดงสักคน พอเธอสวมใส่เข้างานทุกคนต่างก็มองเป็นตาเดียว ซึ่งจะโทษคนอื่นก็ไม่ได้อีกเพราะในการ์ดเชิญมีสัญลักษณ์วงกลมใส่สีอยู่สามดวง แต่คนที่ถูกเลี้ยงอยู่ในกะลาแคบๆ ชีวิตแม้แต่งานแต่งงาน หรืองานสังสรรค์ก็ไม่เคยไป ย่อมไม่เข้าใจว่าสิ่งที่แปะหราในการ์ดคือสีธีมชุดร่วมงาน

วันนั้นจึงเป็นวันแห่งความอัปยศขั้นสุดในชีวิต..ทั้งโดนนังแม่บ้านด่ากราดกลางงาน ทั้งโดนผู้คนในงานมองมาอย่างเหยียดหยาม

ไหนจะพบว่าคนรักไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น..แถมตัวเธอยังต้องมาเป็นแพะเรื่องการวางยาปลุกเซ็กไปอีก!!

“แก้ว..เธอเป็นอะไรหรือเปล่า” มะลิถามอย่างห่วงใย เมื่อเห็นดวงตารูปกวางเจ็บช้ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา คนตัวเล็กพยายามกั้นสะอื้นเมื่อคิดถึงความเจ็บปวดที่เคยได้รับ

“ไม่มีอะไร...ฮึก...แก้วแค่คิดถึงเรื่องแย่ๆนะ แต่ครั้งนี้มันจะเป็นแบบนั้นแล้ว” เธอย้ำ...แต่ดูเหมือนจะเป็นการย้ำกับตัวเองมากกว่า

ชาตินี้เธอต้องรอด และวิธีการรอดทางเดียวคือการเกาะขาทองคำแบบคุณชายชนายุสให้แน่นที่สุด!!

ณ คฤหาสน์ทรัพย์รุ่งโรจน์

บริเวณตึกใหญ่เวลานี้เริ่มเต็มไปด้วยผู้คน สวมใส่เครื่องแต่งกายหรูหรา ประดับด้วยเครื่องเพชรราคาแพง ซึ่งคนต้อนรับด้านหน้ามีเพียงลูกสาวคนเดียวของท่านเจ้าสัว ก่อนที่เจ้าตัวจะพาแขกชั้นผู้ใหญ่เดินนำเข้าไปยังตัวตึก

สาวใช้ที่แอบมองดูสถานการณ์อยู่เริ่มกระสับกระส่าย หล่อนได้รับภารกิจมาว่าให้จับตาดูแก้วกัลยา ทว่าเวลาก็ล่วงเลยจวนจะเริ่มงานก็ยังไม่เห็นคนหน้าหวานเสียที

จากที่รู้มาบรรดาแขกทุกคน ไม่เว้นแต่บรรดาญาติสนิท..ลูกหลานล้วนแต่ต้องนั่งรถหรูวนเข้ามาจอดที่หน้าตึก

แล้วทำไมแก้วไม่มาสักทีนะ?

"ทำอะไรอยู่ตรงนี้ หึ..นังมะลิ!" 

"อ่ะ..ปะ..เปล่าคะ ป้า..มะลิไม่ได้ทำอะไรเลย"สาวใช้ร่างเล็กสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนที่หล่อนจะรู้ตัว..ก็โดนพิษของยัยป้าจอมเผด็จการหยิกเข้าให้

"ยังจะมาเถียง ฉันเห็นนะว่าหล่อนอู้งาน ไปเลย..คนในครัวเขากำลังยุ่งกันอยู่"

"คะ? แต่..."

"ไปซิ หรืออยากจะโดนดี ห๊ะ" เมื่อเจอเสียงเข้มขู่ พร้อมกับมือที่เตรียมง้าง..มือเล็กรีบกุมหัวทันที ก่อนอาศัยความไวหลบรอดออกไปจากบริเวณนี้

ในใจก็นึกแต่ขอโทษคุณวินที่หล่อนทำภารกิจไม่สำเร็จ!!