บทที่ 44 บทที่43

ไม่รู้ว่าคำปลอบโยนที่เขาเคยใช้สมัยก่อน ถึงทำให้ลืมเลือนความกังวลช่วงที่ผ่านมาจนเผลอหลับไป

ก่อนที่เปลือกตาสีมุกขยับยุกยิก และสะดุ้งตื่นเมื่อรถจอดตรงไฟแดง

น่าแปลก…คืนนี้หล่อนไม่ได้ฝันอะไรแปลกๆ เหมือนช่วงหลังๆ ที่ฝันแทบทุกคืน มือเล็กลูบหน้า ก่อนจะผินหน้าไปมองเสี้ยวหน้าคมสันอันคุ้นเคย 

ผิวพี่วินยังคง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ