บทที่ 13 ต่อไปที่นี่คือบ้านของเรา

มือของหลินเสี่ยวถงหยุดค้างกลางอากาศ คำตอบนั้นชัดเจนอยู่แล้ว แต่ในวินาทีนั้น เธอกลับพูดออกมาไม่ได้ จึงตอบไปอย่างคลุมเครือ

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

โจวเหยียนก้มหน้าลงเล็กน้อย ท่าทางราวกับสุนัขจรจัดที่ถูกทอดทิ้ง ชวนให้สงสารจนอดใจไม่ไหว ปลายนิ้วของหลินเสี่ยวถงลูบผ่านเส้นผมที่งุ้มเล็กน้อยของเขา เส้นผมนั้นล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ