บทที่ 23 เมื่อปีกผีเสื้อเริ่มกระพือ

คำพูดนี้ทำให้โจวชิ่งเหนียนมองหลินเสี่ยวถงเพิ่มอีกนิด ก่อนจะยิ้ม “งั้นก็ได้ ในเมื่อพวกเธอไม่รังเกียจไอ้คนแก่คนนี้จะไปเกะกะ ปู่ก็จะไปด้วย”

ได้ยินเช่นนั้น ก้อนหินที่กดทับอยู่ในใจหลินเสี่ยวถงก็หลุดออกไปเสียที สีหน้าของเธอผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นเป็นรอยยิ้มที่สบายใจอย่างแท้จริง

“เย...