บทที่ 8 เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

เพียงชั่วขณะนั้นเอง หลินเสี่ยวถงกลับรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไฟในห้องนอนยังเปิดสว่าง แต่เธอกลับนอนไม่หลับ เหมือนครั้งที่เคยดูหนังผีมาก่อน พอหลับตาลง ภาพผีก็ผุดขึ้นมาไม่หยุด เธอทำได้เพียงพยายามคิดเรื่องอื่นเพื่อเบี่ยงความสนใจของตัวเอง

โจวเหยียนเองก็เริ่มง่วงมากแล้ว ทว่าเขายังฝืนไม่หลับ มือยังคงลูบหลังเธอผ่านผ้าห่มอย่างสม่ำเสมอ

เห็นเปลือกตาของเขาหนักอึ้งขึ้นทุกที หลินเสี่ยวถงก็อดเอ่ยไม่ได้ “ไม่ต้องดูแลฉันแล้ว เธอนอนเถอะ”

โจวเหยียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเชื่อฟัง หลับตาลง และไม่นานก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ

เข้าสู่ช่วงดึก หลินเสี่ยวถงเริ่มง่วงขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังไม่กล้าหลับตา เธอนอนตะแคง มองใบหน้าของโจวเหยียนที่กำลังหลับสนิท ตัวร้ายที่สูญเสียความทรงจำดูไร้พิษภัยเกินไป หรือจะพูดว่าตัวร้ายในวัยห้าขวบนั้นช่างเหมือนเทวดาตัวน้อยก็ไม่ผิดนัก ไม่อาจเชื่อมโยงเขาเข้ากับตัวร้ายในหนังสือได้เลย

ตอนที่อ่านนิยาย เธอรับรู้เพียงความโหดเหี้ยมและความเย็นชาของตัวร้ายคนนั้น แต่เมื่อกลายมาเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์จริง หลินเสี่ยวถงกลับรู้สึกว่าตัวร้ายหลังจากฟื้นความทรงจำแล้ว คล้ายสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุมมากกว่า เพราะเขาไม่มีทางเลือก

ความคิดนั้นแวบขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเลือนหายไป หลินเสี่ยวถงไม่คิดจะเปลี่ยนความคิดของตัวร้าย เพราะเธอรู้ดีว่าทำไม่ได้ สำหรับตัวร้ายที่มีโลกทัศน์และความเชื่อฝังรากลึกแล้ว เธอไม่กล้าหยิ่งผยองพอจะคิดว่าตัวเองสามารถเปลี่ยนเขาได้

หลินเสี่ยวถงถอนหายใจเบาๆ ร่างกายของเธอหนาวจัด ทำอย่างไรก็ไม่อบอุ่นขึ้นเลย สายตาจึงเผลอไปหยุดที่โจวเหยียนซึ่งกำลังหลับสนิท เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มของเขาอย่างเงียบเชียบ

ร่างกายของผู้ชายอุ่นมาก ราวกับเตาอุ่น กลิ่นเจลอาบน้ำผสานกับกลิ่นสะอาดเย็นจางๆ จากตัวเขา หอมจนบรรยายไม่ถูก

แขนขาที่เย็นเฉียบและแข็งเกร็งของหลินเสี่ยวถงค่อยๆ อุ่นขึ้น ในใจคิดเพียงว่า หากออกมาก่อนฟ้าสางก็คงไม่มีใครรู้

ด้วยความคิดเช่นนั้น หลินเสี่ยวถงแนบชิดกับความอบอุ่นจากร่างเขา จิตใจก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง เดิมทีเธอคิดว่าคืนนี้คงเป็นคืนที่ไร้การหลับใหล แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เธอกลับหลับไปเสียแล้ว

“อืม…” หลินเสี่ยวถงสะดุ้งตื่นเพราะถูกขยับ เธองึมงำด้วยเสียงงัวเงีย

“โจวเหยียน ทำอะไรน่ะ…”

เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่สีเข้มหม่น หลินเสี่ยวถงตื่นเต็มตาในทันที