บทที่ 89 พบกันอีกครั้งที่ดูไบ

วันถัดมาฝนเริ่มตก เพราะเธอไม่ได้โทรกลับไปเลย ตั้งใจจะนอนต่ออีกหน่อย โทรศัพท์ข้างเตียงก็ดังขึ้น

หลินเสี่ยวถงขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย

“ฮัลโหล” น้ำเสียงยังแฝงความงัวเงียและไม่พอใจจากการถูกปลุก

ปลายสายย่อมได้ยินออกมา หลินเสี่ยวถงเห็นอีกฝ่ายไม่พูดอะไร กำลังจะวางสาย เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยก็ดังขึ...