บทที่ 97 คืนที่เขาไม่ยอมปล่อย

“ถงถง…”

โจวเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่เคยซุกซนก็หยุดลง เขาซบหน้าอยู่ที่ซอกคอของเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

“ถงถง ผมอยู่นี่…”

“คุณ…ปล่อยนะ…”

หลินถงถงปวดหัวกับพฤติกรรมของคนเมาเสียจริง

“ไม่เอา…ถงถง…ผมดีใจมาก…ได้เจอถงถง…อย่าทิ้งผมไปได้ไหม…”

โจวเหยียนเหมือนจะรับรู้บางอย่าง เขาประคองให้เธอหั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ