บทที่ 2 ผมกลายเป็นแมวไปแล้ว 2/2
ผมกลายเป็นแมวไปแล้ว 2/2
แสงสีขาวดวงเล็ก ๆ ล่องลอยอย่างหลงทิศหลงทางในความมืดมิด แต่จู่ ๆ ก็ถูกดูดเข้าไปยังที่ที่หนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยขยะเกลื่อนกลาดในตรอกซอกซอยที่สำหรับที่ทิ้งขยะโดยเฉพาะ ก่อนจะพุ่งตรงไปยังโซนถังขยะใบหนึ่งและหายวับอย่างไม่มีใครสังเกตว่าแสงประหลาดมาจากไหนและหายไปไหน
“วันนี้ขยะเยอะจริง ๆ”
เสียงชายวัยกลางคนพูด พลางมองรอบบริเวณกองขยะรอบ ๆ ก่อนที่จะจัดเก็บขยะทั้งหมดขึ้นรถไป โดยไม่ทันสังเกตว่าซอกหลังถังขยะนั้นมีลูกแมวนอนหลับขดอยู่ด้วยความหนาวสั่นและตื่นกลัว
“เมี้ยว ~~” (นี่ผมอยู่ไหน ?) เสียงร้องขึ้นอย่างตกใจตอนที่ตื่นขึ้นมา เขารู้สึกว่ามุมมองดูแปลกตา แถมยังอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ไม่ใช่บนเตียงนอน และที่สำคัญรู้สึกว่าร่างกายเบา ๆ ไม่รู้สึกเหนื่อยหอบ การหายใจและอากาศก็ดีขึ้นมากกว่าเดิม ไม่นับกลิ่นขยะไม่พึงประสงค์นะ
ตะตอนนี้เขาคงตายไปแล้วแน่ ๆ เฮ้อ!อ๊ะ ผมลืมแนะนำตัวไปเลย ผมชื่อเป่า!อายุน่าจะสิบขวบล่ะ ครอบครัวผมเรียกว่าเป่าเป้ย แต่ทุกคนเรียกผมว่าเสี่ยวเป่าก็ได้น้า ~
“เมี้ยว ~!”
และที่สำคัญผมเกิดใหม่เป็นแมวส้มด้วยแหละ พูดจบพร้อมหมุนดูตัวเองอย่างตื่น ๆ
“แง้ว ~~”
ครืด ~
ลูกแมวอย่างเสี่ยวเป่าเอาปากเล็ก ๆ กัดกล่องกระดาษพร้อมลากให้ติดชิดกำแพงออกห่างจากกองขยะที่สุม ๆ ในถังจนเอ่อล้นนั่นด้วย พอเป็นแมวแล้วเขาจมูกดีสุด ๆ
“ม้าว!” (สำเร็จ!) เสี่ยวเป่าร้องอย่างดีใจ พร้อมยืดอกน้อย ๆ อย่างภูมิใจ สายตาสอดส่องมองดูผลงานของตัวเอง
กล่องลังกระดาษที่เขาลากมาดูเหมือนเพิ่งแกะของออกแล้วโยนทิ้งมาเลย ดีที่พวกคนที่ทิ้งนั้นไม่เอาเศษขยะเปียกมาใส่ ไม่งั้นเขาไม่มีที่นอนแน่ ๆ เสี่ยงเป่ามองดูอย่างภูมิใจสักพักก็ค่อย ๆ มุดเข้าไปสำรวจด้วยสัญชาตญาณของแมว
“เมี้ยว ~” (พอดีเลย ~) เสี่ยวเป่ามุดหัวออกมามองรอบๆ ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดอยู่กับกล่องอาหาร และท้องก็ส่งสัญญาณความหิวมาอย่างพอดิบพอดี
เท้าสั้น ๆ ของแมวอย่างเสี่ยวเป่าพุ่งตรงไปอย่างทุลักทุเลที่กล่องอาหารด้วยความหิวโหย แต่ทว่ากล่องอาหารนั้นกลับไม่มีอาหารหลงเหลืออยู่ สายตาของเสี่ยวเป่ามองด้วยความเศร้า แถมท้องน้อย ๆ ก็ยังร้องเร่งอีก
‘หิวจัง ~’
“แหวะ!ไม่เห็นอร่อยเลย ไหนว่าร้านดังไง!”
ฟิ้ว ~
แปะ!
จู่ ๆ อาหารก็ถูกโยนลงถังขยะ แต่ถังขยะนั้นเต็มไปด้วยขยะที่ล้น ทำให้กล่องอาหารร่วงลงมาข้าง ๆ อย่างพอดิบพอดี ที่สำคัญอาหารไม่ถูกเทคว่ำออกมาอีกด้วย
เสี่ยวเป่าที่เห็นก็ตาลุกวาวก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปที่กล่องอาหารนั้น พร้อมกับลากกล่องอาหารออกมาให้พ้นบริเวณขยะเหม็น ๆ พอออกห่างสักระยะหนึ่งก็ก้มลงกินด้วยความหิวโหย เสี่ยวเป่าไม่สนใจว่าอาหารจะอร่อยหรือไม่อร่อย ตอนนี้เขาต้องการอะไรก็ได้เพื่อให้อิ่มท้อง จะเลือกกินไม่ได้ ใบหน้าของเสี่ยวเป่าเลอะไปด้วยซอสมะเขือเทศที่เขากำลังก้มกินอยู่นั่นคือ สปาเก็ตตี้
“เมี้ยว !” (อิ่มมากกก) เสี่ยวเป่ากินอิ่มแล้วก็หันซ้ายขวา ก่อนจะเจอสิ่งที่ต้องการและวิ่งไปคาบมา
“แอ๊ว!” (เรียบร้อย!) เขาได้หาที่ฝาปิดกล่องอาหารที่ยังกินไม่หมด ก่อนจะคาบลากไปใกล้บริเวณลังกระดาษที่นอนชั่วคราวเพื่อเอาไว้กินพรุ่งนี้ยามหิว
ถ้ามีใครเห็นแมวตัวสีส้มวิ่งไปวิ่งมาโดยคาบสิ่งของต่าง ๆ ไปวางที่มุมหนึ่ง คงจะเห็นถึงความฉลาดของแมวตัวนี้ก็เป็นได้
เสี่ยวเป่าคาบสิ่งของต่าง ๆ มาจัดวางรอบ ๆ ลังกระดาษ ก่อนจะมองด้วยความภูมิใจ จึงค่อย ๆ มุดตัวเข้าไปนอนเพราะขณะนี้มืดลงแล้ว กว่าเขาจะคาบลากสิ่งของต่างๆ ที่ต้องการก็มืดค่ำลงแล้ว ตอนกลางคืนอากาศเย็นลง ดีที่เสี่ยวเป่าเจอตุ๊กตาผ้าก็คาบลากมาด้วยทำให้ได้รับความอบอุ่น
“เมี้ยว ~ ม้าว!” (ฝันดีครับคุณพ่อคุณแม่ พี่ชาย คุณปู่ และคุณลุง เป่ารักทุกคนนะ หวังว่าสักวันหนึ่งพวกเราจะได้พบกันใหม่)
เสี่ยวเป่าพึมพำก่อนจะมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่ดวงดาวส่องประกายระยิบระยับ เขามีความรู้สึกว่าจะได้พบกับทุกคนอีกครั้ง ก่อนเสี่ยวเป่าในร่างลูกแมวส้มขดตัวนอนหลับไป
วันแรกของการเป็นแมวของเสี่ยวเป่าดูน่าจะใช้ชีวิตรอดในเมืองที่ไม่รู้จักนี้ได้อย่างดีเลยนะ
