บทที่ 3 คืนที่ฝนตก 1/2
คืนที่ฝนตก 1/2
“ม้าวววว ~”
เสี่ยวเป่ายืดเส้นยืดสายหลังจากที่เมื่อคืนเขาได้นอนพักเต็มอิ่ม อาหารเมื่อวานก็ได้กินเรียบไปหมดเรียบร้อยแล้ว วันนี้เขาจะสำรวจล่ะ แววตาของแมวสอดส่องมองดูรอบ ๆ บริเวณด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตรงที่เขาอยู่เป็นแหล่งที่ทิ้งขยะของตึกทั้งสองฝั่ง เป็นซอยตัน และทางออกมี2ทางต้นซอยทางกับข้างตึกที่มีรั้วกั้นอยู่ เหนือหัวเขาก็เป็นพวกกำแพงและหน้าต่างที่ติดกรงเหล็กน่าจะเป็นพวกตึกหอพักแน่ ๆ เมื่อวานเขาไม่ได้สังเกตมากเท่าไร แค่หามุมเหมาะกับที่จะนอนและ หาลังกระดาษแค่นั้นก็จะหมดวันอยู่แล้ว เป็นแมวนี้มันเหนื่อยจริง ๆ หรือว่าหาใครสักคนให้รับเลี้ยงดีนะ? แถวนี้ดูท่าทางมีพี่ ๆ นักศึกษาเยอะแน่ ๆ เสี่ยวเป่านะเลี้ยงง่ายน้า ~
“เมี้ยว ~!” (ผมก็หน้าตาดีอยู่นะเนี่ย!) เสี่ยวเป่าชมตัวเองขณะดูแอ่งน้ำเป็นการส่องดูหน้าตาของเขาตอนนี้ที่กลายเป็นแมวส้มไปแล้วจริงๆ
แก๊ก ๆ
เสียงเปิดประตูเหล็กดังมาจากทางเชื่อมตึกออกมาก่อนตามมาด้วยน้ำเสียงบ่นของหญิงสาวกับชายหนุ่ม
“อาตง! เพยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าลืมซื้อยาสีฟันน่ะ” หญิงสาวนามว่าเพยเพยพูดบ่นหงุดหงิดกับชายหนุ่มที่เธอเรียกเขาว่าอาตง
“เพยเพยอย่าจู้จี้ได้ไหมล่ะ ก็แค่ลืมเดี๋ยวทิ้งขยะเสร็จก็ค่อยออกไปซื้อด้วยกันก็ได้” อาตงพูดบ่นเพยเพยอย่างเริ่มรำคาญใจ
“เฮ้อ! ก็คนมันขี้เกียจนิ” เพยเพยบ่นพึมพำก่อนจะเดินยกถุงขยะออกมากับอีกฝ่ายคนละถุง
“ฮึบ! แฮ่ก! หนักมาก” เธอบ่นด้วยความหนัก เพราะถุงขยะที่ทิ้งคือพวกเศษผ้าต่าง ๆ
“อย่าบ่นหนักเลย เดี๋ยวพาไปกินหม่าล่า” เขาได้ยินที่อีกฝ่ายพูดก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้
“เลี้ยง?!” เธอหันมามองคนข้าง ๆ ว่าพูดจริงหรือเปล่า แต่ปกติอาตงมักจะเลี้ยงอยู่บ่อย ๆ ก็เถอะ
“เออ!!” อาตงพยักหน้าพร้อมพูดอย่างเหนื่อยใจกับแฟนตัวเอง เฮ้อ! คิดผิดหรือคิดถูกวะเนี่ย
“เย้ ~” เธอชูมือขึ้นอย่างดีใจ ก่อนจะสังเกตเห็นลูกแมวสีส้มที่มองมาที่พวกเธออย่างอยากรู้อยากเห็น น่ารัก ~
“เมี้ยว ~”
เสี่ยวเป่าเห็นสองคนหนุ่มสาวกำลังโต้เถียงอยู่ ก็หลบมุม ก่อนที่หญิงสาวจะหันมาสบตากับเขา เขาก็เลยร้องออกไปอย่างน่าเอ็นดู และค่อย ๆ เดินเข้าไปหาคลอเคลียที่ขาของอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน พร้อมกับหงายท้องโชว์พุงน้อย ๆ ให้ได้เห็น ถึงมันจะดูน่าอายหน่อยก็เถอะ แต่นาทีนี้เพื่อเขาจะได้พาไปอยู่ด้วย
“อ๊ายยยย น่ารัก ~ >w<” เพยเพยเห็นลูกแมวคลอเคลียและอ้อน เธอก็ใจอ่อนยวบไปหมด ก่อนจะค่อย ๆ นั่งยองเพื่อที่จะเล่นกับแมวน้อย
“ระวังนะ ดูท่าเป็นแมวจร เดี๋ยวจะโดนกัด!” อาตงพูดบอกแฟนตัวเองด้วยความเป็นห่วง ถ้าถูกกัดหรือข่วนขึ้นมาต้องฉีดยากันพิษสุนัขบ้าอีก อีกทั้งเพยเพยก็กลัวเข็ม ได้ร้องไห้แน่ ๆ อาตงมองอย่างเป็นห่วง
“ไม่หรอก เห็นปะ! น้องออกจะน่ารัก ~ เนอะ ~” เพยเพยอุ้มเสี่ยวเป่าชูให้อาตงดู
เขาที่เห็นเพยเพยอุ้มแมวยื่นส่งให้ เขาก็สลับมองหน้าตาของแมวกับเพยเพย ก่อนจะหลุดขำออกมา
“อุบ! ฮ่า ๆ”
“ขำอะไร!” เพยเพยพูดด้วยน้ำเสียงโวยวาย ขณะที่อุ้มลูกแมวไว้ในอ้อมอก
“ก็เมื่อกี้เพยเพย ทำหน้าเหมือนแมวเลย ฮ่า ๆ” อาตงบอกพร้อมนึกถึงใบหน้าของหนึ่งคนกับหนึ่งแมวก่อนจะหลุดขำอีกที
“นี่!!”
“น่าเสียดายจัง ที่หอเขาไม่ให้เลี้ยงแมว” เพยเพยพูดบอกกับแมว ที่เธอกำลังเกาคางให้อยู่
“ก็ว่าง ๆ ค่อยมาเล่นกับเจ้าตัวเล็กนี้ก็ได้ อาหารแมว จานใส่อาหาร น้ำ เราซื้อไว้ให้แล้ว อยู่ที่นี่น่าจะไม่ค่อยมีอะไรหรอก!” อาตงพูดปลอบเพยเพย เพราะพวกเขาได้ไปซื้ออาหารแมวและของใช้ที่จำเป็นสำหรับเจ้าตัวเล็กนี้เอาไว้แล้ว แถมยังจัดมุมและที่กันฝนกันแดดไว้ให้อีกด้วย เสียอย่างเดียวคือกลิ่นขยะ
“เฮ้อ! ตัวเล็ก อยู่ที่นี่ดี ๆ นะรู้ไหม ถ้าเจอคนไม่ดีก็หลบ เข้าใจนะ และก็ขอโทษด้วยที่เอาไปเลี้ยงด้วยไม่ได้” เพยเพยพูดบอกเจ้าเหมียวโดยที่เสี่ยวเป่ามองตามอย่างเข้าใจ เพราะว่าหอพักส่วนมากไม่ให้เลี้ยงสัตว์อยู่แล้ว อีกทั้งการเข้าออกต้องเป็นเวลาเปิดปิดและแบ่งฝั่งชายและหญิง ผู้ชายห้ามเข้าตึกฝั่งหญิง แต่ผู้หญิงเข้าตึกฝั่งชายได้ เพยเพยเลยเข้าไปหาอาตงได้ด้วยประการนี้ แต่ในมุมของเพยเพยกับอาตงกลับเห็นลูกแมวมองมาที่พวกเขาด้วยแววตาใสซื่อ ก่อนจะเดินเข้ามาถูไถมือของเธอ อย่างน่าเอ็นดู ฮืออออ ~ ใจเหลวไปหมดแล้ว เพยเพยเห็นก็อยากจะจับขึ้นมาฟัดอย่างอดไม่ได้ แต่กลัวว่าจะกลับไม่ทันเวลาของหออาจจะโดนหักคะแนนก็เป็นได้ เธอเลยตัดใจลุกขึ้นและลาเจ้าแมวน้อยไปอย่างน่าเสียดาย
เสี่ยวเป่ามองดูทั้งสองคนเดินจากไปด้วยความเข้าใจ จนทั้งคู่เดินลับสายตาของเสี่ยวเป่าไป เขาถึงได้หันหลังไปนั่งบริเวณที่พวกเพยเพยจัดเตรียมไว้ให้ ก่อนจะสำรวจด้วยสัญชาตญาณของแมวทันที
