บทที่ 5 ผมตกทาสแมวได้อีกคนละ 1/2

ผมตกทาสแมวได้อีกคนละ 1/2

ท้องฟ้าปลอดโปร่ง เหมือนเมื่อคืนไม่มีพายุฝนเข้า ถ้าไม่ได้เห็นพื้นที่มีน้ำนองและบรรยากาศเย็นสดชื่น ในตอนเช้า

ในตึกซอกทิ้งขยะ ที่เจ้าแมวน้อยอาศัยอยู่นั้นเละไปด้วยขยะกระจายเต็มพื้น โชคดีที่มุมที่พวกเพยเพยจัดเตรียมไว้ให้มันเป็นเนินสูงทำให้พวกเศษขยะและน้ำไม่ถึงบ้านหลังเล็ก ๆ ของเสี่ยวเป่า

“ม้าวววว ~” (นอนสบายจัง ~)

เสี่ยวเป่าร้องพร้อมบิดขี้เกียจไปมาในบ้านเล็ก ๆ ของเขา มีความสุขจัง ~ ถ้าพ่อแม่ พี่ชาย คุณปู่คุณลุงอยู่ด้วยนะ จะมีความสุขมากกว่านี้อีก! ‘เฮ้อ! อย่าคิดมาก เราต้องมีความสุข เคยสัญญากับทุกคนไว้แล้ว’ เสี่ยวเป่าคิดพร้อมให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ โผล่หัวออกมาด้วยแววตาอิ่มเอิบ แต่ทันทีที่ได้เห็นบริเวณข้างนอกที่มีสิ่งสกปรกจากฝนที่ตกหนักเมื่อวานทำให้เสี่ยวเป่าไม่กล้าก้าวขาออกข้างนอก ที่สำคัญแมลงสาบ เกาะถังขยะเต็มไปหมด ฮืออออออ ~ เขาขนลุก เอ๊ะ! อาหารเขาล่ะ เสี่ยวเป่านึกออกก็หันซ้ายไปดูจานอาหารที่เพยเพยวางไว้ให้เขาเมื่อวานนี้ เสี่ยวเป่าขยับยืดหัวไปดูแต่ก็ไม่เห็น กล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะออกจากบ้านเพื่อที่จะไปดู สุดท้ายก็ตัดสินใจก้าวออกมา โดยระวังรอบ ๆ ตัวว่ามีอะไรแปลกปลอมอยู่บริเวณใกล้ ๆ หรือเปล่า

“แง้ว!!” (ไม่นะ!) เสี่ยวเป่าร้องขึ้นอย่างตกใจจานอาหารของเขาที่เต็มไปด้วยน้ำ อาหารแมวอืดเต็มจานจนล้น ที่สำคัญแมลงสาบเกาะเต็มจานไปหมดเลย

เสี่ยวเป่าทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรง ‘อาหาร ~’ เขาคิดอย่างเสียดาย ก่อนจะค่อย ๆ ถอยหลังจะเข้าไปนอนตามเดิม เพื่อรอเวลาน้ำลดและเพยเพยอาจจะเป็นห่วงแล้วลงมาเทอาหารให้เขาก็ได้ เสี่ยวเป่าคิดในแง่ดี แต่สายตาดันไปเห็นอะไรใหญ่ ๆ ไม่รู้ใกล้กับถังขยะ เขามองอย่างสงสัย เพราะเมื่อวานยังไม่เห็นกองนี้เลย ดูน่าจะไม่ใช่ขยะแน่ ๆ เจ้าแมวน้อยมองอย่างสงสัยใคร่รู้ ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปโดยลืมไปว่าเขากลัวแมลงสาบ ความอยากรู้อยากเห็นของแมวนี้มัน..

“เมี้ยว ~” (อะไรอะ!)

เสี่ยวเป่าเอาอุ้งเท้าน้อย ๆ เขี่ยสิ่งบางอย่างที่อยู่ตรงหน้าอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่อยากที่จะรู้ไม่ได้!

เขาลังเลก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนสิ่งนั้นทำให้เห็นเป็นมุมกว้างขึ้น และรู้ว่าที่เหยียบอยู่นั้นเป็นมนุษย์ผู้ชายที่ลักษณะอ้วนท้วมสมบูรณ์ที่นอนสลบอยู่ โชคดีที่ใบหน้าไม่ได้จุ่มลงไปในน้ำ ไม่งั้นเขาไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าไม่ตายก็สมองตายจากเชื้อโรคแน่ ๆ เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตายแน่นอน เพราะการหายใจยังกระเพื่อมอยู่

เสี่ยวเป่านั่งบริเวณหลังของชายหนุ่มโดยไม่รู้ว่าจะเรียกอีกฝ่ายอย่างไรดี เพราะตอนนี้ตัวเสี่ยวเป่าก็แค่นี้! ตัวเล็ก ~ แถมเป็นแมวตัวน้อย ๆ น่ารักอีกต่างหาก

“เมี้ยว ~ เมี้ยว ~” (นี่! ตื่น ๆ เป็นอะไรไหม)

เสี่ยวเป่าได้แต่ร้องเรียก พร้อมเดินเข้าไปใกล้ ๆ ใบหน้าของอีกฝ่าย ก่อนจะใช้อุ้งเท้าสะกิดโดยร้องเรียกไปด้วย

“เมี้ยววววววววว ~ เมี้ยว!” (ตื่นนนนนนน ~ ตื่น!!)

เสี่ยวเป่าร้องเรียกอย่างหมดความอดทน! ก่อนจะใช้อุ้งเท้าปัดป่ายไปที่หลัง เพื่อให้อีกฝ่ายตื่น

ดูไปดูมาสนุกดีเหมือนกันนะ เขาคิดพร้อมขูดหลังอีกฝ่ายไปมาอย่างเมามัน

จนกระทั่ง!

“อึก! กรอดดดด!!”

ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกตัว ร้องออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด ก่อนจะกัดฟันขบจนได้ยินเสียงดังออกมา

“แง้ว!” (ตื่นแล้ว!)

เสี่ยวเป่าขยับตัวลงออกจากหลัง ไปอยู่บริเวณใบหน้าของอีกฝ่าย แล้วจ้องดูใบหน้าที่เหมือนถูกทำร้ายมา ช้ำบวม มีรอยเลือดแห้งที่มุมปาก แถมหน้ายังมีรอยกรีดข่วนนิด ๆ เลือดซิบแต่ตอนนี้แห้งแล้ว ‘น่าสงสารจัง’ เขาคิดก่อนค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ๆ มากกว่าเดิม และจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายด้วยความลุ้นว่าจะตื่นตอนไหน ขอของตอบแทนเป็นอาหารแมวรสแซลมอนนะ

“อึก!!”

เจ็บ อ่า ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกตัวขยับด้วยท่าทางเจ็บปวดร้าวไปทั่วตัว ความรู้สึกแบบนี้เหมือนเคยเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ที่เขาไม่เคยมีความรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่างกายขนาดนี้มาก่อน ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ? หรือช่วงเขากลายเป็นราชาซอมบี้ ชายหนุ่มคิด ที่สำคัญอากาศบริสุทธิ์นี่มัน

“เอ๊ะ! โอ๊ย!”

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ก็รู้สึกแสบบริเวณใบหน้าที่มีความเปียกชื่นเหมือนมีอะไรมาสัมผัส ก่อนที่จะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยแววตาโกรธขึงแข็งกร้าวพร้อมจะฆ่าสิ่งที่อยู่ข้างหน้าได้เลย

!!!

ทั้งคนทั้งแมวต่างก็สบตากัน แต่คนละความรู้สึก

เสี่ยวเป่า : ตื่นแล้ว ๆ ขออาหาร ๆ

ชายที่ลืมตา : แมว?!

“เมี้ยว ~ เมี้ยว ~” (สวัสดี ~ สวัสดี ~) เสี่ยวเป่าร้องอย่างอารมณ์ดีโดยไม่สนว่าอีกฝ่ายมองด้วยสายตาอย่างไร ตอนนี้เขาขอหน่อยนะอาหาร ~ หิว ๆ เสี่ยวเป่าคงลืมไปว่าชายคนนี้เขาเพิ่งฟื้นและบาดเจ็บมา