บทที่ 6 ผมตกทาสแมวได้อีกคนละ 2/2
ผมตกทาสแมวได้อีกคนละ 2/2
ชายหนุ่มที่เพิ่งฟื้นขึ้นมามองแมวที่ร้องอยู่ตรงหน้า ก่อนสายตาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนจากแข็งกร้าวเป็นความสับสน ปนแปลกใจ ก่อนจะกวาดสายตามองรอบ ๆ ที่เขาอยู่อย่างสังเกต เดี๋ยวนะชายหนุ่มสับสน
“อึก!”
เขาค่อย ๆ ลุกนั่งขึ้นพิงผนัง รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไปทั่วร่างกาย มือสั่นเทาชูขึ้นสูงเพื่อบังแสงแดดจ้าที่ทำให้เขาแทบไม่สามารถมองเห็นภาพเบื้องหน้าได้อย่างชัดเจน นี่เขาเกิดใหม่เหรอ? ไม่ใช่สิ ชายหนุ่มสังเกตสิ่งรอบ ๆ ตัวเขาด้วยความระมัดระวัง เสื้อคลุมที่คุ้นตา เสื้อสีขาวตราสัญลักษณ์ของโรงเรียนที่เคยเรียน และเนื้อตัวอ้วนท้วมที่เมื่อก่อนชอบถูกรังแก และการบุลลีต่าง ๆ จากคนรอบข้าง ดูจากสถานการณ์ตอนนี้คิดได้อย่างเดียว เขาคงย้อนอดีตมาเป็นแน่ อดีตราชาซอมบี้คิดจากการคาดเดา
“หึ!”
ทันทีที่นึกถึงเรื่องในอดีตที่เกิดขึ้นกับตัวเอง มันก็ทำให้เขารู้สึกโกรธแค้นขึ้นมาทันที ความโกรธที่เคยมอดดับลงไปหลังจากที่พวกมันถูกเขาฆ่าตายไปกับมือ แต่มันยังไม่สาสมที่พวกมันทำกับตระกูลเขา พวกตระกูลหวัง ครั้งนี้อย่าหวังจะได้ในสิ่งที่ต้องการ!
ในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังเคียดแค้นอยู่นั้น เจ้าแมวน้อยก็ปีนป่ายขึ้นมาพร้อมร้องเรียกด้วยน้ำเสียงอ้อน ๆ
“เมี้ยว ~ มี้ ~” (เป่าเป่าขออาหารหน่อยน้า ~) พร้อมด้วยอุ้งเท้าน้อย ๆ สะกิดอีกฝ่าย
พั่บ พั่บ!
ชายหนุ่มรับรู้ถึงแรงสะกิดที่ค่อย ๆ เพิ่มความรุนแรง ในตอนแรกเขาไม่ได้สนใจเจ้าเหมียวนี่หรอก ได้ยินเสียงก็รู้สึกแปลก ในใจ เลยทำหูทวนลม แต่ก็ทนไม่ไหวจากแรงสะกิดนั้น เพราะมันทำให้เขาเจ็บ
“หยุดเลยเจ้าตัวเล็ก รู้ไหมมันเจ็บ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับทำให้เขารู้สึกแปลกไป เพราะมันเป็นน้ำเสียงเพิ่งเริ่มแตกหนุ่ม นี่เขาย้อนกลับมาช่วงไหนกันแน่
“เมี้ยวววววว ~” (เสี่ยวเป่าหิว ~) เสี่ยวเป่าร้องบอกด้วยเสียงลากยาว
ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความมึนงงขณะมองแมวตัวน้อย ก่อนจะถอนหายใจและสำรวจว่ามีอะไรบ่งบอกว่าเขาอยู่ช่วงเวลาไหนและอาจจะมีอะไรให้เจ้าตัวน้อยได้กิน เพราะเขารู้สึกว่าน่าจะหิวไม่งั้นไม่ร้องเสียงดังอ้อนขนาดนี้ ที่สำคัญบริเวณขยะพวกนี้น่าจะไม่มีอาหารกิน ดูก็รู้ว่าเป็นแมวจร
เสียงกระเพื่อมของน้ำดังและเคลื่อนไหวแรงจนเศษขยะลอยเข้ามาหาตามแรงขยับ เนื่องจากการขยับตัวของชายหนุ่มที่มีรูปร่างลักษณะอ้วนใหญ่
หมับ!
เขาขยับตัวด้วยความรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก ความรู้สึกนี้เกือบจำไม่ได้แล้ว ตั้งแต่เข้าสู่ยุควันสิ้นโลก จากที่เขาอ้วนค่อย ๆ ผอมลง ความอดอยากหิวโหยและความอดสูจากการกระทำที่พวกมันทำกับเขา ทันทีที่คิดชายหนุ่มก็รู้สึกโกรธแค้นขึ้นมา มือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อทำให้เลือดไหลออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดภายนอกร่างกายเพราะตอนนี้ในใจเขาเจ็บยิ่งกว่า
“ม้าวววว ~” (เลือดนี่!)
เสี่ยวเป่ามองชายหนุ่มที่ขยับตัวลุกค่อย ๆ ลุกขึ้น ก่อนที่อีกฝ่ายจะหยุดนิ่งและแสดงสีหน้าแววตาด้วยความเจ็บปวดปนโกรธแค้นอย่างหนัก ทำให้เขารู้สึกได้ เขาจะสังเกตเห็นเลือดที่มือก็เลยร้องออกมา! เดี๋ยวก็ติดเชื้อน้ำพวกนี้ยิ่งสกปรกแถมเป็นน้ำขยะอีก
ชายหนุ่มได้ยินเสียงแมวร้องก็หลุดออกจากภวังค์ก่อนจะรู้สึกถึงความเจ็บแสบของมือ จึงกำมือเบา ๆ เพื่อไม่ให้น้ำกระเด็นเข้าใส่แผล ใช้มืออีกข้างคว้าหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาและกัดฟันลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย
“อึก!”
เขาร้องออกมาด้วยความปวด ก่อนจะอดทนลากขาเดินเข้าไปยังบริเวณที่ไม่มีน้ำ
ปึก!
ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งด้วยความอ่อนแรง เปิดกระเป๋าเป้ เพื่อจะได้ดูว่ามีอะไรหลงเหลืออยู่บ้าง โชคดีที่ภายในไม่มีความเปียกชื้นจากที่กระเป๋าถูกแช่น้ำ เขาจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาก่อนจะพันแผลที่มือด้วยความชำนาญ และควานหาของต่าง ๆ แต่ก็ไม่ได้ดั่งใจ เลยเทออกมาทั้งหมด โทรศัพท์มือถือ สมุดการบ้าน ลูกอม ช็อกโกแลต และขนมปังกรอบ ของในกระเป๋าเขามีแค่นี้ ชายหนุ่มหยิบช็อกโกแลตขึ้นมาก่อนจะฉีกซองกินด้วยความหิวและเหลือบเห็นเจ้าลูกแมวมองเขากินด้วยตาละห้อย เขาคิดอย่างนั้นนะ
“อะ! แบ่งกัน”
ชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมบิขนมปังกรอบส่งให้เจ้าเหมียว เขาไม่แน่ใจว่าแมวกินขนมปังกรอบได้หรือเปล่า แต่ช็อกโกแลตกินไม่ได้แน่ ๆ เขาเลยยื่นให้กินขนมปังกรอบไปก่อน
“ม้าววววว ~” (ว้าวววว ขอบคุณฮะ!) เสี่ยวเป่าก้มกินขนมปังกรอบอย่างหิวโหย ง่ำ ๆ อร่อยจัง
ชายหนุ่มเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ก่อนจะเปิดเช็ก โชคดีที่แบตยังไม่หมด สายเรียกเข้าไม่มี เฮอะ! ก็แน่ล่ะ
วันที่ 22 ธันวาคม 2xxx
นิ้วอ้วนกดเข้าไปเซิร์ชหาข่าวบางอย่างด้วยใจที่เต้นสั่นระรัว
ด่วน! ในรอบหลายพันปี! ฝนอุกกาบาต จะตกกระจายทั่วโลก! อย่าลืมเงยหน้ารับชมความสวยงามที่จะหากันได้ไม่แน่ ๆ ในวันที่ 22 มกราคม 2xxx วันเดียวเท่านั้น!!
ทันทีที่เขาได้อ่านจบก็รู้สึกถึงความจริงที่ว่าเขาได้ย้อนกลับมาแล้ว กลับมาก่อนวันที่จะเกิดเหตุการณ์ที่เรียกว่าวันสิ้นโลกหนึ่งเดือน เวลาไม่รอแล้ว เขาต้องวางแผนเตรียมตัว อีกทั้งการแก้แค้นคนพวกนั้น เขาจะไม่ให้พวกมันตายง่ายไป เขาต้องกลับไปบ้านเพื่อไปเอาของสำคัญของตระกูลที่คุณปู่ฝากไว้ให้และเอาออกมาให้ได้
พึ่บ!
หมับ!
“แอ๊ววว!” (จับอะไรเนี่ย!)
“ไปอยู่กับฉันไหม?”
ชายหนุ่มถามแมวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ตอนแรกเขาจะเก็บของแล้วก็จะไป แต่ทว่าเขารู้สึกว่าอย่างไรต้องพาเจ้าแมวน้อยตัวนี้ไปด้วยให้ได้ไม่รู้ว่าทำไม แต่ก็ดีเลี้ยงสัตว์ตอนนี้ให้มันเชื่องกับเรา และหลังจากนี้สัตว์จะเป็นกำลังหนึ่งกับมนุษย์ด้วย
“ม้าว!” (อะไรนะ!) เสี่ยวเป่าร้องอย่างงงงันก่อนจะถูกอีกฝ่ายจับใส่ไว้ในเสื้อฮูดและเดินออกไป โดยไม่ทันทีเขาจะตอบตกลงเลย โถ่
หัวเล็ก ๆ ของเสี่ยวเป่าโผล่ออกมาและมองบ้านแสนสวย? ของเพยเพยและอาตงที่ทำให้เขาด้วยความอาลัย ลาก่อนเพยเพยและอาตง หวังว่าพวกเราจะได้เจอกันอีกครั้งนะ เสี่ยวเป่าจะไม่ลืมทั้งคู่เลย ~
เสี่ยวเป่ามีทาสเป็นของตัวเองแล้วนะทุกคน!!
