บทที่ 8 ทาส! จับอะไรน่ะ ! 2/2
ทาส! จับอะไรน่ะ ! 2/2
เสี่ยวเป่าที่กำลังเล่นน้ำอยู่ ก็รู้สึกว่าน้ำถูกปิดลงเลยหันร้องเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น แล้วตะกุยน้ำว่ายเข้ามาหาอีกฝ่ายที่ยื่นมือมาให้เกาะ
“แมวอะไรไม่กลัวน้ำ” พูดจบเฟยหลงก็เทแชมพูใส่มือ ค่อย ๆ ลูบที่ขนของแมวน้อยอย่างอ่อนโยน มือของเขาสามารถกำรอบตัวแมวได้เลย ตอนนี้ทั่วตัวของเจ้าแมวเหมียวเต็มไปด้วยฟอง เฟยหลงเอามือถู ๆ บริเวณอุ้งเท้า หน้าท้อง และค่อย ๆ ไล้ปลายหางก่อนจะขยี้เบา ๆ ไปเรื่อย ๆ จน
“เมี้ยววว แฮ่” (จับอะไรอะ)
เสี่ยวเป่าจากที่เคลิ้ม ๆ นอนเพอร์ให้ชายหนุ่มลูบก็ร้องขึ้นมาอย่างตกใจ ก่อนจะขู่เฟยหลงจนหางตั้ง ฮือออออ เขาถูกลูบช่วงล่างจนเสียววาบไปหมดเลย เสียความบริสุทธิ์หมดเลย เจ้าทาสบ้า
เฟยหลงตกใจที่จู่ ๆ แมวน้อยก็ร้องขู่เขา แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจ แถมยังหัวเราะออกมาด้วยความขบขันครั้งแรกในรอบหลายปีกับเจ้าแมวตัวนี้ หึ ! หวงตัวเสียด้วยสงสัยเป็นตัวเมียแน่ ๆ
“โทษทีสาวน้อย”
เฟยหลงพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วขำ พลางจะยื่นมือไปปลอบเจ้าลูกแมว แต่เขากลับโดนข่วนแทน
ฉับ !
“ฟ่อ ! เมี้ยว !” อย่ามาจับเสี่ยวเป่านะ เจ้าทาสตาถั่วนี่ ดูยังไงว่าเสี่ยวเป่าเป็นผู้หญิง เสี่ยวเป่าเป็นผู้ชายต่างหากล่ะ ไม่เห็นไข่ของเสี่ยวเป่าหรือไง เขาหงุดหงิดจนขู่ไปพลางถอยหลังชิดขอบอ่าง
เฟยหลงเห็นแมวขู่ตัวเองและข่วนก็รู้สึกตกใจ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจมือที่มีเลือดไหลซิบ เขามองเจ้าเหมียวที่ขู่อย่างโกรธ ๆ ก็รู้ว่าเรียกเพศของเจ้าเหมียวนี้ผิดไปแน่ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเข้าใจเจ้าตัวน้อยเวลาสบตา แต่ก็ดีมันทำให้เขาไม่รู้สึกโดดเดี่ยวในโลกใบนี้
“หึ ! โทษทีหนุ่มน้อย มาล้างตัวได้แล้ว” เฟยหลงพูดอย่างใจเย็น พลางเปิดน้ำอุ่นเพิ่มอุณหภูมิเพราะน้ำในอ่างนั้นเริ่มจะเย็นลงแล้ว
“แง้ว !” (เชอะ !) เสี่ยวเป่าสะบัดหน้าอย่างงอน ๆ แต่แอบชำเลืองมองเฟยหลงที่กำลังค่อย ๆ หย่อนตัวลงในอ่างน้ำ
ซ่า !!
เสียงน้ำล้นจากอ่างอาบน้ำทำให้น้ำนองเต็มห้องน้ำก่อนจะค่อย ๆ ลดลง
“อื้มมม !”
เฟยหลงนอนแช่น้ำอุ่นพร้อมร้องออกมาด้วยความสบาย ไม่ได้รู้สึกดีแบบนี้มานานเท่าไรแล้วนะ เขาคิดพร้อมกับเหยียดแขนขาที่หนักอึ้ง ถึงอ่างอาบน้ำอันนี้จะเล็กกว่าตัวเขาในตอนนี้ไปเสียหน่อยแต่ก็ยังดีกว่าไม่มี
“มาล้างฟองได้แล้ว น้ำอุ่นกำลังดี” เฟยหลงพูดด้วยน้ำเสียงพร่า ก่อนจะกวักมือเรียกเจ้าแมวน้อยที่กำลังมองมา
“มี้ !” (ก็ได้ !)
ตู้ม !
เสี่ยวเป่าได้คำเชิญชวนอีกรอบก็กระโดดลงอ่างอาบน้ำทันที โดยไม่ต้องให้อีกฝ่ายชวนครั้งที่สาม เขาเล่นตัวพอเป็นพิธี
และแล้วทั้งคู่ก็นอนแช่น้ำด้วยความสบายเนื้อสบายตัว
“นี่ ! น้าเหวิน เมื่อไหร่ไอ้อ้วนจะลงมา !” เด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นดูอายุประมาณสิบแปดปี เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงโวยวาย พร้อมจ้องมองซูเหวินด้วยความเอาแต่ใจ
“เอาน่าใจเย็น ๆ นะ เจ้าฟา เดี๋ยวมันก็ลงมา !” ซูเหวิน ปลอบใจหลานชายอย่างเอาใจ เฟยฟา หลานชายคนโปรดของเขา
“ทำไมไม่ไล่มันออกไปจากตระกูล พ่อแม่มันก็ตายห่าไปหมดแล้ว” เฟยฟาพูดด้วยความรังเกียจ เจ้าเฟยหลงนั้น ถึงมันจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา แต่เขาก็ไม่ชอบมัน ไอ้อ้วน ถ้าไม่มีแก ฉันก็ต้องได้เป็นหลานชายคนเดียวของตระกูลนี้ !
“ฟา ! พูดเบา ๆ เดี๋ยวพวกคนใช้จะเอาไปนินทาได้” ซูเหวินตกใจกับคำพูดคำจาของหลานชาย ก่อนจะมองซ้ายขวาว่ามีใครคนอื่นอยู่แถวนี้หรือเปล่า
“จะกลัวทำไม ! คนใช้ก็เป็นคนของตระกูลพวกเรา” เฟยฟาพูดอย่างไม่เกรงกลัว ใบหน้าของเจ้าตัวแสดงออกมาด้วยความเหนือกว่า ชายหนุ่มหน้าตาคล้ายกับพ่อของตัวเอง จมูกไม่ค่อยมีดั้ง ผิวหยาบ สิวเกรอะเต็มหน้าเนื่องจากเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น แถมเมื่อไม่กี่วันเพิ่งอ้อนพ่อขอใส่เหล็กดัดฟันสีแดงสลับดำและไปแอบทำสีผมทองอร่าม
“เฮ้อ ! เอาเถอะ”
“นี่ ! ไอ้ไขมันเดินได้มาหรือยัง !”
น้ำเสียงแว้ด ๆ ดังมาพร้อมกับเสียงรองเท้าส้นสูง ได้ยินมาถึงในห้องนั่งเล่น ก่อนที่เจ้าของน้ำเสียงจะเดินเข้ามา เผยให้เห็นเด็กสาวคนหนึ่งอายุประมาณสิบขวบแต่ริมฝีปากแดงก่ำด้วยที่เจ้าตัวทาลิปสติกสีแดงฉ่ำ ใบหน้าโปะด้วยเครื่องสำอางทำให้ดูแก่เกินวัยกว่าที่จะเป็น
“แสบหูโว้ย !”
“แหม ! แค่นี้ทำบ่นน้อง” เด็กสาวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแง่งอน ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ พี่ชายตัวเอง
“เฟยญ่า !”
“ขา ~” เฟยญ่าตอบอย่างกวนอารมณ์พี่ชาย
“เอาน่าเด็ก ๆ อย่าทะเลาะกันเลย” ซูเหวินพูดขึ้นมาก่อนจะมองหลานสาวของตัวเอง เฟยญ่าเป็นน้องสาวของเฟยฟา พี่น้องทั้งสองนิสัยคล้ายกันมาก
เฟยฟานั้นเป็นคนเจ้าอารมณ์ อยากได้อะไรก็ต้องได้ มีพ่อแม่ ยาย และน้าซูเหวินคอยตามใจตั้งแต่เด็ก เพราะคิดว่าเป็นหลานชายคนเดียวของตระกูล
ส่วนเฟยญ่านั้นต้องได้ดั่งใจ ใครขัดไม่ได้และชอบกรี๊ดเป็นที่สุด ทุกคนต้องตามใจไม่งั้นรับรองหูแตกแน่ ๆ และซูเหวินเป็นน้าแท้ ๆ ของเด็กทั้งสอง ถึงนิสัยหลานสองคนของเขาจะเสียอย่างไรก็ดีกว่าเจ้าเฟยหลงที่เป็นตัวขัดลาภอันใหญ่นี้ และพวกเขาต้องได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของเจ้าอ้วนเฟยหลง
“เจ้าเหมียวรออยู่ในนี้ก่อนนะ ถ้ามีใครเข้ามาต้องซ่อนตัวอย่าให้จับได้ ไม่งั้นจะถูกเอาไปโยนทิ้งขยะ”
เฟยหลงจัดการแต่งตัวเขาเสร็จและเป่าขนให้ลูกแมวเรียบร้อยแล้ว กำลังจะออกจากห้องเพื่อลงไปข้างล่าง เขาเลยขู่เจ้าแมวน้อยก่อนออกจากห้อง เพราะเขาไม่รู้ว่าตอนเขาออกไปจะมีใครเข้ามาหรือเปล่า ดังนั้นต้องเตือนไว้ก่อน เขารู้ว่าแมวตัวนี้ฟังเข้าใจ หลังจากขู่และบอกว่าจะเอาอาหารมาให้เยอะ ๆ เขาก็ออกจากห้องไปทันที โดยมีเสี่ยวเป่ามองรอคอยอาหาร อาหารล่ะ !
ปัง !
แววตาของเฟยหลงจากอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง
