บทที่ 9 ตระกูลเฟย 1/2
ตระกูลเฟย 1/2
เสียงทะเลาะโหวกเหวกโวยวายดังออกมาจนทำให้คนที่กำลังจะเดินเข้าไปยิ้มมุมปากด้วยความสมเพช ก่อนจะปรับเปลี่ยนสีหน้าแววตาและท่าทางเดินเข้าไปอย่างหวาดกลัวต่างกับตอนที่อยู่หน้าห้องอย่างลิบลับ
“พี่ฟา เมื่อวานเพื่อนพี่ที่ชื่อแอนดี้ที่เป็นต่างชาติอะ หนูขอวีแชตหน่อยได้ปะฟ”
เฟยญ่าบอกพี่ชายแกมบังคับให้เอาวีแชตของเพื่อนพี่ชายให้เธอ ถึงประโยคจะออกแนวขอร้องแต่ความจริงคือเธอต้องได้ สีหน้าแววตาบ่งบอกว่าถ้าไม่ให้เธอจะฟ้องแม่ เรื่องที่พี่ชายของเธอได้ทำลงไป
“แอนดี้เหรอ พี่ให้ได้นะ แต่ไม่รู้เขาจะตอบญ่าหรือเปล่า”
เฟยฟาพูดพลางนึกถึงเพื่อนต่างชาติคนนี้ ถึงจะเป็นเพื่อนในกลุ่มแต่พวกเขาไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไร ส่วนใหญ่จะเฮฮาปาร์ตี้ในช่วงดื่มเหล้าเสียมากกว่า
“ว่าก็ว่าเถอะ แก่แดดใหญ่แล้วนะเราน่ะ” เขาพูดบอกน้องสาวด้วยความหมั่นไส้พร้อมผลักหัวอีกฝ่าย
“พี่ฟา !!!”
เฟยญ่าโวยวายใส่พี่ชายตัวเองที่ทำผมของเธอยุ่งฟูพร้อมจะพุ่งเข้าไปข่วนหน้าอีกฝ่ายด้วยความหงุดหงิด แต่เฟยฟารู้ทันเลยหลบทำให้เจ้าตัวล้มลงไปหน้าคะมำไปที่โซฟา ก่อนจะหันมาโวยวายแต่ก็เห็นเจ้าไขมันเดินได้ที่เธอรังเกียจเข้ามาในห้องพอดี เลยจะเอาความโกรธเกลียดมาลงที่อีกฝ่ายแทน
ผลัก !
“ว้ายยยยยย !!”
เธอวิ่งเข้าไปหมายจะเข้าไปตบข่วนอีกฝ่ายอย่างเคย แต่ทว่าตัวเธอกลับพลาดและล้มสะดุดเท้าตัวเองลงไปเองเสียก่อน
“ญ่า ! นี้แกทำอะไรน้องสาวฉัน ฮะไอ้อ้วน !” เฟยฟาเห็นน้องสาวของตัวเองล้มลงไปก็ตะโกนหาเรื่องอีกฝ่ายทันที โดยไม่สนว่าน้องสาวตัวเองนั้นล้มไปเอง
“ปะเปล่านะ” เฟยหลงมองเฟยญ่าที่สะดุดล้มก็อดสมเพชไม่ได้ ก่อนจะพูดปฏิเสธเฟยฟาด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างหวาดกลัว พลางแอบมองรอบ ๆ ห้องที่มีแค่สองพี่น้องนรก
“ฮึก ! พี่ ! จัดการไอ้ไขมันด้วย” เฟยญ่าเงยหน้าขึ้นมาฟ้องพี่ชายทันที เพราะมันเธอถึงล้มได้ ถ้ามันไม่มาเธอก็ไม่ล้มเฟยญ่าคิด โดยที่ไม่ได้ดูว่าที่ล้มเพราะเป็นตัวเธอเองไม่ใช่คนอื่น
เสียงโวยวายจนคนที่เดินเข้ามาคิ้วขมวดด้วยความรำคาญ
“เสียงดังเอะอะอะไรกัน”
น้ำเสียงแข็งกระด้างดังขึ้น ทำให้คนทั้งห้องหันไปมองผู้ที่มาใหม่
“พ่อ !!”
เฟยฟากับเฟยญ่าตะโกนเรียกพร้อมกันก่อนจะวิ่งไปฟ้องพ่อตัวเองว่าเฟยหลงทำอะไรกับพวกเขาจนคนเป็นพ่อขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะใช้สายตามองเฟยหลงด้วยความรู้สึกผิด
“พอ ๆ ทำไมฉันจะไม่รู้นิสัยพวกแก ไป ๆ ไปช่วยแม่พวกแกในครัวเถอะ”
“พ่อ !!”
เฟยฟาและเฟยญ่าต่างพูดขึ้นอย่างไม่พอใจพร้อมถลึงตาใส่เฟยหลงก่อนจะเดินปึงปังออกไป
ปัง !
“เฮ้อ ! อาต้องขอโทษแทนเจ้าสองคนนั้นด้วยนะ ! เจ้าฟามันก็โตช่วงวัยรุ่นเลือดร้อนหน่อยเป็นธรรมดา ส่วนเจ้าญ่าก็เริ่มโต เข้าใจน้อง ๆ หน่อยนะ” เฟยจิน พูดแทนลูก ๆ ของตัวเอง พร้อมเดินเข้าไปหาเฟยหลง เพื่อพามานั่งที่โซฟา เฟยจินเป็นคนในตระกูลเฟย มีศักดิ์เป็นอาเขา
ตระกูลเฟยเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลหลัก หัวหน้าตระกูลอย่างเฟยหัวมีภรรยาอยู่สองคน คนแรกเป็นภรรยาหลวงชื่อหลี่น่า ที่มาจากตระกูลขนาดย่อย ทั้งสองคนรักกันจนก่อเกิดลูกชายอย่างเฟยเทียน ต่อมาไม่นานจู่ ๆ เฟยหัวก็มีภรรยารองที่มาจากตระกูลหวังชื่อหวังลี่ ที่มาพร้อมกับลูกในท้องอย่างเฟยจิน แต่การมาของหวังลี่ไม่อาจทำให้ความรักของเฟยหัวและหลี่น่าสั่นคลอน ลูก ๆ ของทั้งคู่ต่างเติบโต เฟยเทียนได้พบรักกับเยว่ฉี แต่ก็ไม่อาจจะมีบุตรได้ตามที่หวัง จนเฟยจินได้แต่งงานกับซูมี่ ที่หวังลี่ได้จัดหามาให้ ทั้งคู่แต่งงานไม่นานก็มีบุตรชายคนโตอย่างเฟยฟาทำให้ถูกหวังลี่ตามใจจนเคยตัว เพราะคาดหวังว่าให้มาเป็นหลานชายคนโตเพียงคนเดียวของตระกูลเฟย แต่ทว่าไม่นานเยว่ฉีก็ได้ตั้งท้องขึ้นมา ทำให้เฟยหัวดีใจมากยกหุ้นให้หลานในท้องของเยว่ฉีทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้คลอดอย่างเฟยหลง ทำให้หวังลี่ไม่ปลื้มใจอย่างมาก ไม่กี่ปีต่อมาซูมี่ก็ได้ทั้งท้องลูกอีกคนก็คือเฟยญ่า
มือของเฟยหลงกำแน่นโดยที่เฟยจินไม่ได้สังเกต แต่สีหน้าท่าทางของเฟยหลงกลับทำตัวคลายกังวลที่อารองเข้ามา คลายกังวลก็บ้าละ ถ้าเป็นก่อนที่เขาย้อนมาเขาคงดีใจที่อาเข้าอกเข้าใจเขาและตามใจเขาตั้งแต่พ่อแม่เขาเสียชีวิตลง แต่ครั้งนี้เขาจะไม่หลงกลท่าทางใจดีอย่างอารองของเขาคนนี้อีกแล้ว เพราะอะไรรู้ไหม ? อาจินเป็นคนที่หน้าดูใจดี ใจเย็น แลดูอบอุ่นเข้าอกเข้าใจหลานคนนี้ แต่จริง ๆ นั้นคือหลอกลวงทั้งเพ ที่อาจินทำมาทั้งหมดก็เพื่อที่จะฮุบสมบัติทั้งหมดของตระกูล โดยมีตระกูลหวังเป็นคนบงการ ! ถึงแม้ว่าย่ารองอย่างหวังลี่นั้นเสียชีวิตไปแล้ว แต่ทางฝั่งนั้นก็ยังจะยึดตระกูลเฟย เขาก็ไม่เข้าใจอาจินเหมือนกันว่าทำไมถึงช่วยตระกูลอื่น
