บทที่ 12 พาเที่ยว 1

หลินหลินเลือกที่จะพาหยางหยางออกมานอกเมืองให้ไกลหน่อย

และเธอก็ต้องแต่งตัวให้มิดชิดพร้อมทั้งใส่แว่นกันแดดอันใหญ่กินพื้นที่ครึ่งใบหน้า 

เหตุผลก็เพราะยังไม่พร้อมเจอปาปารัชซี่หรือนักข่าวสายบันเทิงที่ชอบจะบังเอิ๊ญบังเอิญเจอกันบ่อยๆ 

ซึ่งเดิมทีหยางหยางของเธอดูจะแปลกตาแปลกใจกับการแต่งตัวของเธออยู่มาก แต่เขาก็สามารถใช้เวลาแค่เพียงไม่นานในการปรับตัว

เพราะเมื่อมองออกไปยังผู้คนรอบด้านแล้วนั้นเขาพบว่าทุกคนเป็นเหมือนผู้หญิงข้างกายของเขากันหมด

"อยู่ที่นี่ ต่อหน้าผู้คน เราจะเรียกกันว่า ท่านกับข้า ไม่ได้นะ เราต้องเรียกกันว่าฉันกับคุณ หรือนายอะไรแบบนี้ จะได้ดูไม่ผิดปกติจนเกินไป เข้าใจ๋..." หลินหลินพาหยางหยางเดินชมเมืองไปพลางอธิบายอะไรต่างๆนานาไปตลอดทาง 

ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะทำแค่เพียงใช้ความสงบหยุดความเคลื่อนไหวด้วยมาดเรียบนิ่งทรงพลังอยู่ตลอดเวลาแต่ก็ไม่ได้มีผลอะไรกับหลินหลิน  

เธอชอบนะ! กับท่าทางของเขาแบบเนี้ย ถูกใจเธอจริงๆ รู้สึกเหมือนได้ควงผู้นำประเทศออกเดท

ตามความคิดของเธอแล้วนอกจากจะได้ผู้ชายในมาดที่ไม่ธรรมดามาควงแล้ว  เธอยังอาจจะให้เขาเป็นบอดี้การ์ดไปในตัวให้เธออีกด้วย 

มันเป็นความใฝ่ฝันเล็กๆน้อยๆ ในแบบสาวน้อยวัยสิบแปดอย่างเธอ

ด้วยความที่เธอเป็นดาราวัยรุ่นที่ขึ้นชาร์ตซุปตาร์ การจะไปไหนมาไหนย่อมต้องมีเพื่อนมีฝูงเอาไว้เพื่อคอยช่วยเหลือพึ่งพิง 

แต่ในเมื่อเธอไม่มีเพื่อน

และเธอก็ไม่คิดจะคบใครเป็นเพื่อนให้ปวดหัว 

เธอก็จะใช้ประโยชน์จากเจ้าที่ของเธอให้คุ้มค่า 

เธอไม่สนใจหรอกว่าจะผิดหรือถูก 

ชีวิตของคนเราอะไรที่เรียกว่าผิดอะไรที่เรียกว่าถูกเธอเองก็ยังไม่ค่อยจะแน่ใจ

ด้วยเพราะเหตุการณ์ที่เธอประสบพบเจอมาตั้งแต่จำความได้ 

เธอมักจะเจอแต่สิ่งที่เรียกว่าเวรกรรมและโชคชะตา 

มันดูจะไม่มีอะไรที่เรียกได้ว่าถูกต้องเอาเสียเลยตั้งแต่เกิดมา

เมื่อหลินหลินพาหลี่หงจินหยางเดินทางมาจนถึงสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง 

"ที่นี่เรียกว่าทะเลเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งซึ่งมีแผ่นดินคาบเกี่ยวกับจังหวัดที่เราจากมา ที่นี่จะไม่ได้เรียกว่าแคว้นเหมือนที่ที่ท่านจากมา" 

หลินหลินบอกกล่าวและอธิบายขยายความเรื่อยๆเกี่ยวกับภูมิประเทศและเรื่องราวต่างๆของเมืองที่เธอพามาให้แก่หยางหยางได้รับฟังเรื่อยๆ เผื่อว่ามันจะมีประโยชน์อะไรบ้างไม่มากก็น้อย 

สถานที่แห่งนี้เป็นทะเลในต่างจังหวัดซึ่งไม่ไกลจากกรุงเทพฯมากนัก ใช้เวลาขับรถออกมาเพียงสองชั่วโมง

"มานั่งตรงนี้ก่อน" หญิงสาวพูดขึ้นพลางเดินนำทางให้ร่างสูงโปร่งของหยางหยางได้เดินตามร่างระหงของเธอมาตามทางอย่างใจเย็น

เธอเลือกที่จะหาที่นั่งให้ห่างไกลจากผู้คนพลุกพล่านในระดับหนึ่ง แม้จะไม่ปลอดคนเสียทีเดียว แต่ก็แค่มีผู้คนเพียงบางตาเดินไปเดินมาแค่เท่านั้นและที่สำคัญยังคงใกล้กับร้านรวงร้านค้าแถบชายทะเลเพื่อที่จะได้หาซื้ออาหารมานั่งกินพร้อมชมวิวทิวทัศน์ไปด้วย

หยางหยางยังคงปฏิบัติตัวเป็นเด็กดีในความคิดของหลินหลินอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ในขณะที่หลินหลินชี้ชวนให้มองไปรอบทิศทางพลางอธิบายไปเรื่อยๆ

อืม...

เป็นเด็กที่ตัวโตมากๆ

มาดอย่างกับเจ้าพ่อปลอมตัวมา

หลินหลินคิดในใจขณะมองชายหนุ่มอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าของเธอเปื้อนยิ้มน้อยๆอย่างเป็นธรรมชาติ

ทั้งสองนั่งทอดอารมณ์สร้างความคุ้นเคยและเพิ่มความสบายใจในเวลาเดียวกันอยู่ริมชายทะเลแห่งนี้

นักท่องเที่ยวหลายคนที่เดินผ่านมา แม้จะมีไม่กี่คน แต่ทุกคนล้วนแล้วแต่ต้องหันมามองสองหนุ่มสาวที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ผ้าใบใต้ร่มคันใหญ่อย่างอดใจไม่ได้ 

ถึงแม้ว่าหลินหลินจะแต่งตัวธรรมดาด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาวยาวคลุมทับด้วยผ้าโปร่งปิดไหล่ลงมาถึงท่อนแขนอย่างมิดชิดแถมใส่แว่นกันแดดอันใหญ่เว่อร์ แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความสวยของเค้าโครงหน้าตาและรูปร่างสมส่วนอันโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์

แต่คิดไปคิดมา

ถ้าเธอถอดแว่นออกคนคงเลิกมองมั้งนั่น!

แต่ช่างเถอะ!

อยากมองก็มอง

วันนี้ให้มองฟรี

ไม่คิดตังค์!

หลินหลินคิดในใจ

และนอกจากหลินหลินที่ตกเป็นเป้าสายตาแล้ว

หยางหยางเองก็ไม่แพ้กัน 

ด้วยรูปร่างสูงโปร่งงามสง่าผิดแผกจากผู้คนทั่วไป อกผายไหล่ผึ่ง บุคลิกลักษณะโดดเด่นสง่างาม หน้าตางดงามหล่อเหลาคมคาย ดวงตาคมกริบโฉบเฉี่ยวฉายแววน่าหวาดหวั่นเวลาปรายตามอง จมูกเป็นสันตั้งตรง ริมฝีปากแดงสด  ผิวพรรณเนียนละเอียดลออสะอาดสอ้านงามตา ดูเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว ออร่าเปล่งประกายเมื่อต้องแสงแดดริมทะเลพร้อมสายลมพัดโบกเผยให้เห็นแผงอกบึกบึนภายใต้เสื้อยืดยามลู่ลม

เอิ่ม...

นี่คนหรือเทพมาจุดติกันล่ะนี่

หลินหลินเองยังอดที่จะมองตามสายตาของบรรดาสาวๆที่มองมาทางหยางหยางของเธอไม่ได้

คิดตังค์ดีมั้ย!

คนนี้ของฉันนะยะ!

หลินหลินคิดในใจพลางขยับแว่นตาลงก่อนจะเหล่ตาจ้องมองอย่างเอาเรื่องออกไปยังบรรดาสาวๆที่บังเอิญเดินผ่านมาแล้วเหม่อมองมาทางหยางหยางของเธอ 

และเหมือนกับว่าสาวๆพวกนั้นจะเข้าใจความหมายทางสายตาของหลินหลินได้เป็นอย่างดี 

พวกเธอจึงทำท่าเบ้ปากกลอกตามองบนออกอาการอิจฉาไม่ปกปิดก่อนจะรีบเดินจากไป

ชิ!

แน่จริงเดินเข้ามาใกล้ๆสิยะ

หลินหลินนึกหมั่นไส้ในใจพลางเบ้ปากถลึงตาจิกกัดมองตามสาวๆเมื่อครู่ 

ซักพักอาหารที่หลินหลินสั่งเอาไว้กับร้านค้าไม่ใกล้ไม่ไกลก็นำเอามาเสิร์ฟให้ถึงที่ ชายหนุ่มหญิงสาวจึงหันเหไปสนใจในอาหารตรงหน้าในทันที

หญิงสาวเลือกสั่งอาหารทะเลผสมกับอาหารทั่วไปที่มีรสชาติหลากหลาย เพราะไม่รู้ได้ว่าท้องไส้ของพ่อเทพบุตรสุดหล่อของเธอจะรับอาหารแบบไหนได้บ้าง