บทที่ 15 หลี่หงจินหยาง&สตรีแปลกประหลาด
แต่ทว่า…
มันกลับเปล่งแสงระยิบระยับจนเขาต้องหรี่ตามองเนื่องจากว่าแสบตา
เขาแค่เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาเพื่อพิศมองเพียงเท่านั้นมันกลับส่องแสงสว่างจ้าจนสายตาของเขาพร่ามัวมองไม่เห็นสิ่งอื่นใดได้อีกเลย
ชั่วขณะหนึ่งคล้ายเวลาหยุดเดินโลกหยุดหมุน
เพียงอึดใจต่อมาเขาก็ลืมตาขึ้นมา
และต้องตระหนกตกใจอย่างเหลือประมาณ
เมื่อเขาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเองอยู่ในอ่างอาบน้ำหน้าตาประหลาด
และ...
พบเจอกับสตรีแปลกประหลาดในอ่างอาบน้ำนั่น...
สตรีนางนั้น
อยู่ในสภาพเปลือยเปล่า
นางกำลังวาดแขนวาดขาอย่างยั่วยวนด้วยเรือนร่างเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์แนบกาย
เขาคิดว่านางคงจะเป็นปีศาจราคะตนหนึ่งที่ใช้วิชามารจำแลงภาพลวงตาใส่เขา
แต่ความคิดนั้นพลันเปลี่ยนไป
เมื่อท่าทางของนางเองก็บ่งบอกได้ว่าตื่นตระหนกตกใจอย่างมากมายกับการปรากฏกายของเขา
นางเป็นเพียงสาวน้อยที่ท่าทางมิได้มีพิษมีภัยใดๆ
พละกำลังหรือฝีมือดังชาวยุทธ์ทั่วไปใดๆเขาสัมผัสได้ว่านางก็ไม่มีเช่นกัน
นอกจากได้พบเจอกับสตรีประหลาดไร้เสื้อผ้าอาภรณ์สวมใส่แล้ว
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวยังประหลาดไปเสียทั้งหมด
มันประหลาดเสียจน
เขา
ผู้ที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในแผ่นดินแห่งแคว้นต้าหลี่ที่มักจะเจอะเจออะไรมาเยอะแยะมากมายยังต้องตื่นตระหนกที่สุดในชีวิต
นี่มันเรื่องบ้าอันใดกัน!?
กับสตรีแปลกประหลาด
กับทุกสิ่งอย่างรอบตัวที่แปลกประหลาด
นี่มันเรื่องบ้าอันใดกัน!?
เขาถามตัวเองในใจซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นแต่ก็หาได้มีคำตอบไม่
และ...
คำตอบในคำถามของเขา
แน่นอน…
ว่ามันอยู่ที่สตรีประหลาดผู้นี้เพียงผู้เดียว
นางผู้เดียวที่จะสามารถไขคำตอบจากคำถามมากมายให้แก่เขาได้...
นางเพียงผู้เดียวที่มีประโยชน์กับเขาในยามนี้...
ถึงแม้ว่านางจะทำท่าทางประหลาด
แต่งกายประหลาด
พูดจาประหลาดฟังไม่ได้ศัพท์
นางเอ่ยมาแต่ละคำ เขาฟังจนต้องปวดขมับในการทำความเข้าใจ
แต่นางก็ยังมีความพยายามที่จะสื่อสารกับเขา
นางบอกกล่าวแก่เขาว่าสถานที่แห่งนี้เป็นที่ใด
เป็นยุคสมัยใด
เขาพอจะทำความเข้าใจได้ไม่ยากว่ามันคล้ายกับโลกอีกโลกหนึ่ง
ซึ่งเรื่องเหลือเชื่อในใต้หล้าล้วนแล้วมีมากมายนานัปการ
หนึ่งในนั้นก็คือเรื่องนี้
และเขาก็ยังได้เข้าใจว่า
แท้จริงแล้ว
คนที่ประหลาดไม่ใช่นาง
แต่เป็นเขา...
เขาเองที่แปลกประหลาดที่สุดในชีวิตของนาง
"สนุกมั้ย รู้สึกดีขึ้นหรือไม่ วันนี้ฉันทำตัวมีประโยชน์ให้ท่าน วันหน้าท่านต้องตอบแทนข้านะ เข้าใจมั้ย"
หญิงสาวที่กำลังจับมือของเขาให้เดินอยู่ตามชายหาดในยามนี้เอ่ยถามขึ้นด้วยประโยคจีนโบราณผิดๆถูกๆผสมปนเปที่ยากแก่การเข้าใจไม่เสื่อมคลาย
เขาเพียงทำได้แค่ส่งสายตามองตอบกลับไปนิ่งๆมิได้กล่าวตอบสิ่งใด
ด้วยไม่รู้ว่าควรจะตอบเป็นประโยคชนิดใด
อีกนัยหนึ่งก็คือ หากตอบออกไปแล้วนางเข้าใจผิดจะทำอย่างไร แต่เหมือนนางจะมิได้ใส่ใจอะไรกับท่าทางเฉยเมยเย็นชาของเขา นางยังคงทำท่าทางแปลกประหลาดตามวิสัยของผู้คนในสถานที่แปลกประหลาดแห่งนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ
และแล้ววันแห่งการอยู่ในสถานที่แปลกประหลาดกับสตรีแปลกประหลาด ก็หมดไปอีกหนึ่งวัน
แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่แสนจะเหลือเชื่อสำหรับเขา
แต่มันก็ได้เกิดขึ้นแล้ว
เขาผู้ที่เป็นถึงองค์รัชทายาทของแคว้นต้าหลี่ที่ยิ่งใหญ่
เขาผู้ที่เป็นถึงผู้นำกลุ่มอิทธิพลมืดที่ใหญ่ที่สุดในยุทธภพ
เขาผู้ที่วันๆเอาแต่ฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมและเลือดเย็น
เขาผู้ที่ถูกตราหน้าว่าเย็นชาไม่สนใจสิ่งใดนอกจากอำนาจ
กับสตรีแปลกประหลาดนางนี้
ผู้ที่ไม่มีอะไรดีนอกจากหน้าตาที่สวยสดงดงามกับรูปร่างยั่วยวนและพูดจาฟังไม่รู้เรื่อง
สวรรค์คงมีความผิดปกติอันใดซักอย่างจึงส่งเขามาให้ได้เจอกับนาง...
และ...
จนกว่าเขาจะหาทางกลับไปยังแคว้นต้าหลี่ในยุคเดิมของเขาที่จากมาได้
เขาคงต้องใช้ประโยชน์จากนาง
เขาเพียงคาดหวังอยู่ในใจว่า นางคงจะมีความสามารถพอที่จะทำประโยชน์ให้กับเขาได้
และเขาเพียงคาดหวังว่าตัวเขาเอง ว่าคงจะไม่หลงกลไปกับมารยาตื้นเขินของนางแต่อย่างใด
กับสตรีแปลกประหลาดที่สุดในชีวิตของเขา....
นางผู้มีนามว่า
หลินหลิน
ตั้งแต่เมื่อคืนจนกระทั่งวันนี้ทั้งวันหลินหลินยังคงใช้เวลาอยู่กับชายหนุ่มปริศนาของเธอ
หญิงสาวพยายามบอกเล่ารายละเอียดของสิ่งของต่างๆที่จำเป็นในการใช้ชีวิตประจำวันพร้อมทั้งวิธีใช้ต่างๆโดยละเอียด
เช่นการใช้เครื่องอาบน้ำอุ่น การใช้ห้องน้ำ การใช้งานเครื่องครัวต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นตู้เย็น กาต้มน้ำร้อน ตู้อบ อ่างล้างจาน และอุปกรณ์ต่างๆภายในคอนโดของเธอ
และถึงแม้ว่าคำตอบรับที่ได้กลับมาจากชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่แสนจะเฉยชายังคงเป็นความเงียบซึ่งนานๆทีจะมีเพียงเสียงในลำคอออกมาแค่เล็กน้อย
แต่หลินหลินก็ยังคงไม่ใส่ใจ
เธอเพียงชี้แจงเกี่ยวกับรายละเอียดของสิ่งรอบตัวให้เขาฟังไปเรื่อยๆ
เธอกำลังทำตัวเป็นพี่เลี้ยงที่ดีให้กับว่าที่เจ้าของแคว้นต้าหลี่ที่ยิ่งใหญ่
เผื่อว่าเขาจะสามารถนำพาสิ่งของมีค่ามากมายมาตอบแทนเธอได้ในภายภาคหน้า
เขาสามารถทะลุมิติมาหาเธอได้ ไม่แน่ว่า เขาอาจจะนำเอาสิ่งของมีค่าเหล่านั้นมาหาเธอได้เช่นกัน
เธอจะได้ไม่ต้องทำงานให้เหนื่อยจนเกินไป
เธออาจจะได้นั่งเสวยสุขด้วยท่วงท่าสวยงามอยู่บนกองเงินกองทองโดยไม่ต้องมีสามีก็ยังได้
เฮ้อ!
ยิ่งคิดยิ่งคึก!
