บทที่ 16 ไม่น่าไว้ใจ...(ไว้ใจได้)

แต่จะว่าไปเรื่องของมีค่าอาจจะยังคงอยู่ไกลเกินเอื้อม 

ตอนนี้สิ่งที่เธอคิดเอาไว้มีเพียงแต่ต้องการให้เขาเคยชินกับที่นี่ให้ได้ในเร็ววัน จนเขาสามารถที่จะออกไปเผชิญกับโลกภายนอกกับเธอได้โดยไม่ดูผิดปกติจากคนอื่นๆจนเกินไป

และที่สำคัญ

เขาจะต้องสามารถปกป้องคุ้มครองเธอได้ ด้วยอิทธิฤทธิ์ของเขาที่เธอสัมผัสได้ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน 

เขาต้องจัดการปัญหาที่เธอชอบก่อเอาไว้ได้อย่างแน่นอน

หึหึหึ!

หลินหลินคิดคำนวณเกี่ยวกับหยางหยางของเธออยู่ภายในใจตลอดเวลา

แต่หารู้ไม่ว่า มันแสดงออกมาจากสีหน้าและแววตาของเธอจนหมด 

ด้วยอาชีพของเธอที่มักจะต้องแสดงสีหน้าตามความคิดและความรู้สึกอย่างมืออาชีพต่อหน้ากล้อง  

ทำให้เวลานี้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงโซฟาอีกฟากหนึ่งกับเธอสามารถรับรู้ได้ทั้งหมดโดยที่เธอไม่ต้องเสียเวลาพูดออกมาแต่อย่างใด

หลินหลินไม่รู้ตัวเลยว่า

พลาดเสียแล้ว…

หลี่หงจินหยางหรือหยางหยางที่หลินหลินใช้เรียกขานเพียงนั่งนิ่งๆจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาคมเฉี่ยว  

แม้ใบหน้าของเขาจะยังคงเรียบเฉยอยู่ แต่มุมปากกลับเกิดยกยิ้มเพียงบางเบาอยู่อึดใจหนึ่ง

โดยที่แม้แต่เจ้าตัวยังไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำ

สตรีนางนี้ไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ...

หยางหยางคิดในใจขณะทำทีเบี่ยงสายตามองออกไปอีกทางหนึ่ง เมื่อหลินหลินหลุดออกจากภวังค์ของเธอ แล้วมองเหม่อมาที่เขา 

"ท่านเข้าใจหรือไม่ ข้าอธิบายแค่อย่างละหนึ่งรอบพอนะ มีเวลาแค่วันนี้วันเดียว" หญิงสาวบอกกล่าวแก่ชายหนุ่มด้วยประโยคที่ชายหนุ่มยังต้องขมวดคิ้วฟังเหมือนเช่นเคย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบรีโมตทีวีขึ้นมาก่อนจะกดเปิดทีวีให้ชายหนุ่มได้ดูชม พร้อมกับอธิบายถึงสรรพคุณและประโยชน์ใช้สอยของมันให้เขาได้ฟัง 

เมื่อเปิดทีวีพร้อมอธิบายเสร็จแล้วก็หันไปสนใจกับตารางงานในมือ

พรุ่งนี้เธอต้องไปเคสงานละครเรื่องวุ่นนักรักซะเลยตอนแปดโมงเช้าและตอนบ่ายโมงก็มีเรียนอีกสองวิชาพอตกเย็นมาก็มีอีเว้นที่ห้างสรรพสินค้า

หลินหลินอ่านตารางงานในมือพร้อมทั้งทบทวนงานอย่างตั้งใจ 

ถึงแม้ว่าเธอจะมีนิสัยที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ในหลายๆเรื่อง

แต่ความรับผิดชอบในเรื่องงานนั้นเธอไม่เคยพลาด

เธอตัดสินใจอยู่ด้วยตัวเอง ตั้งแต่หนีออกจากบ้านมา

งานและเงินจึงค่อนข้างสำคัญกับเธอ

เพราะว่ามันทำให้เธออยู่ได้แม้ว่าจะต้องอยู่แค่เพียงลำพังคนเดียวก็ตาม

หลินหลินวางตารางงานในมือลงบนโต๊ะเล็กหน้าโซฟาที่เธอกำลังนั่งอยู่ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขนมบนโต๊ะมากินและตามด้วยดื่มน้ำอย่างสบายอารมณ์ พลันสายตาของเธอก็ต้องสะดุดอยู่ที่หน้าจอทีวี

"อืม...อา...ที่รัก..." เสียงครวญครางของดาราหญิงในภาพยนต์เรื่องหนึ่งส่งเสียงออกมาจากในทีวีพร้อมกับภาพของดาราชายกำลังร่วมรักกับเธอคนนั้นอย่างสมจริง   

เสียงนั้นยังคงดังต่อเนื่อง "ไม่ไหวแล้ว อา... อา... อ๊า..."

พรวด! 

หลินหลินถึงกับสำลักขนมและน้ำพร้อมกัน

หญิงสาวไม่เสียเวลาเช็ดน้ำและขนมที่หกเลอะเทอะแต่อย่างใด 

เธอเพียงหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงโซฟาไม่ไกลกันในทันที  

เธอเห็นเขานั่งตัวตรงจ้องทีวีอยู่อย่างไม่วางตา ริมฝีปากสีแดงสดเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง

หูแดงด้วย!!

อันตรายแล้ว!!!

หลินหลินพุ่งตัวพรวดพราดเข้าหาชายหนุ่มโดยไม่ทันคิดอะไรเพียงเพื่อต้องการยกมือของตนขึ้นปิดตาของเขาเอาไว้ก่อนแล้วใช้เท้าเขี่ยรีโมตเพื่อกดปิดมันลงในทันทีอย่างแม่นยำ

ถือเป็นวิชาชาวยุทธ์ได้มั้ยนี่!? เธอคิด

เมื่อกดรีโมตทีวีด้วยเท้าจนภาพในทีวีตัดไปแล้วเธอจึงค่อยๆยกมือที่ปิดตาของชายหนุ่มออก 

เธอเห็นเขามองมาด้วยสายตาคมปลาบแต่ยังคงไว้ซึ่งสีหน้าเรียบเฉย ท่าทางเคร่งขรึมตามเคย แม้หูจะยังแดงๆอยู่ก็ตาม

"เจ้าทำอะไร?" เสียงของหยางหยางเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

หลินหลินเพียงกระพริบตาปริบๆก่อนนิดนึงจึงสังเกตเห็นว่าตัวเธอเองนั้นกำลังคล้ายกับนั่งคร่อมชายหนุ่มอยู่ครึ่งตัว 

แขนข้างซ้ายโอบรอบลำคอของเขา มือข้างขวาที่ใช้ปิดตาของเขาไปเมื่อครู่ตอนนี้ลดลงมาวางไว้ตรงแผงอกของเขา 

ส่วนขาข้างที่ยื่นออกไปกดปิดรีโมตทีวีนั้น ตอนนี้กำลังเกยอยู่บนท่อนขาส่วนบนของเขา

เธอกำลังกอดเขาเต็มๆ

หลี่หงจินหยางรู้สึกได้ถึงการแอบกินเต้าหู้คำใหญ่จากใครบางคนจึงลุกขึ้นพรวดพราดจนหลินหลินถึงกับหงายหลังลงตรงโซฟา 

เขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบให้แตะเนื้อต้องตัวของเขาในลักษณะลามปาม ไม่เคยมีสตรีนางใดใจกล้าท้าทายเขาอย่างนี้มาก่อน ชายหนุ่มคิดในใจก่อนเอ่ยตามตรง 

"เจ้าเป็นสตรีไม่ควรทำเยี่ยงนี้!"

หลินหลินยิ่งกระพริบตาถี่รัว รู้สึกผิดขึ้นมาทันที

แต่...

เอ๊ะ!

เดี๋ยวนะ!

แทนที่เขาจะชอบ

กลับโกรธเธอเหรอ

หลินหลินคิดในใจพลางส่งยิ้มแห้งๆตอบกลับไป

ความรู้สึกมั่นใจในความสวยของตัวเองหายไปเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว

สงสัยผู้หญิงในแคว้นต้าหลี่ที่เขาจากมา คงมีคนสวยกว่าเธออยู่มากมาย  

ชักอยากจะไปเห็นซะแล้ว ว่าจะสวยกันขนาดไหน ชิ!

แต่...

เดี๋ยวนะ! 

อย่างนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ

ถ้าเป็นอย่างนี้