บทที่ 2 หลี่หงจินหยาง 2
ณ มุมมืดหนึ่งภายในตำหนักหลวงแห่งเดียวกันนั้น
ปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งผู้ซึ่งตกเป็นหัวข้อแห่งการสนทนาของบิดามารดาเมื่อครู่
เขาเพียงยืนกอดอกพิงกับผนังห้องด้วยมาดของผู้สูงศักดิ์มากบารมีและบุรุษเพศเปี่ยมเสน่ห์เหลือร้าย
หลี่หงจินหยางนั้นมีความตั้งใจจริงอย่างที่หงเหม่ยหลงมารดาของเขาได้กล่าวอ้างไป
ภาพลักษณ์ของเขานั้นทั้งโหดเหี้ยมทั้งเย็นชา
เขาย่อมเป็นเช่นนั้น เพื่อเป็นกำแพงให้ตนเอง ทั้งยังเป็นเกราะป้องกันให้บิดามารดาของเขา
แคว้นใดหรือเผ่าใดคิดอยากจะใช้วิธีการประนีประนอมโดยการส่งสตรีหรือองค์หญิงบรรณาการมาเพื่อสร้างทายาทกับบิดาของเขา
นั่นย่อมหมายถึงว่า
กลุ่มคนพวกนั้นอาจจะอยากขยายอำนาจของแคว้นตนเองเสียมากกว่าที่จะสวามิภักดิ์กับแคว้นต้าหลี่อย่างแท้จริง
ใยเขาต้องยอมให้สตรีมากหน้าหลายตามาทำให้มารดาของเขาต้องทุกข์ใจ
เขาจึงเลือกที่จะใช้วิธีรุนแรงมากกว่าวิธีประนีประนอม
หากใครไม่ยินยอม เขาก็แค่ยกพวกไปถล่มให้ราบคาบ
เขาเลือกที่จะสร้างขุมกำลังมากมายเอาไว้ แล้วใช้วิธีการเด็ดขาดจัดการให้เหี้ยนเตียนราบคาบไร้ผู้ใดใช้วิธีมากเล่ห์เพทุบาย มาต่อกรให้เสียเวลา
ส่วนเรื่องสตรีในดวงใจ...
หลี่หงจินหยางหรี่ตาคมเข้มลงเพียงนิดพลางคิดในใจอย่างฉงน
ตั้งแต่เดือนที่แล้วที่เขาได้ไปฝึกวิชาอยู่ตรงน้ำตกแห่งหนึ่งภายในอาณาเขตเชื่อมต่อของแคว้นต้าหลี่และได้หายตัวไปดังคำบอกกล่าวของบิดามารดานานร่วมเดือน
และเมื่อกลับมาสะสางปัญหาของแว่นแคว้นและสำนักหมื่นโลกันต์เสร็จสิ้นเขาก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างขาดหายไปจากความทรงจำ
ด้วยวิชาอันหนักหน่วงที่เขาได้ฝึกฝนทำให้มีผลต่อระบบร่างกายในรูปแบบต่างๆ
หนึ่งในนั้นคือความจำที่เลอะเลือน
ยามนี้เขาจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดี
มันไม่ใช่เรื่องยากหรือร้ายแรงอันใด
แต่....
หลายครั้งหลายครามาแล้วที่ตัวเขาเองก็ยังคิดไม่ตก
เขายังคงคิดไม่ตกทุกครั้งที่หลับตาเข้าสู่นิทรารมย์แล้วหลับฝัน เขามักจะฝันเห็นสตรีนางหนึ่ง
สตรีนางนั้นเป็นใคร เขาเองก็ยังไม่แน่ใจ
แต่นางมักจะปรากฏกายให้เขาได้เห็นเสมอในห้วงคำนึงยามหลับฝัน
ดวงตากลมโต ใบหน้าสดสวย รอยยิ้มพราวเสน่ห์แฝงความเจ้าเล่ห์ไม่จริงใจ
ภาพในฝันที่เขาได้เห็นอยู่เสมอนั้น
นางมักจะจับจูงมือของเขาให้ก้าวเท้าตามนางคล้ายกับว่าเขาเป็นเด็กหลงทาง
นางเป็นสตรีประหลาด
แต่งกายประหลาด
พูดจาประหลาด
นางแปลกประหลาดยากหาใครเปรียบ
และที่ประหลาดที่สุด
คือนางคล้ายกับอยู่ในใจของเขา
นางเป็นดั่งดวงใจของเขา
นาง...ซึ่งไม่มีตัวตนอยู่จริง ในโลกของเขา...
นางเป็นใคร????
ตอนที่ 2 หลินหลิน
ณ ใจกลางเมืองกรุงแห่งหนึ่ง ในยุคปัจจุบัน...
หญิงสาวคนหนึ่งนั่งดื่มเหล้าอยู่ตรงมุมมืดด้วยอารมณ์หงุดหงิดกับทุกสิ่งอย่างรอบตัว
เธอแต่งกายด้วยชุดที่ปกปิดมิดชิด
แต่ทว่า
ไม่อาจปกปิดความสวยโดดเด่นที่แสนจะสะดุดตา
และรูปร่างเซ็กซี่ยั่วยวนได้แต่อย่างใด
เธอคือ หลินหลิน
ดาราวัยรุ่นสาวสวยชื่อดัง
แต่ทว่าด้วยนิสัยร้ายกาจดื้อดึงเอาแต่ใจของเธอจึงทำให้ค่ำคืนนี้ เธอต้องมานั่งดื่มเหล้าดับทุกข์อยู่ที่ผับแห่งหนึ่งอยู่เพียงลำพัง คนเดียว อย่างไม่เข้าใจในชีวิต...
เธอเป็นซุปตาร์ เป็นดาราขวัญใจวัยรุ่น
ด้วยรูปร่างหน้าตาและฝีมือการแสดง ทำให้เธอดังเป็นพลุแตก แต่...ยิ่งสูงก็ยิ่งหนาว
ด้วยการที่เป็นคนดัง ทำอะไรนิดอะไรหน่อยก็เป็นข่าว
เรตติ้งของเธอพุ่งกระฉูดทุกการกระทำ ทั้งแง่ดี และแง่ลบ
แต่จะเป็นแง่ลบซะส่วนใหญ่
ด้วยนิสัยร้ายกาจ ไม่ยอมคน ทำให้เธอมักมีประเด็นเป็นข่าวอยู่ทุกวัน แต่นั่น ยิ่งทำให้เธอดัง
ดังจนเป็นซุปเปอร์สตาร์อันดับต้นๆของประเทศ
คนดังมักมาคู่กับข่าว จนเธอชินชา
ข่าวอะไรก็ไม่สามารถทำอะไรเธอได้
เพียงแต่...
"วันนี้! มันเป็นวันนรกแตกรึไง หื้อ!" เธอสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์
วันนี้มีแต่เรื่องแย่ๆประดังกันเข้ามาจนเธอต้องมานั่งดับทุกข์อยู่ที่ผับนี่
ผู้จัดการส่วนตัวของหลินหลินที่เห็นผู้ชายดีกว่า เชิดเงินของเธอหนีไปกับผัวตัวดี ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่อยากทนกับดารานิสัยแย่
ฮึ่ม! แล้วมันต้องเอาเงินตรูไปด้วยมั้ย? หลินหลินเข่นเขี้ยวในใจเมื่อคิดมาถึงตรงนี้
เพื่อนสนิทก็บังเอิญคุยกันถูกคอกับแฟนของเธอเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แม้ว่าแฟนของเธอจะเป็นแค่เพียงตัวเลือกหนึ่งในสต๊อกก็เถอะ แต่เหตุผลที่ชายคนนั้นทิ้งเธอไป ทำเธออยากถุยน้ำลายใส่
มันบอกว่าคบกับเธอได้แค่จับมือ
"ชิ! อยากจับตรีนด้วยก็ไม่บอก!" หลินหลินสบถออกมาอีกประโยคเมื่อคิดถึงตรงนี้
อีกทั้งเพื่อนสนิทนั่นยังด่าเธอแบบสาดเสียเทเสีย ด่าว่าเธอนิสัยแย่ ทนคบกับเธอก็เพราะว่าเธอเป็นดารา ก็เลยไม่รู้สึกผิดที่แย่งแฟนของเธอไป และยังอยากจะแย่งผู้ชายทุกคนในสต๊อกของเธอด้วย
แน๊! ดูมัน…นังเพื่อนชั่ว!
บรรดาหนุ่มๆที่ในสต๊อกของเธอนั้น เธอก็แค่คบกันเป็นเพื่อนเฉยๆ เพราะแค่อยากเอาไว้เป็นตัวช่วยในเรื่องต่างๆให้ชีวิตมันราบรื่น
สวยเลือกได้อย่างเธอ ก็ต้องเป็นฝ่ายเลือก นั่นย่อมเป็นเรื่องที่ถูกต้อง แต่ถ้าใครอยากทำมากกว่าจับมือ ก็ไปคบกับคนอื่นเถอะ! และนั่นก็เป็นเหตุผลที่แฟนของเธอจึงถูกเพื่อนของเธอแย่งไปได้โดยง่าย ก็เพราะนังเพื่อนชั่วนั่น คงให้มากกว่าจับมือ
