บทที่ 37 ผูกปมความสัมพันธ์(อย่างเอาแต่ใจ) 1

หลินหลินเริ่มงุ่นงานถามอย่างหงุดหงิดอยู่เช่นเดิม

“มีหรือไม่มีกันล่ะ...อุ๊บ”

แต่เสียงของหญิงสาวต้องขาดหายไปเพราะนิ้วเรียวยาวของใครบางคนเอื้อมขึ้นมากดปิดริมฝีปากได้รูปของเธอเอาไว้

“เจ้าหยุดถามข้าเสียทีได้หรือไม่” ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำของหลี่หงจินหยางเอ่ยเนิบนาบเพื่อปรามหลินหลิน

หญิงสาวเพียงเอื้อมมือ...