บทที่ 7 สตอร์เบอรี่ 1

เพราะตั้งแต่เมื่อคืนกระทั่งเช้ามานี่ เขาก็ยังยืนเอามือไขว้หลังอยู่อย่างสง่างามตรงริมหน้าต่างห้องของเธอในคอนโด 

เธอรึก็ต้องนั่งถ่างตาอย่างหวาดหวั่นขวัญผวาทั้งคืน

นี่ถ้าไม่มีงานถ่ายแบบนิตยสารในวันนี้นะ เธอคงต้องนั่งถ่างตามองเจ้าที่รูปหล่ออยู่อย่างนั้นทั้งวันเป็นแน่แท้

แต่จะว่าไป เธอก็รู้สึกเป็นห่วงเจ้าที่รูปหล่ออยู่บ้างเหมือนกันนะนี่นะ ถ้าเกิดว่าเขาเดินออกไปข้างนอกคอนโดต้องเกิดเรื่องแน่ๆ

การแต่งตัวก็ประหลาด ผมเผ้าก็ประหลาด การพูดการจายิ่งประหลาด แถมพุ่งตัวได้อย่างรวดเร็วอย่างกับผู้มีวรยุทธ์ขั้นสูงในหนังจีนเลย

เฮ้อ! ช่างเถอะ

จะไปกังวลอะไร

ชีวิตใครชีวิตมัน

ทะลุมาได้ก็ทะลุกลับไปเองเถอะ

"ทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะ เชิญคุณน้องหลินหลินค่ะ" เสียงของทีมงานพลันดังขึ้นเมื่อเดินเข้ามาบอกกล่าวแก่หลินหลิน

เสียงนั้นดึงหลินหลินที่กำลังนั่งคุยกับตัวเองให้ออกจากมาจากมโนในทันที 

หญิงสาวจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปตามทางเพื่อไปยืนสวยๆอยู่หน้ากล้องอย่างอัตโนมัติแบบมืออาชีพ

วันนี้หลินหลินมีนัดถ่ายแบบกับนางแบบและนายแบบวัยรุ่นอีกสองชีวิต  

นิกกี้ นายแบบวัยรุ่นพุ่งแรงที่กำลังทำสายตากรุ้มกริ่มส่งประกายแวววาวมาทางเธออย่างไม่ลดละ  

พลอยใส นางแบบและนักแสดงวัยรุ่นหน้าใสอีกคนที่มักจะส่งยิ้มใสซื่อไปมาให้กับทุกคนในทีมงาน ยกเว้นกับเธอ

การถ่ายแบบดำเนินการไปอย่างราบเรียบและผ่านไปอย่างดีในแต่ละเซท  

ต่อหน้ากล้องทุกคนมักจะแสดงออกถึงจริตมารยาที่ลื่นไหลไม่มีติดขัด  

นายแบบมักจะได้ใช้โอกาสนี้ลวนลามนางแบบได้อย่างหน้าชื่นตาบาน  

นางแบบก็เช่นเดียวกัน

หุ่นนายแบบแซ่บขนาดนั้น ลูบๆคลำๆกันจนกามตายด้านกันไปเลย

"วันนี้หลินหลินสวยมากเลยนะครับ"

เสียงทักทายของนิกกี้เอ่ยขึ้นกับหลินหลินหลังจากถ่ายแต่ละเซทเสร็จสิ้น

ฉันสวยทุกวันแหล่ะ! หลินหลินคิดในใจก่อนตอบกลับไป "ขอบคุณค่ะ"

"วันนี้หลินหลินมีนัดหรือธุระที่ไหนต่อหรือเปล่าครับ" นิกกี้ถามต่อเมื่อเห็นหลินหลินทำท่าจะเดินผละไป

"อืม..." หลินหลินทำท่าครุ่นคิดนิดหน่อยอย่างมีมาดก่อนตอบกลับอย่างมีมารยา "วันนี้ไม่สะดวกเลยจริงๆค่ะ เอาไว้วันหน้าแล้วกันนะคะ"

"ครับ" นิกกี้ตอบรับด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้มอย่างมีความหวัง "แล้วผมจะรอนะครับ"

"ค่ะ"

หลินหลินเอียงหน้าลงน้อยๆอย่างมีจริตขณะตอบรับ "ยินดีค่ะ" เธอตอบไปอย่างนั้นเอง 

การหักหน้าหนุ่มหล่อระดับนายแบบเป็นสิ่งที่เธอไม่จำเป็นต้องทำ 

"หว่านเสน่ห์เก่งจังเลยนะคะ" เสียงใสซื่อของพลอยใสดังขึ้นที่โต๊ะแต่งตัวภายในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของสตูดิโอ

หลินหลินหันมองซ้ายมองขวาภายในห้องแห่งนี้พบว่ามีเพียงเธอและพลอยใสอยู่ด้วยกันตามลำพังเพียงสองคน  

มิน่า! ถึงได้กล้าพูด หลินหลินเบ้ปากกลอกตามองบนขณะคิดในใจ

"แน่นอนสิจ๊ะ" หลินหลินตอบกลับไปแค่นั้นก่อนพาร่างของตนเดินออกจากห้องแต่งตัว 

อยากเล่นละครในชีวิตจริงก็ต้องหาผู้ชมกันหน่อย หลินหลินคิดในใจขณะกำลังเดินทอดน่องออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ

"จะรีบไปไหนล่ะคะ" พลอยใสรีบเดินมาดักหน้าหลินหลินเอาไว้ก่อนแล้วยกมือถือที่เปิดรูปภาพหนึ่งเอาไว้ให้หลินหลินมองดู พลอยใสพูดต่อด้วยนำเสียงไร้ความเป็นมิตร "จำได้มั้ยว่าใครที่อยู่ในรูป"

หลินหลินหรี่ตามองนิดนึงก่อนตอบอย่างไม่ยี่หระ "รูปของฉันเอง มีอะไรเหรอ"

"แล้วผู้ชายที่นั่งกินข้าวอยู่ด้วยกันล่ะ" พลอยใสถามคาดคั้นแบบหยั่งเชิง

หลินหลินกลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด  

ชายหนุ่มในรูปน่าจะเป็นพระเอกมิวสิคที่เธอกับเขาได้รับเล่นด้วยกันเมื่ออาทิตย์ก่อน ถ้าจำไม่ผิดนะ ตอนนั้นถ่ายทำเสร็จ  เพื่อหาคนเลี้ยงข้าวเธอก็เลยชวนเขาไปกินข้าวด้วยกันที่ร้านอาหารใกล้ๆกับกองถ่าย เธองกน่ะ!

"โธ่! หลินหลิน..."

จู่ๆ พลอยใสก็เปลี่ยนกิริยาจากน้ำเสียงแข็งกระด้างเมื่อครู่กลายเป็นน้ำเสียงใสซื่ออ่อนแอแบบกลั้นร้องไห้

หลินหลินใช้หางตามองไปที่มุมทางเดินมุมหนึ่งเห็นเป็นบุคคลที่คาดว่าน่าจะมาจากสายข่าวซุบซิบที่ทางทีมงานเชิญให้มาเก็บภาพเพื่อโปรโมทเรียกเรตติ้งก่อนที่นิตยสารจะออกมาเป็นรูปเล่มและวางแผง 

พวกเขาอยู่ไม่ไกลและกำลังสนใจหลินหลินกับพลอยใสอยู่อย่างพอดิบพอดี

ยัยนี่คงกำลังแสดงเพื่อเรียกเรตติ้งอย่างแข็งขันถือว่าทำงานทำหน้าที่ได้ดี หลินหลินคิด 

"เธอกำลังคบกับเพื่อนของฉันอยู่นะ แต่เธอ... รู้ทั้งรู้... ก็ยังแอบคบกับเขา หลินหลิน..." พลอยใสพูดพร้อมน้ำตาที่เอ่อล้นขอบตาด้วยประโยคที่ทำให้บุคคลที่อยู่ไม่ไกลนั่นถึงกับหูผึ่ง มือไม้พร้อมกดชัดเตอร์ 

หลินหลินเพียงปล่อยให้พลอยใสเรียกน้ำตาให้ออกมามากๆก่อน ปล่อยให้นางได้สตอแบบจัดหนักจัดเต็มตามใจ

ซักพักเมื่อเห็นว่าพลอยใสน้ำตานองหน้าจนเริ่มน่าเกลียดแล้วหลินหลินจึงเอื้อมมือขึ้นลูบหลังพลอยใสอย่างปลอบโยนพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ ดังกว่า พลอยใส 

เธอจะสตอให้มากกว่า

"โธ่! พลอยเพื่อนรัก เรื่องนี้เธอกำลังเข้าใจผิดนะ เราเป็นเพื่อนกันนะ ฉันเป็นคนแนะนำเขาให้เธอรู้จักเองกับมือ เธอลืมแล้วเหรอ อีกอย่างเรื่องคืนนั้นระหว่างเธอกับเขา เขาก็กำลังกลุ้มใจ เขาบอกกับฉันนะว่าเขาจะรับผิดชอบ ถ้าเธอท้อง อุ๊บ!"  

จบคำหลินหลินแกล้งปิดปากตัวเองเหมือนเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรพูด ในขณะที่พลอยใสถึงกับอ้าปากค้าง 

หลินหลินรีบดึงพลอยใสกลับเข้าไปในห้องแต่งตัวก่อนปิดประตูทำให้ดูเหมือนว่ากำลังลืมตัวพูดเรื่องสำคัญในที่สาธารณะแล้วรีบหลบฉากเมื่อนึกขึ้นได้