บทที่ 68 ทีใครทีมัน 4

“เด็กโง่...ฮึๆ ฉันต่างหากที่ต้องปลอบใจเธอ นี่อะไรริอาจมาสอนฉันเหรอ” มือที่ลูบศีรษะเปลี่ยนขยี้ผมอย่างเอ็นดู หญิงสาวถึงกับหัวเราะเบาๆ ที่เห็นธีร์อารมณ์ดีขึ้นแล้ว

“รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่มั้ยคะ”

**“อืม ขอบใจมาก ถ้าไม่ได้คำปลอบใจของเด็กแก่แดดอย่างเธอฉันคงจะแย่” หญิงสาวเบ้ปากให้คำเหน็บแนบนั้น ก่อนจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ