บทที่ 17 ทัณฑ์สวาทมิอาจลืม 2-1

“เจ็บเหรอ สำหรับฉัน แค่นี้มันยังน้อยไป ฉันจะทำให้เธอเจ็บปวดชนิดที่ว่า ลืมไม่ลง”

ขุนพลไม่ต้องการให้ศรัณยาได้รับความสุข เขาไม่จำโอ้โลม หรือสัมผัสเนื้อตัวเธอราวกับเป็นเทพธิดา เพื่อให้เกิดความพร้อมสำหรับเกมปรารถนา เพราะเธอคือนางมารร้าย แม่มดใจหยาบช้า ความเจ็บปวดคือสิ่งที่เขาจะมอบให้ ชายหนุ่มผละห่าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ