บทที่ 8 ไพลิน 2
ขุนพลนั่งคุยกับอเนกอย่างออกรส ลืมไปเสียสนิทว่า ไพลินนั่งอยู่คนเดียว ศรัณยาเห็นว่า ขุนพลอยู่ห่างไพลินตามที่ติยะต้องการ เธอเดินกลับมาหาไพลิน หมายอยู่เป็นเพื่อน แต่เมื่อมาถึงโต๊ะ กลับพบว่าไพลินไม่อยู่ หญิงสาวคิดต่อไปว่า ไพลินคงไปเข้าห้องน้ำ
ทางด้านไพลิน เธอรู้สึกมึนศีรษะ ร้อนช่วงคอจึงลุกมาเข้าห้องน้ำ หมายเอาน้ำลูบคอสักหน่อย เกือบถึงห้องน้ำ อยู่ๆ มีอาการเวียนศีรษะเข้ มาร่วมด้วย เธอเซเล็กน้อย
“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ติยะรีบทำตัวเป็นพลเมืองดี เข้ามาประคอง
“เวียนหัวค่ะ”
ไพลินตอบเสียงเบา วินาทีต่อมา สติของเธอดับวูบ ทุกอย่างรอบด้านมืดสนิท ติยะยิ้มรีบอุ้มไพลินไปยังลิฟต์ของโรงแรม โดยมีลูกน้องคอยกดลิฟต์ให้ และเมื่อพาไพลินไปถึงห้อง ติยะทำตามแผนที่วางไว้ทันที
สองทุ่มสี่สิบห้านาที
ขุนพลกับศรัณยาเดินมาที่รถยนต์ ไม่มีไพลินเช่นขามา และไม่คิดว่าการหายตัวไปของเธอมีอะไรน่าเป็นห่วง เนื่องจากขุนพลได้รับข้อความจากทางไลน์จากไพลินว่า เธอเห็นว่าขุนพลคุยกับอเนกนาน และตอนออกมาเข้าห้องน้ำเจอเพื่อนสนิท จึงกลับบ้านกับเพื่อน
‘ถึงบ้านส่งข้อความบอกพี่ด้วยนะครับ’
‘ค่ะพี่ขุน’
“ในงานไม่ค่อยได้กินอะไร คุยกับคนนั้นทีคนนี้ที พี่ว่าเราไปหาอะไรกินกันดีมั้ย” ขุนพลพูดกับศรัณยา อีกฝ่ายไม่มีคำตอบ เธอเหมือนคนกำลังใช้ความคิด “ญ่า...ญ่าได้ยินพี่พูดมั้ย...ญ่า”
“อุ้ย! ตกใจหมดเลยค่ะ พี่ขุนว่าอะไรนะคะ”
“ใจลอยอีกแล้ว วันนี้ใจลอยบ่อยจัง ใจลอยไปถึงไหนเนี่ย”
“ใจลอยถึงพี่ขุนไงคะ” ศรัณยาหันมาส่งยิ้มให้เจ้านาย คนมองเห็นรอยยิ้มอดยิ้มตามไม่ได้
“ใจลอยถึงพี่เหรอ ใจลอยยังไง เหมือนกับที่พี่...”
“ที่พี่อะไรคะ” เธอถามต่อ เมื่อเห็นเขานิ่งค้าง ไม่พูดต่อ
“อ๋อเปล่า พี่ก็พูดค้างไปงั้นแหละ อยากรู้ไงว่า ญ่ามีสติหรือใจลอยอีก” เขาแก้ตัว “ว่าแต่ใจลอยถึงพี่ยังไงล่ะ”
“ก็ลุ้นเรื่องงานที่พี่ขุนประมูลไงคะ พรุ่งนี้พี่ขุนยื่นประมูลตอนเช้า ตอนบ่ายสามรู้ผล มันลุ้นมากๆ เลยค่ะ”
ศรัณยาแก้ตัวเช่นกัน เหตุผลที่เธอใจลอย เพราะนึกถึงคำพูดและเรื่องที่ติยะให้ตนทำ เขาสั่งให้ตนแยกขุนพลกับไพลินให้ห่างกัน แต่ทำไมติยะไม่ได้คุยกับขุนพลสักคำ มันสวนทางกับคำสั่งของติยะ หรือเพราะติยะเลิกล้มความตั้งใจนั้น
“ถ้าไม่มีใครเล่นตุกติก พี่ว่าพี่ชนะ” ความมั่นใจของขุนพล ส่งผลตรงต่อจิตใจศรัณยา เพิ่มระดับความรู้สึกผิดมากขึ้น ทว่าเธอฝืนยิ้ม เพื่อให้ไม่ให้เขาจับพิรุธได้
“พี่ขุนเก่งอยู่แล้วค่ะ ชนะแน่นอน”
“แล้วถ้าพี่ชนะการประมูล ญ่าจะให้อะไรพี่” คำถามนี้เธอเศร้ามาก อยากร้องไห้มากกว่าปั้นหน้ายิ้ม
“พี่ขุนอยากได้อะไรคะ”
“ให้ทุกอย่างจริงนะ”
“ค่ะ ให้ทุกอย่างเลย” รู้เต็มอกว่า ตนไม่มีวันมอบสิ่งของใดให้ขุนพล เพราะเขาไม่มีวันชนะ แต่ที่ตอบแบบนี้เพื่อเขาไม่สงสัย
“เอาไว้ตอนที่พี่ชนะ พี่จะบอกนะ”
“ค่ะ” ขุนพลมองดวงหน้าแต่งแต้มรอยยิ้ม ศรัณยาไม่ใช่ผู้หญิงสวยจัดจ้าน เธอสวยแบบกลางๆ แต่มีเสน่ห์โดยเฉพาะตอนยิ้ม เสน่ห์ที่ว่านี้ดึงหัวใจเขาให้เต้นแรงได้ไม่ยาก แต่ก่อนตอนเรียนมหาลัยเดียวกัน เจอกันบ่อยๆ เขาเฉยๆ ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรมากมาย มารู้สึกเช่นนี้ตอนเธอเข้ามาทำงานในตำแหน่งเลขา หัวใจขุนพลสปาร์คไม่รู้ตัว จนถึงวันนี้หัวใจชายหนุ่มถูกกระตุ้นตลอดเวลา
