บทที่ 47 แก้วที่ร้าวไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิม II

วันรุ่งเช้าที่สดใส สายแก้วมาปลุกพอดีกับที่เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ หญิงสาวขานรับเหมือนทุกวัน ก่อนจะแบกของออกจากห้องมา เป็นวันที่รู้สึกแปลกใจเมื่อสายแก้วเข้ามาช่วยเธอถือกระเป๋า

“ขอบใจจ้ะ” พาขวัญพูดขอบคุณพร้อมกับยิ้มให้สายแก้ว เจ้าตัวได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะถือกระเป๋าใบใหญ่ของเธอลงบันไดไป

สองเท้าก้าวยา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ