บทที่ 22 ท่านควรหย่านมได้แล้ว

ร่างของอาจารย์สายัญลอยละลิ่วขึ้นเหนือพื้นสูงกว่าต้นมะพร้าวก่อนทิ้งดิ่งลงมาพร้อมเสียงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือด้วยความหวาดกลัวดังขึ้น เรียกเอาเหล่าบรรดาลูกศิษย์ลูกหาที่เคยเคารพต่างก็ชะงักนิ่ง ความหวาดกลัวที่เกิดจากบริวารของสุวานชะงักลงแปรเปลี่ยนเป็นจ้องมองไปยังดวงตาของผู้ที่กำลังขอความช่วยเหลือจึงร่วง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ