บทที่ 30 กลางสายฝนที่มีเพียงเรา

“ทะเบียนสมรสใบนี้  คุณใช้มันล่ามฉันไว้เป็นเบี้ยล่าง แต่นับจากคืนนี้ ฉันจะใช้มันเป็นเชือกจูงคอคุณ!”

เสียงของมนต์รดาราบเรียบและเย็นเยียบในความมืด แข่งกับเสียงคำรามกึกก้องของฟ้าร้อง ลมพายุพัดเอาเม็ดฝนสาดซัดตามทางเดินเชื่อมลานจอดรถ งานเปิดตัวแคมเปญกอบกู้ภาพลักษณ์ของบริษัทเพิ่งจบลงด้วยตัวเลขยอดจองถล่มทล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ