บทที่ 34 ความจริงจากปากพ่อ

“สิบปีที่ผ่านมา เธอคิดว่าฉันเป็นคนฆ่าพ่อของเธอใช่ไหม ภีม”

เสียงแหบพร่าแต่เปี่ยมด้วยความเมตตาของวิชัย ดังก้องสะท้อนในห้องพักฟื้นริมระเบียงสวน ชายชราในชุดคนไข้สีฟ้าอ่อนนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกไม้ สองมืออันเหี่ยวย่นวางบนตัก ดวงตามองตรงไปยังคนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูด้วยสายตาของคนที่ผ่านโลกมาเนิ่นนาน

ภีมหย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ