บทที่ 4 กฎเหล็กในคฤหาสน์

"ยินดีต้อนรับสู่กรงขังแห่งใหม่ของเธอ มนต์รดา... หวังว่าเธอคงไม่ได้ฝันหวานว่าจะได้นอนห้องสูทหรูในฐานะคุณผู้หญิงของบ้านหลังนี้!"

น้ำเสียงเย็นเยียบของภีมดังก้องทันทีที่บานประตูคฤหาสน์หลังใหญ่เปิดออก

สายฝนยามค่ำคืนยังคงตกพรำอยู่นอกหน้าต่าง รถยนต์คันหรูเพิ่งแล่นเข้ามาส่งพวกเขาหลังจากเสร็จสิ้นพิธีแต่งงานอันเย็นชา มนต์รดาก้าวลงจากรถพร้อมกระเป๋าเดินทางใบย่อม เธอสลัดชุดเจ้าสาวออกแล้วเปลี่ยนมาสวมกางเกงสแล็กและเสื้อเชิ้ตเรียบง่ายเพื่อความคล่องตัว สองตามองสำรวจห้องโถงกว้างใหญ่ที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนนำเข้าและโคมไฟระย้าราคาหลายล้าน แต่บรรยากาศโดยรอบกลับเงียบเหงาและเย็นเยียบเหมือนพิพิธภัณฑ์ร้าง

"ห้องของเธออยู่ชั้นล่าง ทางปีกตะวันตกสุดทางเดิน" ภีมชี้นิ้วสั่ง เคนรีบยกกระเป๋าเดินนำไปก่อน

เมื่อมนต์รดาเดินตามไปเปิดประตูห้องพัก เธอก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ

ห้องนอนที่เขาจัดไว้ให้ ไม่ต่างอะไรจากห้องเก็บของเก่าที่เพิ่งถูกกวาดฝุ่น มีเพียงเตียงไม้หลังเล็ก ฟูกนอนบางเฉียบ และตู้เสื้อผ้าไม้เก่าๆ หนึ่งหลัง หน้าต่างบานเล็กมองออกไปเห็นพุ่มไม้รกชัฏในสวนหลังบ้าน

"นี่คือห้องพักของคู่สมรสตามกฎหมายเหรอคะ" มนต์รดาหันไปถาม เลิกคิ้วมองเขาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

"สำหรับลูกหนี้สามร้อยล้าน ห้องนี้ก็ถือว่าสบายเกินพอแล้ว" ภีมยืนกอดอก พิงกรอบประตูด้วยสายตาเหยียดหยาม "อย่าคิดว่าการมีทะเบียนสมรสจะทำให้เธอมีสิทธิ์เท่าเทียมกับฉันในบ้านหลังนี้"

มนต์รดากระตุกยิ้มบางเบา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็นแม้แต่น้อย

"ขอบคุณสำหรับความกรุณาค่ะ อย่างน้อยห้องนี้ก็เงียบสงบดี และไม่มีใครมารบกวน"

ภีมขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอไม่สะทกสะท้าน เขาจึงหมุนตัวเดินจากไปด้วยความหงุดหงิดที่ทำลายความเย่อหยิ่งของเธอไม่สำเร็จ

เมื่อภีมเดินลับตาไป ป้าแต๋ว หัวหน้าแม่บ้าน ก็แอบย่องเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง สองแขนของป้าแต๋วหอบผ้าห่มนวมหนานุ่มผืนใหญ่พร้อมหมอนขนเป็ดใบใหม่เอี่ยมเข้ามาวางบนเตียง

"คุณระดาคะ... ป้าแอบเอาผ้าห่มนวมจากห้องรับรองมาให้ค่ะ คืนนี้ฝนตก อากาศเย็น เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะคะ" ป้าแต๋วกระซิบเสียงเบา พลางมองซ้ายมองขวา "คุณภีมใจร้ายจริงๆ แกล้งคุณระดาได้ลงคอ ป้าอยู่บ้านนี้มาเป็นสิบปี เพิ่งเคยเห็นเจ้านายเปิดห้องนี้ใช้ก็คราวนี้แหละค่ะ ปกติเอาไว้เก็บลังเอกสารเก่า"

"ขอบคุณมากนะคะป้าแต๋ว" มนต์รดายิ้มรับด้วยความซาบซึ้งใจ

"ระวังตัวด้วยนะคะคุณระดา" ป้าแต๋วทำตาโต ชะโงกหน้าเข้ามากระซิบข้างหู "ห้องนี้ติดกับสวนหลังบ้าน ดึกๆ มีเสียงลมพัดต้นลั่นทมดังหวีดหวิว ลุงสมชายคนสวนแกเคยเล่าว่า มีเงาขาวๆ แวบไปแวบมาแถวหน้าต่างบ่อยๆ ด้วยนะคะ!"

มนต์รดาหลุดหัวเราะพรืดออกมา "ระดาไม่กลัวผีหรอกค่ะป้าแต๋ว ผีไม่มีใบแจ้งหนี้สามร้อยล้าน คนใจร้ายที่ยืนหน้าประตูเมื่อกี้ น่ากลัวกว่าผีตั้งเยอะค่ะ"

ป้าแต๋วหัวเราะคิกคัก พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง

เช้าวันต่อมา

มนต์รดาตื่นแต่เช้าตรู่ เธอเดินสำรวจรอบสวนหลังบ้าน สูดอากาศบริสุทธิ์เพื่อเตรียมตัวรับมือกับศึกวันใหม่ ลุงสมชาย คนสวนวัยกลางคนกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ริมทางเดิน เมื่อเห็นมนต์รดาเดินเข้ามา ลุงสมชายก็รีบยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

"สวัสดีครับคุณระดา ตื่นเช้าจังเลยครับ"

"สวัสดีค่ะลุงสมชาย ต้นไม้ที่นี่สวยมากเลยนะคะ" มนต์รดาเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง

ลุงสมชายยิ้มกว้าง ก่อนจะชำเลืองมองไปทางคฤหาสน์แล้วกระซิบเบาๆ "อย่าถือสาท่าทางดุๆ ของคุณผู้ชายเลยนะครับ ตั้งแต่ผมทำงานที่นี่มาหลายปี คุณผู้ชายไม่เคยยิ้มให้ใครเห็นเลยครับ นอกจากตอนต่อราคาสินค้ากับคู่แข่งในห้องประชุมเท่านั้นแหละครับ"

มนต์รดายิ้มขำกับคำเปรียบเปรยของลุงสมชาย

แต่บรรยากาศความผ่อนคลายก็สะดุดลง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาในสวน

ภีมเดินตรงเข้ามาในชุดสูททำงานสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายตึงเครียด สายตาที่เขามองตรงมาบ่งบอกว่ามีเรื่องด่วนที่ต้องสะสาง

"มาอยู่นี่เอง" ภีมหยุดยืนตรงหน้าเธอ น้ำเสียงเข้มจัด "จำกฎของบ้านหลังนี้ไว้ให้ดี มนต์รดา ฉันมีกฎเหล็กสามข้อที่เธอต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด"

มนต์รดากอดอก สบตาเขานิ่ง "ว่ามาสิคะ"

1. ข้อหนึ่ง: ห้ามก้าวเท้าเข้าไปในโซนปีกตะวันออกของคฤหาสน์โดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด

2. ข้อสอง: ห้ามแตะต้องเอกสารและแฟ้มงานในห้องทำงานของฉันแม้แต่ชิ้นเดียว

3. ข้อสาม: ห้ามคิดฝันว่าการแต่งงานหลอกๆ นี้จะทำให้เธอมีสิทธิ์เรียกร้องอะไรในชีวิตฉัน หรือมีฐานะเท่าเทียมกับฉันเด็ดขาด

คำสั่งเผด็จการของเขาแสดงความถือดีออกมาอย่างชัดเจน ภีมคิดว่ากฎสามข้อนี้จะตีกรอบกักขังเธอให้ยอมจำนนและยอมเป็นเบี้ยล่างของเขา

มนต์รดายิ้มหวานหยดย้อย แววตาเป็นประกายท้าทาย เธอขยับก้าวเข้าไปใกล้เขาหนึ่งก้าวอย่างไม่หวั่นเกรง

"รับทราบกฎทั้งสามข้อของคุณค่ะ" เธอเอ่ยเสียงใส ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วตอกกลับอย่างเฉียบคม

"และในเมื่อคุณตั้งกฎได้ ฉันก็ขอตั้งกฎข้อที่สี่ขึ้นมาเหมือนกัน..."

ภีมชะงัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที "กฎอะไรของเธอ"

มนต์รดาสบตากับเขานิ่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมั่นใจที่สะกดเขาไว้

"กฎข้อที่สี่: อย่าแส่มายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน และอย่าล้ำเส้นเข้ามาในชีวิตฉันเกินกว่าข้อตกลงในสัญญาเด็ดขาด!"

ภีมนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อถูกตอกกลับอย่างไม่คาดคิด ความดื้อรั้นและไม่ยอมก้มหัวของผู้หญิงคนนี้ กำลังท้าทายอำนาจของเขามากขึ้นทุกนาที!