บทที่ 5 ตบหน้าปีศาจ

"ยกถาดกาแฟเข้าไปเสิร์ฟให้ทุกคนในห้องประชุมซะ มนต์รดา... แสดงให้คนทรยศเห็นว่าตอนนี้เธออยู่ในสถานะอะไรในกำมือของฉัน!"

คำสั่งเฉียบขาดของภีมดังกึกก้องหน้าห้องประชุมใหญ่ของตึกสำนักงานใหญ่ ถาดไม้สีเข้มที่มีแก้วกาแฟวางอยู่ถูกยื่นมาตรงหน้า แววตาคมกริบของเขาเย็นเยียบ ไร้ความเห็นอกเห็นใจ

หลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ได้ไม่กี่วัน ภีมก็นำเธอมาที่บริษัท ไม่ใช่เพื่อให้มาร่วมบริหารงาน แต่เพื่อบีบให้เธอทำหน้าที่บริการเสิร์ฟน้ำต่อหน้าบอร์ดบริหาร และที่สำคัญที่สุด... ในห้องนั้นมีธนานั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย

คนที่หักหลังพ่อของเธอ คนที่แอบขโมยเอกสารและผลักดันให้ครอบครัวเธอต้องล้มละลาย

มนต์รดาสูดลมหายใจเข้าลึกจนเจ็บหน้าอก สองมือกำขอบถาดกาแฟแน่น

"คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันได้เหรอ ภีม" เธอเค้นเสียงถาม จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้นอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ

"ฉันแค่เตือนความจำว่าเธอไม่ได้มาที่นี่ในฐานะคุณหนูผู้สูงส่ง แต่เธอคือลูกหนี้ที่ต้องชดใช้" ภีมตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่นั้นนิ่งสนิทเหมือนผืนน้ำแข็ง "ถ้าอยากให้สัญญาพักหนี้สามร้อยล้านมีผลต่อไป ก็เดินเข้าไปทำหน้าที่ของเธอซะ"

พูดจบ เขาก็ผลักประตูบานคู่ของห้องประชุมใหญ่แล้วก้าวเข้าไปก่อน

มนต์รดาเชิดหน้าขึ้น กัดฟันแน่น สองขาก้าวตามเข้าไปอย่างมั่นคง

ภายในห้องประชุมใหญ่ บรรยากาศเงียบกริบลงทันทีที่เธอเดินถือถาดเข้าไป สายตาของผู้บริหารหลายคู่จับจ้องมาที่เธอด้วยความสงสัย บางคนแอบส่งสายตาเยาะเย้ยและซุบซิบกันเบาๆ

ธนานั่งอยู่ที่มุมโต๊ะฝั่งขวา ในชุดสูทสีเทาเนี้ยบ ใบหน้าคมคายฉายแววยิ้มกริ่มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เมื่อเห็นมนต์รดาเดินถือถาดกาแฟเข้ามาใกล้ ธนาก็ส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความสะใจ

"โอ้โห... วันนี้ได้รับเกียรติจากอดีตทายาทบริษัทใหญ่มาบริการด้วยตัวเองเลยเหรอครับเนี่ย" ธนาเอ่ยประชด น้ำเสียงเย้ยหยันดังก้องไปทั่วห้อง "ลูกสาวของตระกูลที่ล้มละลาย ก็ควรรู้จักที่ทางของตัวเองแบบนี้แหละครับ ถูกลดขั้นมาเป็นคนเสิร์ฟน้ำให้เจ้าหนี้ เหมาะสมกับสถานะปัจจุบันของคุณระดาที่สุดแล้ว"

เสียงหัวเราะคิกคักจากผู้ติดตามของธนาดังแทรกขึ้นมา

ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาตั้งแต่คืนที่พ่อล้มหมดสติปะทุขึ้นในอก มนต์รดาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของธนา เธอมองใบหน้าหน้าซื่อใจคดของคนที่เคยเรียกพ่อเธอว่าผู้มีพระคุณ แต่กลับลอบแทงข้างหลังอย่างเลือดเย็น

"กาแฟของคุณค่ะ ธนา" มนต์รดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ขอบใจนะคุณระดา หวังว่าจะไม่ได้แอบใส่อะไรแปลกๆ ลงไป..."

เคร้ง!

มนต์รดาวางแก้วกาแฟลงกระแทกกลางโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะคว่ำแก้วลงบนกองเอกสารสัญญาฉลับสำคัญตรงหน้าธนาทันที! น้ำกาแฟสีเข้มไหลทะลักเปรอะเปื้อนแฟ้มงานจนหมึกตัวหนังสือละลายเป็นคราบดำ สาดกระเซ็นเปื้อนเอกสารสิทธิ์ที่ธนาตั้งใจเอามาบีบฮุบบริษัทจนเสียหายยับเยิน!

"เฮ้ย! ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย!" ธนาร้องลั่น ดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ รีบคว้าทิชชูมาซับเอกสารด้วยมือที่สั่นเทา

"นี่สำหรับความหวังดีจอมปลอมที่แกเคยมอบให้พ่อฉัน!" มนต์รดาตวาดเสียงกร้าว แววตาลุกโชนด้วยไฟแค้น "และจำใส่ใจไว้ด้วย ว่าต่อให้บริษัทฉันจะมีปัญหา แต่เอกสารโกงที่แกแอบร่างขึ้นมา มันไม่มีค่าอะไรให้ฉันต้องเคารพทั้งนั้น!"

"มนต์รดา! หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสียงคำรามทรงอำนาจของภีมดังลั่นห้อง ภีมสาวเท้าก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอ แววตาคมกริบดุดัน "เธอทำเกินไปแล้ว นี่มันห้องประชุมของฉัน!"

มนต์รดาสบตากับภีมตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว เธอสะบัดมือออกจากการกักตัวของเขา แล้วก้าวขึ้นประชิดหน้าภีมในระยะสายตา

เพล้ง!

เธอปัดแฟ้มรายงานบนโต๊ะของเขาร่วงลงพื้นจนกระจายไปทั่วห้อง เป็นการฉีกหน้าและหักหน้าประธานบริหารอย่างรุนแรงต่อหน้าบอร์ดบริหารทั้งหมด!

"เกินไปงั้นเหรอ ภีม!" มนต์รดาเค้นเสียงตอบ แววตากร้าวแกร่งเชือดเฉือน "คนที่ทำเกินไปคือคุณ! คุณรู้ทั้งรู้ว่าคนคนนี้หักหลังพ่อฉัน แต่คุณกลับเรียกมันมาร่วมโต๊ะเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน!"

ทั้งห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เมื่อเห็นผู้หญิงคนนี้กล้าชี้หน้าหักหน้าภีมกลางที่ประชุมใหญ่

"จำไว้ด้วยนะภีม..." มนต์รดาประกาศก้องด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ฉันยอมเซ็นสัญญาเพื่อปกป้องครอบครัว แต่ฉันไม่ใช่เบี้ยล่างหรือหุ่นเชิดที่คุณจะเอามาเหยียบย่ำให้ใครหัวเราะเยาะเล่นตามใจชอบ ถ้าคิดว่าเงินของคุณจะซื้อศักดิ์ศรีของฉันได้... คุณคิดผิด!"

ตรงช่องประตูกระจกด้านหลัง ป้าแต๋วที่แอบตามมาดูด้วยความเป็นห่วง กำลังยกมือขึ้นทาบอกด้วยความทึ่ง ก่อนจะแอบชูสองนิ้วโป้งให้มนต์รดาจากหลังบานประตูด้วยความสะใจ

ภีมจ้องมองใบหน้าสวยคมที่กล้าลุกขึ้นมาฉีกหน้าเขาอย่างไม่หวั่นเกรง สันกรามของเขาขบแน่นจนเป็นสัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกท้าทายอำนาจ ลมหายใจของเขาหนักหน่วง

เขากระตุกยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคเด็ดขาดที่ปิดฉากความวุ่นวายลงทันที

"ดี... ในเมื่อเธอมีแรงพยศขนาดนี้" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเยือกเย็น "งั้นก็เตรียมตัวรับบทลงโทษไว้ให้ดี มนต์รดา!"