บทที่ 12 Ep.12

เสียงหวานประท้วงทั้งสะอื้น ร่างเล็กบิดหนี ใบหน้าสวยส่ายสะบัดไปมาและร่างเพรียวก็พลันสะดุ้งเฮือกขึ้นทั้งกายเมื่อริมฝีปากร้อนชื้นสัมผัสแรงลงบนลำคอขาว ฟันคมขบแรงพอให้เธอได้รู้สึกเจ็บ อกอิ่มดันขึ้นเบียดแผ่นอกกว้างเมื่อร่างเพรียวผวาขึ้นด้วยความตกใจ เขาลากไล้เรียวลิ้นลงตามแนวลำคอเรื่อยมาจนถึงลาดไหล่ต่ำไล้ลงไปถึงเนินอกที่ยังมี บราลูกไม้ปกปิดแต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของเมฆินทร์เพราะริมฝีปากร้อนผ่าวช่ำชองสามารถครอบครองปลุกเร้าจนธารารินดิ้นเร่า ๆ อยู่ใต้เรือนกายหนา

“อื้ม...” เสียงครวญพรึมพำหลุดผ่านลำคอระหง

เมฆินทร์ดันตัวขึ้นจนใบหน้าคมอยู่ระดับเดียวกับใบหน้าหวานที่แสดงออกถึงความหวาดหวั่น มือใหญ่ข้างหนึ่งจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอกดไว้บนศีรษะ ร่างกายเธอขยับไม่ได้เพราะถูกเรือนกายล่ำสันทาบทับไว้ ใบหน้าคมซุกซบอยู่กับต้นคอระหง ฝ่ามือหยาบอีกข้างสอดลึกเข้าปลดตะขอบราเปิดเปลือยประทุมถันให้เป็นอิสระ บราลูกไม้ถูกดึงออกพ้นกายสาวพร้อมกับเสื้อเชิ้ตของเขาถูกดึงผ่านกายชายล่วงหล่นไปกองพร้อมเพียงกันโดยที่เธอไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าเขาลงมือปลดกระดุมเชิ้ตของตัวเองเมื่อไร ฝ่ามือหยาบเคลื่อนช้า ๆ ไปตามหน้าท้องตึงสร้างความซ่านสยิวแปลก ๆ ที่กึ่งกลางกายสาว ปลายนิ้วเรียวยาวสอดลึกล่วงล้ำผ่านแพนตี้เนื้อบางเข้าสัมผัสแพรไหมนุ่มทำให้เธอรู้สึกใจหายวาบ ร่างบางแข็งทื่อราวถูกสาปให้กลายเป็นหินไปชั่วขณะ

โอ๊ย...นี่เขากำลังทำอะไรกับเธอเนี่ยน้ำริน เรี่ยวแรงเธอหายไปไหนหมด ต่อต้านเขาสิ ปฏิเสธสิน้ำริน

“ไม่ ไม่ ไม่ ได้โปรด...”

ร่างเล็กพยายามดิ้นทั้งคิดทั้งส่งเสียงประท้วงจนหอบเหนื่อยแต่กลับไร้ประโยชน์เมื่อฝ่ามือใหญ่ดึงเร็วทีเดียวกางเกงผ้านุ่มทั้งสองชั้นก็หลุดลงไปกองอยู่ที่ต้นขาขาวพร้อมกันทีเดียวทั้งสองตัว เสียงสะอื้นและน้ำตาของเธอไม่ทำให้เขายั้งมือแม้แต่น้อยเมื่ออารมณ์บ้าระห่ำที่ถูกกดไว้ลึกกำลังถูกเธอกระตุ้นให้สลักเวลาในใจของเขาถอดสลักระเบิดตูมออกมาอย่างรุนแรง

“หยุดเถอะ อย่าทำอย่างนี้ พี่เมฆขา สงสารน้ำเถอะนะคะ อย่าทำน้ำเลย ฮือๆ” เธอสะอื้นร้องอ้อนวอนจนตัวสั่น

“สงสารเหรอน้ำริน จำไว้ว่าฉันไม่มีวันสงสารวิษณุพงศ์หน้าไหน ฉันเกลียดพวกเธอยิ่งกว่ากิ้งกือไส้เดือน ในเมื่อเธออยากชดใช้ นี่ไงสิ่งที่ฉันเตรียมไว้สนองความต้องการของเธอ”

ดวงตากร้าวเกรี้ยวกราดและแรงกระชากแรงครั้งเดียวกางเกงนุ่มก็หลุดพ้นปลายเท้าทั้งสองข้างของเธอและถูกโยนลงไปกองอยู่ข้างเตียง ฝ่ามือใหญ่เลื่อนลงปลดดุมกางเกงดึงทั้งชั้นในและชั้นนอกลงกองแค่ต้นขาเปิดเปลือยอวัยวะบางส่วนเท่านั้น ร่างสูงขยับเบียดชิดจดจ่อกายแกร่งแทรกลึกรุนแรงอย่างไม่ยับยั้งจนร่างเพรียวใต้อกอุ่นสะดุ้งเฮือกกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกบุกรุกอย่างรุนแรงไร้ความปรานี

“โอ๊ยยยยย...น้ำเจ็บ ฮือ ๆ เจ็บ ออกไป...ได้โปรด น้ำยอมแล้วอย่าทำน้ำเลย” ดวงตาหวานเบิกกว้างด้วยความกลัวและหรี่ลงจนปิดแน่นเมื่อความเจ็บกระแทรกเข้าสู่กึ่งกลางกาย เธอรู้สึกเหมือนถูกจับฉีกเป็นชิ้น ๆ เจ็บแปลบไปทั่วเรือนร่าง ร้าวไปทั้งตัวปวดลึกไปทั้งใจ

เป็นไปไม่ได้!!! ยัยตัวร้ายนี่ยังไม่เคยเสียสาวจริง ๆ เหรอเนี่ย

เมฆินทร์กำลังงงงันกับอาการของเธอที่ทำให้เขาถึงกลับชะงักงัน ร่างกายแข็งราวถูกสาบให้กลายเป็นหินเมื่อความจริงที่สัมผัสบ่งบอกกับเขาว่ายังไม่เคยมีใครได้สัมผัสเธอก่อนหน้าเขาซึ่งเป็นคนแรกที่ได้ใกล้ชิดและช่วงชิงความสาวของเธอไว้อย่างป่าเถื่อน

“ทำไมเธอถึง...”

ดวงตาคมกระพริบงุนงงเมื่อพบว่าตัวเองเพิ่งทำลายเยื่อบาง ๆ ที่ไม่คิดว่าเธอจะมี ร่างกายของเธอบีบรัดเขาแน่นจนร้อนรุ่มสั่นสะท้านได้อย่างไม่คาดคิด แน่นอนว่าเขาไม่เคยคิดว่าผู้หญิงใต้ร่างจะยังคงความบริสุทธิ์ไว้เพราะเธอคือวิษณุพงศ์ เขาคิดว่าเธอกับปิ่นลดาคงไม่แตกต่างกัน ในเมื่ออดีตคนรักอย่างปิ่นลดายังไม่ได้มีเขาเป็นผู้ชายคนแรกของหล่อน ทำให้เขาคิดว่าธารารินเองก็คงไม่แตกต่างจากพี่สาวเท่าไรนัก จึงไม่คิดจะยับยั้งตัวไว้เมื่อตั้งใจทำให้เธอเจ็บแต่ไม่เคยคิดว่าจะทำถึงขนาดพร่าพลาญเธอด้วยความรุนแรงแบบนี้

“พี่เมฆขา ได้โปรด สงสารน้ำเถอะ น้ำกลัวแล้ว ฮือ ๆ”

เธอยกมือพนมไหว้ปรก ๆ ดูน่าเวทนา ดวงตาเบิกกว้างราวคนเสียขวัญน้ำตานองเต็มดวงตาเปรอะไปทั้งสองแก้ม ตัวบางสั่นไปกับแรงสะอื้น ท่าทางของเธอทำให้เขารู้สึกตัวเหมือนโจรโรคจิตที่กำลังข่มขืนผู้หญิงไร้ทางสู้และมันทำให้เขารู้สึกสลดหดหู่จนเกือบปล่อยเธอให้เผชิญความเจ็บปวดอยู่เพียงลำพังหากจิตใต้สำนึกกระตุ้นเตือนให้เขาช่วยให้เธอก้าวผ่านความรู้สึกหวาดกลัวนี้ไปให้ได้ ร่างหนาจึงกลับเริ่มขยับแม้เธอจะพยายามผลักไส้ให้เขาถอนกายและนั่นกลับทำให้เธอยิ่งเจ็บ

“โอ๊ย...พอ พอแล้ว หยุดสักที” เธอพยายามผลักอกกว้างให้ถอยห่างเมื่อเขาค่อย ๆ ขยับกายช้า ๆ

“ชูว์...อย่าต่อต้าน ฉันสัญญาว่าทุกอย่างจะดีขึ้น ผ่อนคลายน้ำริน อย่าเกร็งแล้วเธอจะไม่เจ็บ” เมฆินทร์รู้ดีว่าต้องทำอย่างไรให้ร่างนุ่มนี้คล้อยตามเลิกต่อต้านเขาเสียที ฝ่ามือหยาบโลมไล้พลิ้วไปตามเนื้อนวลแตะสลับหยอกเอินอยู่กับความอวบอัดแห่งวัยสาว