บทที่ 4 Ep.4

เด็กหญิงทำหน้านิ่วอย่างใช้ความคิดก่อนหันไปจ้องหน้าครูคนใหม่แววตาครุ่นคิด ใบหน้าหวานดวงตาสวยดูอ่อนโยนของธารารินทำให้มนต์มณีสนิทใจที่จะลองทำความรู้จักกับครูคนใหม่ของเธอได้ไม่ยาก  เด็กหญิงขืนตัวออกจากอ้อมแขนบิดาและลงมาเดินวนรอบตัวหญิงสาวราวจะสำรวจก่อนหยุดพิจารณาอย่างหยั่งท่าที 

“สวัสดีค่ะ คุณมนนี่” ธารารินทักทายเด็กหญิงน้ำเสียงกลั้วหัวเราะในลำคอเพราะนึกขันท่าทีโตเกินวัยของคนตัวเล็ก

“ตัวเองชื่ออะไร” มนต์มณีถามอย่างไว้ตัวเล็กน้อย

“ครูชื่อน้ำรินค่ะ” ท่าทางแสบเอาเรื่องแฮะสงสัยได้เลือดพ่อมาเต็มเหนี่ยวเลยนะนี่

“ตัวจะมาเป็นครูของเขาอย่างเดียวจริง ๆ ใช่ไหม ไม่คิดจะมาแย่งพ่อของเขาใช่ไหม”

คำถามโพล่งออกมาอย่างที่คิดของเด็กหญิงทำให้ธารารินทำหน้าไม่ถูก ไม่คิดว่าเด็กวัยแค่ไม่ถึงสิบขวบจะใช้คำถามแบบนี้ถามเธอตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกัน อดเหลือบตาขึ้นมองสบตาคมของคนเป็นพ่อที่กำลังมองเธออย่างเยาะหยันและเหมือนจะรอฟังคำตอบจากเธออยู่เช่นกันเธอเลยได้แต่ถอนหายใจแรงพร้อมกับคิดในใจ

‘เฮ้อ...ให้มันได้อย่างนี้สิ สมกับเป็นพ่อลูกกันเหลือเกิ๊น’

“ค่ะ ครูไม่เคยคิดจะแย่งคุณพ่อของหนูเลย” เก่งมากน้ำริน เธอตอบได้หนักแน่นและกล้าหาญมากที่กล้าต่อตากับดวงตาคมอย่างกับใบมีดของคนหน้าดุนั่น

“อาก้องว่า มนนี่ไม่ต้องห่วงว่าครูน้ำจะแย่งพ่อหรอกนะคะ เพราะพ่อเมฆของหนูรักแต่มนนี่คนเดียวเท่านั้น” ก้องภพย่อตัวลงนั่งระดับเดียวกับเด็กสาวและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าอย่างนั้นครูต้องสาบานกับมนนี่ก่อนว่าจะไม่แย่งคุณพ่อของมนนี่เด็ดขาด” เด็กหญิงกอดอกจ้องมองหญิงสาวด้วยใบหน้าขึงขัง

“ค่ะ ครูสาบาน” เธอส่งยิ้มตอบเด็กน้อยพร้อมกล่าวหนักแน่น

“ถ้าอย่างนั้น มนนี่ยอมเป็นลูกศิษย์ครูน้ำก็ได้ค่ะคุณพ่อ” เด็กหญิงหันกลับมาตอบบิดาเสียงใส

“ดีจ้ะ” ก้องภพยกมือขึ้นบรรจงจับศีรษะหลานสาวโยกเบา ๆ

“แล้วคุณครูน้ำจะอยู่กับมนนี่ที่บ้านเลยหรือเปล่าคะ” มนต์มณีหันมาถามคุณครูคนสวย

“เอ่อ...”

“คุณครูจะอยู่ที่เรือนคนงานหลังบ้าน เวลาเรียนเท่านั้นถึงจะขึ้นมาบนเรือนใหญ่ได้” น้ำเสียงวางอำนาจดังกังวาน

“ห้องบนเรือนใหญ่ตั้งเยอะนี่หว่า ให้น้ำรินพักสักห้องจะเป็นไรไป” ก้องภพขมวดคิ้ว

“ฉันไม่นิยมอยู่ร่วมกับคนงานในบ้าน ถ้าเขาอยู่ไม่ได้ก็ให้กลับไปพร้อมกับแกได้เลย” เขากล่าวเสียงขึง

นั่นไง! เขาเริ่มเปิดศึกด้วยการต้อนรับเธออย่างอบอุ่นซะจนร้อนแต่ก้าวแรกที่เธอย่างเข้ามาในอาณาเขตแห่งงู สมกับนามสกุลต่อท้ายชื่อของเขาจริง ๆ เฮ้อ...ไหวไหมน้ำริน แต่คนอย่างเธอจะมาจอดตั้งแต่ยังไม่เริ่มได้ยังไง พ่อกับพี่ปิ่นฝากความหวังไว้ที่เธอนี่

“น้ำอยู่ได้ค่ะคุณก้อง ห้องแคบกว่ารังหนู น้ำก็จะอยู่ค่ะ” ธารารินตอบประชดประชัน

เมฆินทร์ไม่สนใจต่อปากต่อคำกับหญิงสาวและหันไปตะโกนเรียกหาแม่บ้าน “ป้าบัว ป้าบัว”

“ขาคุณเมฆ” ร่างกลมเดินเร็วๆ เท่าที่ร่างกายของแกจะสามารถทำได้เข้ามารับคำสั่งผู้เป็นนายทันทีเช่นกัน

“พาเขาไปพักที่เรือนหลังบ้านด้วย”

“ค่ะ เชิญค่ะคุณ” นางรับคำพร้อมกับหันมากล่าวกับหญิงสาว

ธารารินเอื้อมมือคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าแล้วเดินตามแม่บ้านร่างอวบไปท่ามกลางสายตาสองคู่ที่มองตามเธอด้วยสายตาต่างความรู้สึกกัน

เรือนพักคนงานเป็นเรือนไม้สองชั้นแบ่งซอยเป็นห้องๆ นับสิบห้องสำหรับคนงานพักอาศัย ห้องพักที่เขาจัดให้เธออยู่ เป็นห้องกลางที่อยู่ระหว่างห้องของป้าบัวกับห้องนายชุ่มคนขับรถท่าทางหลุกหลิก ดวงตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นชอบแอบเหล่มองเธออย่างกรุ้มกริ่มไม่น่าไว้ใจจนหญิงสาวต้องรีบเดินเร็วเข้าไปหลบในห้องของตน เธอกวาดสายตามองภายในห้องที่มีเพียงตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ กับที่นอนนุ่นหลังเล็กสีซีดแต่ดูสะอาดพอสมควร โชคดีที่ในห้องยังมีพัดลมเพดานและชั้นอเนกประสงค์ให้เธอได้จัดวางหนังสือเก็บได้บ้าง หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจแรง รู้ว่าเจ้าของบ้านจงใจกดให้เธอต่ำต้อย แต่เพราะต้องการให้เขายอมอภัยให้ครอบครัวทำให้เธอต้องยอมกล้ำกลืนอดทน

‘เฮ้อ...อดทนไว้น้ำริน ท่องไว้ว่าเพื่อครอบครัว เพื่อครอบครัว เธอต้องทำได้อยู่แล้ว’

“มีอะไรก็เคาะเรียกป้าได้เลยนะคะคุณครู ป้าอยู่ห้องข้าง ๆ นี่แหละค่ะ” นางบัวหันมาแสดงความมีน้ำใจ

“ขอบคุณค่ะ แล้วห้องนี้...” เธอหมายถึงห้องอีกฝั่งที่กำแพงติดกันกับห้องของเธอ

“ห้องไอ้ชุ่มคนขับรถค่ะ ถ้ามันตุกติกอะไรกับคุณครูก็บอกป้านะคะ ป้าจะแพ่นกบาลมันให้แยกเลยทีเดียว” ป้าบัวกล่าวเสียงขึงขัง

“เขาเป็นคนไม่ดีเหรอคะ” โอ๊ย...คุณพระคุณเจ้าช่วย นอกจากเจ้านายจะนิสัยแย่แล้วเธอยังต้องอยู่ใกล้ลูกน้องนิสัยเลวอีกเหรอนี่

“ไอ้นี่มันออกจะห่ามไปสักหน่อย แต่ถ้ามันกล้าล่วงเกินคุณครู ป้าจะจัดการมันเองค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง”

“ขอบคุณค่ะ น้ำจะระวังตัว” เฮ้อ...ทำไมชีวิตเธอถึงต้องเจอแต่เรื่องแย่ ๆ นะน้ำริน

“ถ้าอย่างนั้น ป้าขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณเมฆเรียกหาไม่เจอจะลำบาก”

“ค่ะป้าบัว ขอบคุณมากค่ะ”

เธอเอื้อมมือดึงบานประตูปิดพร้อมกับถอนหายใจรอบที่เท่าไหร่ของวันนี้ก็ไม่รู้เพราะความหนักอกหนักใจกับสภาพความเป็นอยู่ที่ดูเหมือนจะแย่เหลือเกินเฉพาะแค่ห้องอาบน้ำรวมที่ต้องเดินผ่านห้องนายชุ่มก็ทำให้เธอถึงกลับเครียดตั้งแต่ยังไม่ทันได้ใช้ห้องน้ำแล้ว ดูเหมือนการเข้ามาอาศัยใบบุญอาศิรวิษนี่จะมีแต่เรื่องน่าปวดหัวจริง ๆ สิหรือบางทีเธอควรคิดใหม่อีกครั้งว่าจะทนอยู่ที่นี่ได้จริง ๆ อย่างที่ตั้งใจหรือเปล่านะ ธาราริน