บทที่ 1 1

ความอบอุ่นแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายราวกับว่าเธอกำลังอยู่ในอ้อมกอดของใครคนหนึ่ง ปากเรียวบางยกยิ้มขึ้นนิดๆ เมื่อคนคนนั้นกระชับวงแขนแน่นกว่าเดิมจนเธอต้องซุกเข้าหาเช่นกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ จากอีกฝ่ายช่วยให้หญิงสาวลืมเรื่องทุกข์ใจที่ทำให้ต้องหลบมาไกลถึงที่นี่

เสียงครางในลำคอชายหนุ่มดังขึ้นเมื่อมีอะไรบางอย่างเบียดเข้าหาจนรู้สึกร้อนไปทั่วทั้งกาย เปลือกตาคมเข้มค่อยๆ ปรือขึ้นมาอย่างยากลำบากเมื่อเริ่มรับรู้ถึงสิ่งที่ผิดปกติ

ริคคาโดเพ่งมองภาพตรงหน้าถึงกับมึนงง ชายหนุ่มขยี้ตาตัวเองอีกครั้งภาพตรงหน้าก็ยังไม่เขยื้อนไปไหนสักนิด ผู้หญิงที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอีกทั้งเรียวปากบางๆ นั่นคล้ายกับว่ากำลังยิ้มอยู่ ถ้าจำไม่ผิดเธอคือเพื่อนของอลิสราคู่หมั้นของเขา...

แล้วทำไมถึงมานอนอยู่ข้างๆ เขาได้...

“เวรเอ๊ย !” ริคคาโดไม่อยากจะคิดแต่มือก็สลัดผ้าห่มออกไปจนได้     ชายหนุ่มสบถออกมาเสียงดังและหัวเสียมากถึงมากที่สุดเมื่อพบว่าตอนนี้ร่างกายของเขาเปลือยเปล่าไปทั้งตัว

เหลือบมองคนข้างๆ เธอเองก็มีสภาพไม่ต่างไปจากเขา…

“ไม่มีทางหรอก ฉันจะหน้ามืดไปคว้ายัยหน้าจืดมาทำเมียได้ยังไง”

ถึงปากจะพูดออกไปอย่างนั้นแต่เขาก็หยิบผ้าห่มที่ร่วงไปกองกับพื้นขึ้นมาโยนใส่ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง

“หน้าจืดแต่ตรงอื่นไม่จืดเหมือนหน้านี่หว่า” ชายหนุ่มขยี้ผมยุ่งๆ ที่ปล่อยยาวประบ่าของตัวเองอย่างหัวเสีย “นี่กูเสร็จยัยหน้าจืดจริงๆ เหรอวะ” มันจะไม่เป็นเรื่องใหญ่เลยถ้ายัยนี่ไม่ใช่เพื่อนสนิทของอลิสราคู่หมั้นที่เขาแอบชอบเธอมาตั้งแต่เล็กๆ

ทำไมเขาจำอะไรไม่ได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง หรือว่าตอนทำฟ้ามันผ่าไฟเลยดับ เขาถึงได้หน้ามืดแบบนั้น ภาพสุดท้ายที่จำได้ก็คือนั่งสังสรรค์กับพวกคนงานที่เข้ามาแสดงความยินดีเรื่องคู่หมั้น แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำไมตื่นขึ้นมาแล้วถึงพบกับผู้หญิงคนนี้ แถมยังอยู่ในสภาพไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้นเลยนี่สิ

มือหนาลูบลูกรักของตัวเองพลางปลอบใจไปในตัว “เสียของหมด” ปรายตามองผู้หญิงที่เขาตีตราคำว่า ‘จืด’ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า

เสื้อผ้าก็กระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมด มือแกร่งคว้าเศษผ้าชิ้นหนึ่งขึ้นมาเพ่งพินิจก่อนจะต้องรีบปาลงกับพื้นเหมือนเดิม

“รุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอวะ” เศษผ้านั่นมันไม่ใช่ของเขาแต่เป็นของ... รุ้งพราวต่างหาก !

ขายขี้หน้าสิ้นดีถ้าคนอื่นรู้เรื่องนี้ รู้ถึงไหนอายถึงนั่นเขาคงไม่มีหน้าออกไปพบลูกน้องหรือคนงานได้หรอก ยิ่งไปกว่านั้นถ้าพ่อของเขารู้คงต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ รู้กันดีว่าถ้าหากเขาพาผู้หญิงเข้ามานอนในอาณาเขตของบ้านหลังนี้เมื่อไหร่ หมายความว่าคนนั้นต้องเข้ามาเป็นคู่ชีวิตของเขาในอนาคต

‘ถ้าจะไข่แกต้องไปไข่ข้างนอก ห้ามพาผู้หญิงมากินในบ้านหากฉันรู้     แกต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นทันที จำเอาไว้ไอ้ริค ที่นี่ประเทศไทยอย่ามาทำเหลวไหลให้มาก !’

คำประกิตศิตของผู้เป็นพ่อยังดังก้องอยู่ในรูหูเมื่อนึกถึงมัน

“ตื่นเดี๋ยวนี้ยัยผักกาดขาว” ขาวก็จริงแต่จืดแบบนี้น่าเอาไปทำแกงจืดให้หมากินมากกว่าเอามาทำเมียผลิตลูกเหมือนกับคนอื่นๆ ผู้หญิงที่จะมาเป็นเมียและแม่ของลูกเขามีคนเดียวเท่านั้นคืออลิสรา

“อือ...อย่าเพิ่งสิอลิสขอรุ้งนอนต่ออีกนิดนะ เพลียๆ ยังไงก็ไม่รู้” รุ้งพราวบ่นเสียงงึมงำ

เพลีย...อย่างแรงเลยงั้นเหรอ ให้ตายเถอะเขานึกภาพที่ยัยผักกาดขาวขย่มอยู่บนตัวเขาไม่ออก คิดแล้วก็แสลงไม่อยากจะจินตนาการภาพเลยสักนิด

“ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้ยัยจืด ไม่อย่างนั้นฉันจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ แล้วโยนใส่หม้อซะ !” ริคคาโดก้มลงกระซิบข้างหูของคนที่เอาแต่พูดงึมงัม น่าแปลกใจที่เขาเผลอสูดดมความหอมติดจมูกมาด้วย

กลิ่นหอมนั่นๆ คงมาจากตัวเขาสินะ แม่นี่เล่นนอนกอดเขาซะแน่นกลิ่นตัวของเขาเลยติดตัวเธอไปแน่ๆ ชายหนุ่มคิดบวกเข้าข้างตัวเองสุดฤทธิ์

รุ้งพราวขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเสียงของเพื่อนตัวเองมันแลดูแปลกไป เหี้ยมๆ ยังไงชอบกล ค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาปรับสภาพสักพักแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งมือบางขยี้ตาตัวเองพลางหาววอด

“เวรแล้ว จุกโผล่เต็มๆ” ดอกบัวคู่งามนั่นทำไมมันใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้ตอนแรกนะ ใส่เสื้อผ้าซ่อนซะมิดถ้าไม่เห็นร่างเปล่าเปลือยแบบนี้ก็คงไม่รู้ว่าแท้จริงแล้ว ยัยผักกาดขาวนี่หุ่นน่าเซียะเหมือนกัน

ไม่สิ...ก็แค่งั้นๆ ไอ้รักหมาเฝ้าเกาะหุ่นก็คล้ายๆ แม่นี่แหละ

“คุณ ! ทำไมถึง...” รุ้งพราวมองหน้าชายหนุ่มด้วยความตกใจ ผู้ชายที่มีใบหน้าโหดเหี้ยมทั้งหนวดและเผ้าผมรุงรังไปหมดทำไมถึงได้มาอยู่ในห้องนอนเดียวกับเธอได้ แถมยังใส่เพียงชั้นในชิ้นล่างตัวเดียว

“จะโชว์นมให้ฉันส่องอีกนานไหม เช้าแล้ว...นมจืดจากเต้าก็ดีไม่ใช่น้อยนะ” ริคคาโคพูดพลางเลียริมฝีปากตัวเองเมื่อมันเริ่มแห้งผาด

รุ้งพราวค่อยๆ ก้มมองสภาพตัวเองตามสายตาน่ากลัวของผู้ชายคนนั้น

“กรี๊ดดด...”

เสียงกรีดร้องของรุ้งพราวทำให้เปิดประตูถูกเปิดพรวดเข้ามา จังหวะเดียวกับที่ริคคาโดรีบคว้าเสื้อของเขาโยนไปคุมร่างหญิงสาวที่นั่งสติแตกบนเตียงพอดิบพอดี

“นี่มันอะไรกันคะ คุณริค...กับรุ้ง” อลิสรามองหน้าริคคาโดคู่หมั้นตัวเองสลับกับรุ้งพราวที่นั่งหน้าเสียอยู่บนเตียง “แอบทำอะไรกันลับหลังอลิสเหรอคะ”