บทที่ 14 14

คนตัวเล็กพยุงตัวเองลุกขึ้นหลังจากที่ริคคาโดตวัดสายตามองอย่างไม่พอใจแล้วเดินเข้าบ้านไปก่อน มือบางปัดเศษทรายที่ติดเสื้อ จิปากเล็กน้อยเมื่อรอยรองเท้าของคนบ้านั่นประทับอยู่บนกางเกงของเธอ

“โอ๊ย ไม่มีเสื้อผ้าจะใส่แล้วนะ ขืนต้องอยู่ที่นี่เป็นเดือนๆ เราคงจะประสาทกินแน่ๆ” แล้วคืนนี้เธอจะเอาอะไรใส่ ชุดที่ชบาตากไว้ให้ไม่รู้ว่าจะแห้งหรือเปล่าเพราะป่านนี้ก็ยังไม่เอามาให้เธอเลย มืดแล้วด้วยจะทำอย่างไรดี

“จะรอให้น้ำทะเลจืดตามหน้าของเธอหรือไงฮะ ถึงจะเดินเข้าบ้านเร็วๆ อย่าให้ฉันต้องโมโห !”

“ไอ้บ้า บ้านก็อยู่แค่นี่จะรีบจะตะโกนทำไมกัน” ไม่รู้ว่าวันนี้เธอพูดคำว่า ‘บ้า’ ไปกี่คำแล้ว

ฮึ่ย ! อยากจะด่าแรงๆ แต่ก็นึกคำด่าไม่ออก เพราะปกติเธอไม่ใช่คนที่จะมาต่อว่าใครเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำ แต่กับริคคาโด...เห็นทีเธอคงต้องหาคำเด็ดๆ มาไว้ตีฝีปากกับเขาบ้าง ในบางโอกาสน่ะนะ

ไม่ยอมให้ผู้ชายน่ารังเกียจคนนั้นมากดหัวเธอได้เพียงฝ่ายเดียวหรอก    ถึงจะสู้ไม่ชนะแต่ก็ขอกู้ศักดิ์ลูกผู้หญิงกลับคืนมาบ้าง

คอยดูเถอะ...เธอขอแช่งให้ผู้ชายเย่อหยิ่งอย่างริคคาโด หลงรักเธอเข้าสักวันถ้าสามารถทำได้นะ ถึงตอนนั้นเธอนี่แหละที่จะเป็นคนสับหัวใจเขาด้วยมือของตัวเอง

“เพียะ !”

“โอ๊ย !” รุ้งพราวโอดเสียงครวญ เมื่อโดนฝ่ามือใหญ่ๆ ตีเข้าหน้าผากของเธอ มันเจ็บจนน้ำตาเล็ด !

“มองหน้า ? เหอะ...เธอจะทำอะไรฉันได้ยัยจืด” ริคคาโดใช้น้ำเสียงเย้ยหยัน เห็นเดินเข้าบ้านมาพร้อมสีหน้ามีเลศนัย เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวหัวเราะราวกับกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง เลยต้องดับฝันด้วยการเรียกสติยัยเตี้ยให้กลับคืนมา

“คุณมันก็ดีแต่รังแกผู้หญิงอย่างฉัน...ริคคาโด ขอบอกเป็นครั้งสุดท้าย...หากว่าคุณทำร้ายร่างกายฉันอีก ฉันจะบอกคุณลุงจะไปประกาศให้ทั่วจังหวัดเลยว่าคุณ...ข่มขืนฉัน !” ประกาศกร้าว แต่เอาจริงๆ ใครมันจะไปกล้าทำแบบนั้น เท่ากับว่าเธอประจานตัวเองไปด้วยน่ะสิไม่เอาหรอก ที่พูดไปก็แค่ขู่คนหยิ่งในศักดิ์ศรีของคนตรงหน้าเท่านั้น !

“ใครกันแน่ที่ถูกกระทำ บางทีฉันเองมากกว่ามั้งที่โดนเธอย่ำยี ใครจะไปรู้ความคิดลึกๆ ของเธอได้ บางทีเธออาจจะอยากมีผัวจนตัวสั่น เห็นคนหล่ออย่างฉันหน่อยไม่ได้ วางแผนมอมเหล้าฉันใช่ไหมยัยจืด อิจฉาน้องอลิสของฉันหรือไง”

รุ้งพราวได้แต่ยืนอึ้งอ้าปากค้างพร้อมกับเบิกตากว้าง สาบานได้เลยว่าเธอไม่เคยเห็นใครที่ยกยอชมตัวเองเท่ากับผู้ชายคนนี้มาก่อน

สีหน้าและน้ำเสียงของริคคาโดแลดูภูมิอกภูมิใจกับคำพูดของตัวเองเหลือเกิน เธอต้องมีความมั่นใจมากแค่ไหนกันนะถึงจะกล้าชมตัวเองขนาดนี้ได้

“คุณ...พูดเองเออเองทั้งนั้น ตั้งคำถามเองแล้วก็เป็นคนตอบ” รุ้งพราวหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย ทำให้ริคคาโดถลึงตาใส่รู้สึกเสียความมั่นใจไปครึ่งหนึ่ง “ต่อให้คุณเป็นผู้ชายคนสุดท้ายบนโลกใบนี้ ฉัน...ขอกลั้นใจตายดีกว่าที่จะต้องมานั่งสูดลมหายใจกับคุณน่ะ”

“ยัยหน้าจืด ! ปากดีนักนะ หากไม่โดนสั่งสอนให้หลาบจำอย่ามาเรียกฉันว่าไอ้ริค !” ยัยนี่คงไม่รู้เสียแล้วว่าสาวๆ ค่อนจังหวัดนี้อยากได้ไออุ่นจากอ้อมกอดของเขามากแค่ไหน ขึ้นฝั่งไปหาความสำราญทีไรมีแต่หญิงสาวอกสะบึ้มๆ วิ่งกรูเข้ามาหา ‘นายริค’ กันเป็นแถวๆ

“ไม่นะ กรี๊ดดด” จะหันหลังวิ่งกลับออกไปก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อเธอดันไปกระตุกต่อมเดือดของคนตรงหน้าเข้าให้ ริคคาโดกระชากตัวเธอเข้าหาพร้อมกับจับอุ้มพาดบ่าโดยที่ศีรษะของเธอห้อยอยู่ด้านหลังของเขา “คุณริค คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันเถอะนะ ฉันขอโทษ ก็แค่...หยอกเล่นเท่านั้นเอง ไหนคุณบอกว่าคุณรังเกียจฉันไงไม่อยากแตะต้อง นะปล่อยฉันไปเถอะ” ร้องขอเสียงสั่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้ริคคาโดกำลังก้าวขาไปที่ห้องนอนของเขา

“ฉันจะแสดงให้เธอได้ประจักษ์ว่า ข้างในตัวฉันน่ะมีของดีขนาดไหน    เธอคงเมาหนักจนไม่รู้สึกกระมังเวลาที่มีบางอย่างของเราเชื่อมเข้าหากัน” ให้ทนกินของไร้รสชาติมันคงไม่แย่ไปกว่าโดนหยามศักดิ์ศรีหรอก

คนอย่างไอ้ริคฆ่าได้ แต่หยามไม่ได้ รู้ไว้เสียด้วย !

แม่นี่คิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงได้กล้าปฏิเสธเขา ทั้งที่มีผู้หญิงเป็นสิบยี่สิบพร้อมใจอยากจะบริการแย่งกันปรนนิบัติเขาทั้งนั้น

อ้อ...ยกเว้นอลิสราไว้คนหนึ่งแล้วกัน ผู้หญิงที่จะกลายมาเป็นแม่ของลูกเขายกขึ้นหิ้ง

“คนบ้า ! ชะ...เชื่อมบ้าเชื่อมบออะไร ไม่เอานะปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องพ่อคุณ”

“หึ ถึงตอนนั้นเธอคงไม่มีเสียงไว้ฟ้องแล้วล่ะ เพราะคืนนี้ฉันจะทำให้เธอหวีดร้องจนพรุ่งนี้เสียงแหบไปเลยยัยไก่ต้ม”

ขายาวแข็งแกร่งก้าวมาถึงเตียงนอนใหญ่ขนาดหกฟุต เพราะเขาชอบนอนที่กว้างๆ แต่คืนนี้คงต้องหารครึ่งแบ่งพื้นที่กับยัยผู้หญิงปากดีคนนี้ ปล่อยให้ต่อล้อต่อเถียงไปแบบนี้เดี๋ยวจะได้ใจไปกันใหญ่ จัดการโยนร่างบางลงบนเตียงไม่มีคำว่าปรานีสักนิด หญิงสาวเบ้หน้าด้วยความจุกแต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อร่างสูงตามลงมาคร่อมร่างของเธอเอาไว้

“คะ...คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ ถ้าอลิสรู้เรื่องอีกเธออาจจะโกรธจนไม่มองหน้าคุณไปตลอดเลยก็ได้นะคุณริค” รุ้งพราวพยายามหาทางเอาตัวรอด แต่เหมือนคำพูดของเธอนั้นจะสร้างความขุ่นเคืองและไม่ค่อยเข้าหูริคคาโดสักเท่าไหร่ เมื่อคิ้วเข้มหนาของชายหนุ่มนั้นขมวดเข้าหากันจนคนมองตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว