บทที่ 16 16
“อย่าเพิ่งไปได้ไหมชบา อยู่คุยเป็นเพื่อนก่อนสิ” ชบาหรี่ตามองว่าที่นายหญิงคนใหม่ แล้วก็ต้องอมยิ้มเมื่อเห็นท่าทางที่ค่อนข้างประหม่าของหญิงสาว
“นายหญิงกลัวที่จะต้องอยู่กับนายริคเหรอคะ”
รุ้งพราวฟังแล้วถึงกับทำหน้ามุ่ย เธออยากจะถามออกไปว่ามีใครบ้างล่ะที่อยากอยู่กับผู้ชายอย่างริคคาโด
“ก็ใช่น่ะสิ ฉันไม่อยากอยู่กับเขานี่” เธอบอกเสียงแผ่ว “นายของชบาน่ะ เหมือนกับคนโรคจิต อารมณ์แปรปรวนยังกับผู้หญิงที่กำลังมีประจำเดือน ฉันตามเขาไม่ทันหรอก คนบ้าอะไรกับรังแกคนอ่อนแอกว่า” รุ้งพราวต่อว่าโดยไม่ได้สังเกตสีหน้าของคนฟังเลยสักนิด
“เพราะคนอ่อนแอมันน่ารังแกยังไงล่ะ หึ” เสียงเข้มของใครบางคนกระซิบที่ข้างหูของหญิงสาว รุ้งพราวถึงกับขนลุกซู่เมื่อลมหายใจร้อนๆ เป่ารดต้นคอ จะเขยิบกายหนีก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อแขนแกร่งวางทับบนไหล่ของเธอ “กลับไปได้แล้วชบา ผัวจะเริ่มสั่งสอนเมียสักหน่อย โทษฐานที่ชอบปากดี...ปากแบบนี้มันต้องหาอะไรเด็ดๆ มางัดนะว่าไหม !”
คนนอกอย่างชบาถึงกับหน้าร้อนผ่าวกับคำพูดกำกวมของนายตัวเอง เหลือบมองรุ้งพราวหญิงสาวนั้นได้แต่เม้มปากเข้าหากันแน่น แก้มใสนั้นแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย แม้จะอยู่ในตอนกลางคืนแต่หน้าบ้านนั้นมีแสงจากหลอดไฟมากพอที่จะทำให้เห็นได้
“พรุ่งนี้เจอกันนะคะนายหญิง”
“ชบาเดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไป !” ร่างบางเตรียมจะวิ่งไปหาชบาที่รีบเดินออกไปลิ่วๆ แต่ข้อมือบางถูกรั้งด้วยฝ่ามือหนาเสียก่อน “ปล่อยนะ คนโรคจิต !”
“เอ้า ! โรคจิตยังไงฮะ ก็แค่...ทบทวนเล็กๆ น้อยๆ” คนตัวโตหัวเราะ ในลำคอ รู้สึกพึงพอใจที่เอาชนะหญิงสาวได้ แม้มันจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ตาม “สุดท้ายก็ได้คำตอบ...”
ริคคาโดเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้หญิงสาว
“คะ...คำตอบอะไรของคุณ” ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดลงเมื่อได้มองใบหน้ารกรุงรังของชายหนุ่มใกล้ๆ แวบหนึ่งอยากรู้ว่าถ้าริคคาโดจัดการโกนหนวดโกนเคราพวกนี้ออกจะเป็นอย่างไรกันนะ
“จืดชืดสิ้นดี !” นิ้วเรียวจิ้มหน้าผากมนแล้วเปล่งเสียงหัวเราะออกมา “หวังคำตอบอะไรอยู่อย่างนั้นเหรอยัยเตี้ย สีหน้าเธอดูผิดหวังนะ จืดแบบนี้ให้ทั้งตัวฉันยังกลืนไม่ลงเลย ไปๆ ไปอาบน้ำแล้วโน่นเข้าไปนอนในห้อง แต่...นอนที่พื้นนะรู้ไหม ฉันไม่ชอบให้ใครมาร่วมเตียงด้วย”
ร่างสูงพูดทิ้งท้ายให้รุ้งพราวเจ็บใจเล่นๆ ก่อนจะเดินออกไปจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ เขาหันกลับมาแวบหนึ่งก่อนจะชี้หน้าใส่หญิงสาวแล้วโบกมือไล่อีกรอบ
“ไอ้บ้า ฉันจะทำยังไงกับคุณดี !” ตอนนี้ทำได้มากที่สุดก็คือยืนกำหมัดด้วยความคับแค้นใจ
คอยดูเถอะ เธอจะเอาคืนแน่นอน ไม่ว่าจะด้วยหนทางใดแม้เพียงนิดน้อย เธอก็จะทำเช่นกัน !
“ใช่สิ อลิส...” ทางเดียวที่พอจะทำให้ริคคาโดเสียหน้าและหมดความมั่นใจลงไปได้ก็เห็นจะมีแต่ผู้หญิงที่ชื่ออลิสรา
ว่าแต่...ตอนนี้อลิสราอยู่ที่ไหนกันนะ พอเกิดเรื่องเพื่อนสาวก็ทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับผู้ชายร้ายกาจคนนี้คนเดียว มีเรื่องราวที่เธออยากจะถามอลิสราเหมือนกัน ว่าทำไมเธอถึงมาลงเอยบนเตียงกับริคคาโดได้ ในเมื่อคืนก่อนที่จะเกิดเรื่องเธอนั่งปรับทุกข์อยู่กับอลิสราเพียงแค่สองคนเท่านั้น
ที่สำคัญเธอไม่ได้ดื่มหนักขนาดนั้น แม้ว่ามันจะเป็นครั้งแรกที่หัดดื่มก็เถอะ แต่ก็พยายามเซฟตัวเองตามคำสอนของติณสูรพี่ชายของเธอ
“หวังว่าคงยังไม่กลับไปหรอกนะ”
เสียงครางปานจะขาดใจทำให้ชายหนุ่มที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยกล้าม มัดแน่นเร่งความเร็ว จนกระทั่งหญิงสาวกรีดร้องอย่างสุขสมไม่นานถัดมาคนตัวโตก็ตามไปติดๆ
“ยังไม่พออีกหรือครับคุณหนู” มานพถามเสียงแหบพร่าเมื่อปลายนิ้วเรียวกรีดไปมาที่อกแกร่ง อลิสรายืดตัวจูบที่ปากหนาก่อนจะเป็นฝ่ายคร่อมแล้วซุกไซ้ชายหนุ่มแทน
“ก็เราไม่ได้ทำแบบนี้กันนานแล้วนี่ นพชอบทำตัวห่างเหินกับอลิส”
“อา...ผมกลัวคุณท่านรู้” มือหนาลูบไล้แผ่นหลังของหญิงสาวด้วยความหลงใหล ทั้งเขาและอลิสราแอบลักลอบมีความสัมพันธ์มาประมาณหนึ่งปีแล้ว “แล้วเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นล่ะครับ คุณหนูจะทำยังไง คุณท่านจะยอมให้คุณหนูถอนหมั้นง่ายๆ อย่างนั้นเลยเหรอ”
อลิสราหมดอารมณ์ที่จะสานต่อเมื่อมานพเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา แค่นึกถึงหน้าคู่หมั้นของเธอก็แทบอยากจะสำรอกออกมา ผู้ชายอะไรไม่รู้น่าขนลุกมองเธออย่างกับจะเปลื้องผ้าอย่างนั้น ถ้าไม่รวยนะก็ไม่มีอะไรดีแล้ว
หน้าตานะหรือ...เหมือนกับพวกโจรปล้นสวาท แต่งตัวก็ซกมกไม่เหมาะเป็นลูกชายเจ้าของเกาะด้วยซ้ำ
ที่เธอมาที่นี่ก็เพราะคำสั่งของบิดาต่างหาก ให้มาทำความสนิทสนมกับคู่หมั้นเอาไว้ เพราะอีกไม่นานก็ต้องแต่งงานกัน “อลิสเกลียดมัน ทั้งขยะแขยงทั้งรังเกียจ ให้มันได้กับยัยรุ้งไปนั่นแหละดีแล้ว”
“แล้วคุณหนูไม่สงสารเพื่อนบ้างเหรอครับ เธอไม่รู้เรื่องอะไร” อลิสราลุกขึ้นนั่งก่อนจะตวัดตามองบอดีการ์ดของตัวเอง จนมานพเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอทำให้คุณหนูของตัวเองไม่พอใจเข้าให้ “แต่ถ้ามันเป็นความต้องการของคุณหนู ผมก็สนับสนุนเต็มที่”
รีบเอาอกเอาใจเขยิบมานั่งใกล้ๆ คลอเคลียไม่ห่างสองมือเค้นคลึงทรวงอกจนปากเรียวบางเผยอเปล่งเสียงครางออกมา
