บทที่ 17 17

“อลิสเกลียดยัยรุ้งเหมือนกัน หวงก้างนัก สมน้ำหน้าให้มันอยู่ด้วยกันไปนั่นและดีแล้ว” เมื่อก่อนชอบกันท่านัก เวลาเธอจะเข้าหาติณสูรยัยบ้านั่นชอบบอกว่าพี่ชายตัวเองไม่อยู่ ทั้งที่รถของผู้ชายคนนั้นก็ยังจอดอยู่หน้าบ้าน

”หวงก้างใครครับ คุณหนูมีคนอื่นนอกจากผมอีกอย่างนั้นเหรอ” มานพถามไม่พอใจเท่าไหร่นักเมื่อได้ยินแบบนี้ ออกแรงปลุกเร้าหญิงสาวจนอลิสราต้องร้องขอสิ่งนั้น

“อืมนพ...อลิสมีแค่นพคนเดียวนะตอนนี้”

“ถ้าไอ้คู่หมั้นมันหล่อขึ้นมา คุณหนูจะทิ้งผมหรือเปล่า” มานพถาม    หยั่งเชิง

“มะ...ไม่ทิ้ง ไอ้บ้านั่นได้ยัยรุ้งเป็นเมียแล้วไงล่ะ อลิสไม่เอามันหรอก” หญิงสาวตอบเสียงกระท่อนกระแท่นเธอจะขาดใจตายอยู่แล้ว

“ผมแค่จับให้สองคนนั้นนอนด้วยกันเฉยๆ ผมใส่ยานอนหลับลงไป”

“ทำไมไม่ใช้ยานั้น !” ร่างบางตวาดเสียงดัง

“ถ้ามันไปตรวจขึ้นมาล่ะแผนของเราก็จะล่มทำไมนพไม่เชื่อฟังอลิส !”

“ผมขอโทษครับ ผมจะแก้ตัวใหม่” มานพรีบขอโทษหญิงสาว ปลอบประโลมด้วยเพลิงพิศวาสก่อนที่จะอดกินของสวยงามตรงหน้า อลิสราเป็นคนอารมณ์ร้ายหากถูกขัดใจขึ้นมาเมื่อไหร่ หญิงสาวจะอาละวาดขึ้นมาทันทีซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้ชายไม่ค่อยจะชอบใจสักเท่าไหร่ รวมถึงเขาด้วย

“นพต้องทำให้สำเร็จภายในอาทิตย์นี้ อลิสไม่อยากทนใช้ชีวิตอยู่บนเกาะบ้าๆ นั่น” สวยก็จริงแต่ไม่มีอะไรบันเทิงใจสักอย่าง

วันนี้เธอขึ้นฝั่งมาหาความสำราญใจในตัวเมือง คิดว่าจะไม่ต้องย้อนกลับไปที่นั่นแล้ว

แต่มานพดันทำพลาดเสียได้ !

“ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณหนูไปอยู่กับไอ้บ้านั่นหรอก” ดันร่างบางนอนราบไปกับฟูกขาวดังเดิม “ไม่ต้องห่วงผมจะทำให้สองคนนั้นคู่กันเอง ไอ้บ้านั้นจะได้ไม่ต้องมาตอแยกับคุณหนูอีก”

“ถ้าทำได้ อลิสจะให้รางวัลชุดใหญ่กับนพเลย” อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องแต่งงานกับริคคาโด ผู้ชายป่าเถื่อนที่ชอบพูดจาหว่านล้อมใส่เธอจนอยากจะอ้วกออกมา

รังเกียจมากแค่ไหนแต่ก็แสดงออกไปไม่ได้ โชคดีที่รุ้งพราวตามมาพักผ่อนที่นี่ด้วยเธอจึงคิดแผนหนึ่งขึ้นมา ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ได้ข่าวว่าแม่นั่นเพิ่งอกหักมา ที่เธอทำไปถือว่าหวังดีหรอกนะ

ได้สามีทั้งทีก็เป็นลูกชายของเจ้าของเกาะพราวมุกเลย รุ้งพราวควรจะขอบคุณเธอด้วยซ้ำ !

“ให้คืนนี้เลยได้ไหมครับคุณหนู ผม...ไม่ไหวแล้ว”

“แล้วนพจะมัวรออะไรล่ะคะ อลิสให้ได้ทุกอย่างถ้าเป็นนพ” มือบางเลื้อยลงไปด้านล่างกอบกุมบางอย่างจนเสียงครางต่ำดังเล็ดลอดออกจากปากชายหนุ่ม ไม่นานนักห้องทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงครวญครางพร้อมกับไฟที่แผดเผาร่างกายของทั้งคู่จวบจนรุ่งเช้าของอีกวัน

รุ้งพราวเดินออกจากห้องน้ำในสภาพที่เรียบร้อย เธอสวมเสื้อ        สองชั้นโชคดีที่ชบานำมาให้สองตัว ไม่รู้ว่ามันจะช่วยอะไรได้บ้างหรือเปล่าแต่เธอขอป้องกันเอาไว้ก่อน ผู้ชายคนนั้นเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายตามอารมณ์ไม่ทันหรอก

“ค่อยยังชั่ว” เป่าปากโล่งอกเล็กน้อยเมื่อริคคาโดยังไม่เข้ามาในห้อง    เขานั่งดูโทรทัศน์อยู่ด้านนอก เพราะในห้องนอนไม่มีซึ่งเธอคิดว่ามันดี ตอนแรกจะกลับไปนอนที่ห้องพักที่เธอกับอลิสราจองเอาไว้

แต่ได้ยินจากปากริคคาโดมาว่าอลิสราขึ้นฝั่งไปตั้งแต่เมื่อเช้าหลังเกิดเรื่องที่สำคัญกุญแจก็อยู่กับหญิงสาวเสียด้วยสิ ครั้นจะไปขอกุญแจสำรองลูกใหม่ เดาได้ไม่ยากเลยว่าคงไม่มีทางดูเหมือนอัครเดชต้องการให้เธออยู่ร่วมชายคากับลูกชายเขาท่าเดียว

เงาสะท้อนตรงหน้าจากกระจกคือตัวเธอเอง หันซ้ายหันขวาเธอยังไม่เห็นไอ้คำว่า ‘จืด’ ที่คนบ้าคนนั้นชอบว่าเธอเลย เธอก็แค่ไม่ชอบแต่งหน้าสักเท่าไหร่แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยแต่ง

“ตัวเองหล่อตายแหละ เฮอะ !” รีบส่ายศีรษะไล่ความคิดในหัวออกไป จัดการทาครีมก่อนนอนอย่างเช่นทุกคืน นิ้วเรียวแตะริมฝีปากตัวเองชวนให้นึกไปถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

จูบ...ที่นุ่มนวลผิดกับหน้าตาและนิสัย ทำไมริคคาโดถึงจูบเธอ ต้องการที่จะกลั่นแกล้งหรือป่วนประสาทกันหรือไง

“ก็แค่...จูบ อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่เลยรุ้ง” เพราะทั้งเธอและเขาอาจผ่านจุดที่มากกว่านั้นมาแล้วก็ได้

ไฟในห้องถูกปิดลง เธอไม่มานั่งรอเจ้าของห้องหรอก จะว่าเสียมารยาทก็ได้แต่สิ่งที่เขาทำกับเธอนั้นมันยิ่งกว่าเสียมารยาทอีก ยังดีที่มีผ้านวมไว้ผู้ให้เธอนอนกับพื้นไม่อย่างนั้นคงปวดหลังแน่ๆ ให้นอนร่วมเตียงกับเขาคงไม่มีทางเป็นไปได้

ไม่มีทางเด็ดขาด !

“ลองโทรหาอลิสดีไหม” ถามตัวเองในความมืด แล้วก็ได้คำตอบว่าถ้าอยากจะโทรเธอควรจัดการเสียตอนนี้ ถ้าริคคาโดเข้ามาอย่าว่าแต่โทรเลย แค่พูดถึงอลิสราก็ดูเหมือนเขาจะอารมณ์เสียได้อย่างง่ายๆ เลื่อนหารายชื่อเพื่อนสาวก่อนจะกดโทรออก ป่านนี้อลิสราคงยังไม่นอนหลับหรอกเพราะขานั้นค่อนข้างจะนอนดึก อีกทั้งเธอก็มั่นใจว่ายังไม่ได้กลับบ้านไปเพราะข้าวของก็ยังอยู่ที่ห้องพักอันนี้ก็ได้ยินมาอีกที เธอไม่รู้ว่าริคคาโดรู้ได้อย่างไร เขาคงให้คนไปดูกระมังก็อย่างว่าเขาแอบรักอลิสราอยู่ฝ่ายเดียวนี่นา

“ทำไมไม่รับกันนะ หรือว่าจะโกรธเราไปแล้ว” คนตัวเล็กถอนหายใจยาวเหยียด ถึงอลิสราจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับริคคาโด แต่การที่มาเห็นเธอกับชายหนุ่มนอนอยู่บนเตียงเดียวกันคงจะรู้สึกผิดหวังและเสียใจอยู่ไม่น้อย

ยังไงทั้งสองคนนั้นก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้นกัน...

เอาไว้พรุ่งนี้จะลองโทรอีกรอบ ยังไงเธอก็ต้องอธิบายให้อลิสราฟัง มั่นใจว่าเรื่องนั้นคงไม่เกิดขึ้น เพราะร่างกายของเธอไม่มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงเลย อย่างน้อยมันก็น่าจะรู้สึกบ้าง...