บทที่ 18 18

ตอนนี้เธอควรพักผ่อนนอนหลับเอาแรงดีกว่า ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะต้องเจอฤทธิ์ของเจ้าของบ้านยังไงบ้าง รุ้งพราวเลือกปูผ้านวมห่างจากเตียงไปหน่อยเอาทางที่สะดวกๆ หากเกิดอะไรขึ้นได้วิ่งออกนอกห้องไม่ก็วิ่งเข้าห้องน้ำแล้วขังตัวเองไว้ในนั้น ไม่ได้อยากคิดเข้าข้างตัวเองนักหรอกแต่เพราะการกระทำคนป่าเถื่อนอย่างริคคาโดนี่สิ ที่ทำให้เธอต้องระวังตัว

แอ๊ด !

เสียงประตูถูกเปิดเข้ามาจนรุ้งพราวต้องรีบหลับตาลงปี๋ ไม่คิดว่าริคคาโดจะเข้าเร็วขนาดนี้ ตอนแรกเห็นดูหนังอยู่นี่นาทำไมมันจบไวแบบนี้ล่ะ มือบางกระชับผ้าห่มผืนบางขึ้นมาถึงปลายจมูก ยังดีที่นอนหันหลังให้กับประตูไม่อย่างนั้นเขาต้องรู้แน่ๆ ว่าเธอยังไม่ได้หลับถ้าหากเปิดไฟขึ้นมา

แล้วหญิงสาวก็รับรู้ได้ว่าไฟในห้องถูกเปิดเพราะมันแยงตานิดหน่อย กระชับผ้าห่มไว้แน่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ กำลังเดินมาทางนี้

“อะไรวะ หลับแล้วหรือไง”

ริคคาโดชะเง้อมองใบหน้าจืดๆ อีกฟาก ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน ไอ้เขาก็รอไปสินึกว่าแม่ตัวดีจะเดินออกมา ที่ไหนได้อาบน้ำเสร็จแล้วเสนอหน้ามาครองพื้นที่ในห้องนอนของเขา

“ตื่นๆ อย่าเพิ่งหลับ” ลงทุนใช้ปลายเท้าเขี่ยร่างแน่งน้อยที่ทำเหมือนหลับเป็นตาย ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าแม่นี่ยังไม่นอน

“อย่าให้พูดซ้ำ ไม่อย่างนั้นเธอโดนหนักกว่าตอนนั้นแน่ๆ” เปรยเสียงลอยๆ ชักขากลับมาไว้ที่เดิม

“อะไรของคุณอีก ฉันง่วง” รุ้งพราวดีดตัวลุกขึ้นนั่งพลางอ้าปากหาววอด ไอ้บ้านี่ใช้เท้าเหม็นๆ เขี่ยเธออีกแล้ว

ทำไมถึงเป็นคนไร้มารยาทขนาดนี้นะ !

“ไปเตรียมน้ำให้หน่อย”

คนตัวโตเท้าเอวแล้วปรายตามองหญิงสาวที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนพื้นผ้านวม มุมปากยกยิ้มด้วยความสะใจเมื่อปากเรียวบางที่เคยคิดว่าจืดชืดนั่นเม้มเข้าหากันแน่น

“อยากอาบน้ำ เหนียวตัวไม่รู้ไปล้มทับตัวอะไรมา...”

มือบางกำเข้าหากันแน่น ‘ตัว’ ที่เขาว่าคงไม่ใช่ใครนอกจากเธอ วัดจากสายตาเหยียดหยามของฝ่ายตรงข้ามเธอก็พอจะรู้ ถึงจะโกรธจะโมโหมากแค่ไหนแต่เธอก็ไม่อยากแข็งข้อกับริคคาโดในเวลาแบบนี้ ที่แบบนี้...มันเสี่ยงจนเกินไป

อีกอย่างตลอดทั้งคืนก็ต้องอยู่กับชายหนุ่มกันเพียงสองต่อสอง หากเขาคิดจะทำอะไรขึ้นมาเปอร์เซ็นต์ที่เธอจะรอดอยู่อย่างปลอดภัยคงมีน้อย เพราะฉะนั้นต้องยอมๆ ไปก่อน

“น้ำอุ่นนะคะ” กัดฟันถาม

“แม่คุณ ! จะให้ฉันอาบน้ำเย็นหรือไงกัน ถ้าอย่างนั้นฉันไปเอาน้ำแข็งในตู้เย็นมาเทใส่อ่างแล้ว ไม่ต้องรอให้เธอมาเตรียมน้ำให้หรอก !” ริคคาโดพูดใส่เสียงดัง จนรุ้งพราวถึงกับหลับตาปี๋

ใครจะไปรู้ล่ะ บางคนก็ไม่ค่อยชอบน้ำอุ่นนี่ ยกตัวอย่างติณสูรบางวันก็อยากได้น้ำเย็นบางวันก็อยากได้น้ำอุ่นๆ

“บางคนเขาก็ชอบน้ำเย็นนี่คุณ ฉัน...ก็แค่ถาม” ปลายประโยคปรับเสียงให้อ่อนลงเมื่อโดนสายตาคมเข้มจ้องมองอย่างน่ากลัว

“พูดเหมือนมีหน้าที่คอยเตรียมน้ำให้คนอื่น”

เขาเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ น้ำหน้าอย่างแม่นี่มีผู้ชายหลงทางเข้ามาด้วยหรือไงกัน มันตาบอดหรือเมาครีมกันแน่วะ

“ใช่ ! อย่างที่คุณคิดนั่นแหละ” รุ้งพราวลอยหน้าลอยตาตอบ แม้ว่าคนที่พูดถึงจะเป็นพี่ชายของเธอก็ตาม แต่เรื่องอะไรเธอจะบอกริคคาโดล่ะให้เขาเข้าใจผิดๆ แบบนั้นไปแหละดีแล้ว จะได้รู้ว่าความจริงเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงขี้เหร่ เธอเองก็เคยมีคนรักเหมือนกัน และแน่นอนว่าเขาดีเลิศและเป็นสุภาพบุรุษมากๆ

ถ้ามาเทียบกับ...คนตรงหน้านี้แล้ว ช่างต่างกับลิบลับ ศุภณัฐเปรียบเสมือนเทวดาส่วนตาบ้านี่เหมือนอสูรร้ายที่ผุดขึ้นมาจากอเวจี

“สกปรก !” ริคคาโดสาดคำด่าทอใส่หญิงสาว ไร้ซึ่งยางอายกล้ายอมรับหน้าตาเฉยว่าคงลงอ่างกับผู้ชายคนอื่นมาแล้ว

“ฉันไม่อยากทะเลาะกับคุณ ฉันง่วง...ถ้ายังอยากให้เตรียมน้ำให้ก็ช่วยหลีกทางด้วยค่ะคุณริค...” เธอไม่เข้าใจว่าทำไมริคคาโดต้องทำเหมือนว่าโกรธมากกับเรื่องแบบนี้

รุ้งพราวพยายามไม่สนใจกับสายตาที่มองมา รู้สึกได้เลยว่าแผ่นหลังของเธอกำลังจะไหม้เพราะดวงตาคมเข้มนั่น เอี้ยวตัวกลับไปมองก็พบว่าร่างสูงแข็งแกร่งกำลังยืนพิงกรอบประตูมองเธออยู่ จู่ๆ ก็เกิดความประหม่าขึ้นมารีบหันหน้ากลับลองวัดอุณหภูมิน้ำกะเอาคร่าวๆ ว่าเขาคงชอบ

“เสร็จแล้วค่ะ อาบได้เลย” ก้มหน้าก้มตาพูดแล้วเดินออกไป แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน “มีอะไรอีกคะ”

“อย่าเพิ่งไป ถูหลังให้ด้วย !” เขาสั่งเสียงเข้มแล้วดึงหญิงสาวมากลางห้องน้ำ เดินวกกลับไปปิดประตูดังโครม !

“นี่คุณริค...ทำไมต้องปิดประตูด้วยล่ะ” 

รุ้งพราวถามด้วยความไม่ไว้ใจ ตอนที่เขาสั่งมาเมื่อครู่ดวงตาของชายหนุ่มฉายแววโทสะจนเธอขนลุก เหมือนกับว่าเธอไปทำอะไรขวางหูขวางตาเขาอีกอย่างนั้นแหละ

“ใครจะเปิดประตูตอนอาบน้ำล่ะ อย่าถามโง่ๆ หรือว่าเธอโชว์บ่อย? อาบน้ำไม่ปิดประตูหรือไง เฮอะ !” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมาดร้ายก่อนจะค่อยๆ ปลดเสื้อตัวเองแล้ถอดมันออกโยนใส่หน้าคนตัวเล็ก และมันคลุมศีรษะเธอได้อย่างพอดิบพอดี

“โอ๊ยคุณ ! อย่ามาโยนใส่กันแบบนี้สิ” รุ้งพราวต่อว่ารีบดึงเสื้อที่มีกลิ่นกายของชายหนุ่มติดอยู่ออกจากศีรษะ เตรียมจะต่อว่าคนไร้มารยาทต่ออีกสักยกแต่ก็ต้องตกใจจนเบิกตากว้าง ในเมื่อตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวของริคคาโดเหลือเพียงแค่กางเกงบ๊อกเซอร์ตัวบาง

จริงสิ...เธอลืมคิดไปได้ยังไง เขาสั่งให้เธอถูหลังให้ แบบนี้ก็ต้อง