บทที่ 3 3
ดูๆ ไปรุ้งพราวก็เหมาะสมดีเหมือนกัน เธอนิ่งแต่นั่นแหละดีแล้ว คนอย่างริคคาโดต้องเจอผู้หญิงนิ่งๆ เงียบๆ แบบนี้ล่ะถึงจะคุมมันอยู่ ร้อนแค่ไหนเจอน้ำเย็นๆ แบบนี้ไฟก็มอดวะ !
“คือว่า...หนูไม่ต้องการให้เขามารับผิดชอบหนูค่ะ ถือว่าเสียแล้ว ก็เสียไป หนูคงต้องไปทำบุญเยอะๆ” รุ้งพราวรีบบอกอัครเดช แต่ประโยคท้ายเธอพูดเสียงแผ่วเบา แต่นั่นก็ทำให้ริคคาโดหรี่ตามองเธออย่างสงสัย
“คิดได้อย่างนั้นก็ดี แค่มองหน้าก็อยากจะสำรอก ไม่รู้เมื่อคืนเมาเหล้าหรือเมายากันยุงกันแน่”
“ไม่ได้ๆ ยังไงก็ไม่ได้ ถ้าเกิดหนูท้องขึ้นมาล่ะ”
“ทะ...ท้องเหรอคะ” บ้าไปแล้ว เธอคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอกมั้ง
ริคคาโดอ้ำอึ้งไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ ครั้นจะปฏิเสธออกไปแต่ก็ไม่แน่ใจสักเท่าไหร่ ถึงจะจำไม่ได้ก็เถอะแต่เมื่อคืนก็ดื่มเหล้าเข้าไปเยอะอยู่ ไม่รู้ว่าโหมกระหน่ำไปกี่รอบและแน่นอนเขาคงไม่ได้ใส่ถุงตอนนั้นหรอก เพราะมันหมดเขายังไม่ได้ซื้อ !
แม่งเอ๊ย !
“คงไม่มั้งคะคุณลุง คือว่ารุ้ง...” จะทำอย่างไรดี เธอจะปฏิเสธอัครเดชอย่างไรดี เธอเกลียดริคคาโดคงพอๆ กับที่เขาเกลียดเธอเหมือนกันนั่นแหละ เอาตรงๆ ว่าเธอยังไม่เคยคุยกับเขาสักคำด้วยซ้ำไป เจอกันครั้งแรกก็ตอนที่เขาพาไปยังบ้านพักและเธอก็ไปกับอลิสราด้วย
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายน่าเกลียดคนนี้เป็นคู่หมั้นกับอลิสรา...
“ถ้ายังไงเรารอดูไปก่อนก็แล้วกัน ถ้าหนูไม่ท้องลุงก็คงแล้วแต่หนู” รุ้งพราวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“แต่หนูต้องอยู่ที่นี่ก่อนหนึ่งเดือน เพื่อให้ฉันแน่ใจว่าหนูไม่ตั้งท้องจริงๆ เอาตรงๆ นะ ใจจริงลุงก็อยากจะมีหลานแล้วล่ะ อีกอย่างลุงเองก็รู้สึกถูกชะตากับหนูมาก ไม่สนใจอยากจะมาเป็นลูกสะใภ้ของลุงบ้างเหรอ” อัครเดชถามยิ้มๆ
“พ่อ ! ใช้อะไรดู” ริคคาโดหัวเสียยิ่งกว่าเก่า ชายหนุ่มมองรุ้งพราวและแสยะยิ้มออกมา “แค่คิดถึงลูกที่จะออกมาก็สงสารเด็กแล้ว โตมาคงมีปมด้อยถ้าเกิดมาเหมือนแม่”
“นี่คุณ !” รุ้งพราวสูดลมหายใจเข้าปอดลึก “คิดว่าตัวเองดีเลิศประเสริฐมากแค่ไหนกัน ถึงได้เอาแต่ว่าฉันฉอดๆ แบบนี้ ปากจัดยิ่งกว่าแม่ค้าอีกนะคะ ฉันชักจะสงสัยแล้วสิว่าจริงๆ แล้วคุณชอบผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่ ถึงได้เอาแต่ปฏิเสธฉันแบบนี้”
“ยัยแกงจืด นี่เธอจะหาว่าฉันเป็นเกย์รึไง ฮะ !” แทนที่คนเป็นพ่อจะโมโหแต่กลับหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เขายังไม่เคยเห็นใครกล้าต่อปากต่อคำกับริคคาโดสักคน ยิ่งพวกคนงานพวกนั้นกลัวไอ้ลูกชายคนนี้ยิ่งกว่าอะไร
อลิสราที่ว่าแน่ๆ ยังไม่ค่อยกล้าต่อปากต่อคำกับริคคาโดด้วยซ้ำไป
“ก็ใช่น่ะสิ คุณมันไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษสักนิด ผู้ชายอะไรเอาแต่ข่มเหงผู้หญิงแบบนี้” รุ้งพราวต่อว่าต่อขานชายหนุ่มเสียงสั่นๆ แล้วก็ต้องหลับตาปี๋เมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาหาเธอ ใช้มือยันเก้าอี้เอาไว้จนเธอไม่มีทางหนี
คนบ้า ! นี่พ่อของเขาก็อยู่ตรงนี้นะ ทำไมถึงได้ทำตัวห่ามๆ แบบนี้
“หึ ข้อสันนิษฐานของเธอผิดไปแล้วล่ะยัยหน้าจืด จำไม่ได้หรือไงกันว่าเมื่อคืนเราจัดกันไปกี่ยกกี่ท่า ตื่นมาหน้าถึงได้ซีดเป็นตูดไก่แบบนี้ ปากดีไปเถอะฉันจะจัดให้เตียงหักไปเลย ถึงแม้จะจืดชืดแต่ถ้าเพื่อความสะใจฉันก็จะทำ !”
รุ้งพราวนั่งตัวสั่นเมื่อได้ยินริคคาโดกระซิบเสียงเหี้ยมข้างๆ หูแบบนี้
ทั้งโกรธทั้งกลัว...เธอจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง !
ทะเลตรงหน้ามันสวยเกินคำบรรยาย เมื่อวานเธอจำได้ว่ากำลัง นั่งยิ้มกับมัน เพราะนานๆ ทีเธอจะมีโอกาสได้มาสถานที่แบบนี้ แต่ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้เธอจะไม่มาที่นี่เลย มือบางปาดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุดหย่อน
“เกลียด เกลียด เกลียด ไอ้บ้าไอ้หน้าโจร” ก้มลงคว้าก้อนหินแล้วปาลงทะเลสุดแรง คิดเสียว่าก้อนหินก้อนนี้คือผู้ชายบ้าๆ คนนั้นก็อยากจะขว้างออกไปนอกโลก
ทำไมเรื่องบัดซบนี่ต้องเกิดกับเธอด้วยนะ รุ้งพราวทรุดตัวนั่งลงกับ พื้นทรายแล้วก็ร่ำไห้ออกมา จะร้องต่อเมื่ออยู่คนเดียวเท่านั้น จะไม่ร้องให้ริคคาโดเห็นเด็ดขาด เกลียดสายตาที่เหยียดหยามของผู้ชายคนนั้น เกลียดที่เขาพรากสิ่งสำคัญของเธอไปแถมยังมองว่ามันไร้ค่าด้วย
“คุณพ่อ คุณแม่ พี่ติณ พี่ไลลา พี่พาย... รุ้งขอโทษ” เธอจะไม่บอกพวกเขาเพราะสิ่งที่กลัวมันอาจไม่เกิดขึ้น เธอไม่ท้องแน่นอนเธอมั่นใจ แต่เธอยังไปจากที่นี่ไม่ได้เพราะอัครเดชสั่งเอาไว้ คนที่นี่ก็เป็นคนของเขาทั้งนั้น
“นายหญิงคะ นายริคให้มาเรียกค่ะ” รุ้งพราวรีบเช็ดน้ำตาแล้วมองผู้หญิงร่างท้วมที่เรียกเธอ “ฉันชื่อชบาจ้ะ รีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวนายริคจะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้” ตอนนี้แทบไม่มีใครกล้าเดินผ่านหน้าบ้านของริคคาโดสักคนเพราะกลัวโดนลูกหลง
เสียงดังโครมๆ ที่ดังออกมาข้างนอกทำให้คนงานตื่นตกใจ แต่ก็พอรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้นายของพวกเขาอารมณ์เสีย
เมื่อข่าวหลุดออกไปทั่วเกาะแล้วว่าริคคาโดนายหัวของเกาะพราวมุก แถมยังเป็นเจ้าของรีสอร์ทพราวมุกมีเมียแล้ว !
“ฉันไม่ใช่นายหญิงนะคะ” รุ้งปฏิเสธด้วยความไม่ชอบใจ
“เรื่องนั้นไม่สำคัญแล้วค่ะ รีบไปเถอะนายริคตะโกนเรียกหาอยู่ค่ะ” ชบาแทบจะยกมือไหว้รุ้งพราว นั่นจึงทำให้หญิงสาวรีบสาวเท้าเดินตรงไปยังบ้านหลังที่เกิดเรื่องขึ้น
