บทที่ 43 43

คิดผิดจริงๆ ที่ทำแบบนั้น ตอนนี้รุ้งพราวแทบอยากจะเอาหน้ามุดดินเพราะไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มีแต่คนมองมาที่เธอทุกสายตาจับจ้องไม่ขาดสาย

คนตัวเล็กได้แต่เม้มปากเข้าหากันแน่นไม่อาจสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของคนตัวโตที่กำลังเดินหน้าแป้นแล้นได้เลย

“อายทำไม ฉันยังไม่อายเลย” ร่างสูงข้างกายพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ